400 meter: 50.06
4x400 meter: 3.28.67 (<<50)
Zo dat was weer eens zo een dag. Competitie zoals competitie bedoeld is. Al eindigde het net even anders dan we gehoopt hadden natuurlijk. Na enkele jaren spartelen is het dan toch gebeurd. De Spartaanheren zijn gedegradeerd naar de 2e divisie. In 2007 wisten we met een nipte 7e plaats de degradatiewedstrijd te ontlopen, in 2008 wisten we in juni op het randje directe degradatie te ontlopen door elfde te worden, om vervolgens in september net op de vijfde en dus veilige positie te eindigen. In 2009 gebeurde het dan toch, we werden vandaag 12e en degradatie is een feit.
Maar (voorlopig) even genoeg over het teamresultaat, voordat ik echt melancholisch word…, eerst maar eens mijn eigen prestaties tegen het licht houden. Op de 800 meter ontbraken een aantal verwachtte tegenstanders als Ralph, Jorian en Jelle. Ook Alwin was er niet om in de eerste serie alvast een snelle tijd neer te zetten. Eigenlijk moest ik gewoon tweede worden achter Hugo dus. We begonnen langzaam en bij het naar binnen gaan hield iedereen nog even extra in om niet op kop te komen. Uiteindelijk nam Hugo de kop, maar hij liep niet heel hard. Ik kwam rond de 59 seconden door en het ging nog aardig. Na 500 meter voelden m’n bovenbenen toch wat zwaar en dat terwijl we helemaal niet hard gingen. Na 580 meter voelde ik dat ik de eerste drie lopers moest laten gaan. Zo een 100 meter verder had ik mezelf hervonden en had toen het gevoel dat ik toch nog tweede kon worden. Weer 40 meter verder had ik door dat er niet meer in zat dan de derde plaats. Mijn tijd van 1.55.52 minuten zegt me niet zo veel. Wel viel het me tegen hoe m’n benen voelden in verhouding met het tempo dat we aanvankelijk liepen.
Anderhalf uur later stond er al weer een 400 meter op het programma. Caroline paste een creatieve massage toe om zowel afvalstoffen te verwijderen als de goede spanning te behouden. Toen ik van de tafel afstapte had ik het gevoel dat dat wel gelukt was. En toen was het dus tijd voor de 400 meter. Wat ging dat lekker. Ik had het gevoel terug dat ik twee jaar niet gehad heb! Na een ontspannen start waarbij Jurian ter Laare al snel onderdoor kwam, kon ik versnellen. Ik liep op het eerste rechte stuk naar hem toe, de (buiten)bocht met hem mee en het laatste rechte stuk van hem weg. Ook het verschil waarmee Johan Polman van me won, werd gemaakt in de eerste meters en nam daarna heel langzaam af (voor mijn gevoel). Vervolgens volgde een spannende middag. Aanvankelijk bouwden we een grote voorsprong op ten opzichte van Ciko’66. Aan het eind van de middag kwamen ze terug. Voor de 4x400 meter stonden we gelijk, dus het idee was simpel. De 4x400 winnen van Ciko. Vorige keer waren we sneller en wij waren minstens net zo goed, zonder Arne en Joost, maar met Vincent S en Jonathan. En wat een mooi onderdeel is dat toch die 4x400 meter. Dit schoot er zo ongeveer allemaal door m’n hoofd die krappe drie en een halve minuut… Ok, Jonathan, je kunt het… …nu kan ik m’n tight wel alvast uitdoen… …Oei, dat gat is nog best groot, kom op Jonathan… …Oei, dat gat is nog wel heel groot…. … shit, zij wisselen nu al… … en wij nu pas… de klok gaat al naar 54… kom aan Vinnie…. … schut er eens een 50er uit…. Ok, kom op, maak dat gat kleiner, kom aan… trek hem door, Vinnie…. … Ok, Blit nu jij… … lopen nu… ja je kan er heen… dit is hun minste loper… kom op Blit… ja Blit je gaat er naar toe…. … maak dat gat klein…. … Ok, Kevin Woldberg voor PEC…. … dat zal geen probleem worden…. … ok, kom op met dat stokje zij zijn al voorbij…. …ja en nu gaaaaaaaaaaan… … dat is een… …en door nu… “Kom op Wouter” … dat was Elly… … ja het gat wordt kleiner… …ga door zo… … hier is onze tent… …wat een kabaal… …ok je gaat er naartoe…. …ok, hier staan dus ook nog Spartaners… …loop door… …voor Dave… … …probeer uit de wind te komen… … damn dat gat ga ik niet meer dicht lopen…. … loop door… …voor die tijd dan… …nee… …dit was het dan… Het enige wat ik nog kon doen was terug wandelen en op de massagetafel gaan liggen. Caroline bedankt voor de massage en Dave voor het ijsje… Volgend jaar dus weer een nieuwe ervaring. Eens kijken hoe het in de tweede divisie is. Als ik lees hoe de CD-jongens nipt en door pech de landelijke finale gemist hebben, dan heb ik wel het idee dat we ooit weer eens terug keren. Als het niet gelijk na volgend jaar is dan wel later als die jongens erbij komen. Ze hebben alvast ervaring opgedaan met de teleurstelling, dus ze zullen net als de herenploeg van vandaag, sterker terug komen! Het komt wel goed met De Spartaan…