Mijn tegenvallende race bij de cross van Hannuit gisteren is voor een belangrijk deel verklaarbaar door tekortkomingen in mijn looptechniek. Zoals te zien loop ik (in ieder geval op het moment dat de foto genomen is) met onnodig veel verticale verplaatsing. In plaats van dat ik voorwaarts afzet, stuiter ik onnodig veel omhoog.
De foto deed een belletje rinkelen, maar de theorie is op meer gebaseerd.
Ik weet dat ik zeker tot 2 jaar geleden zo liep, en kon al die tijd ook niet goed uit de voeten op afstanden langer dan 800 meter. Eind vorige winter heb ik in de VS veel lange tempo's getraind, wat resulteerde in dat ik op langere afstanden minder onnodig hoog stuiterde. Dit was merkbaar bij de coopertest vorig jaar.
Na een toename in 800 meter tempo trainingen en 2 indoorwedstrijden, heb ik het idee dat het stuiteren er ondertussen echter weer helemaal in zit. Achteraf bedacht ik me ook dat ik me tijdens de draaftraining van afgelopen vrijdag realiseerde dat ik weer lekker aan het stuiteren was.
De vraag hierbij is (niet geheel onbelangrijk): Is het een negatieve ontwikkeling?
-Aan de ene kant is het jammer dat ik op de lange afstanden niet maximaal presteer om dat ik veel energie verlies met het op en neer stuiteren en dit niet om kan zetten in voorwaartse snelheid.
-Aan de andere kant kan ik bij kortere afstanden dit op en neer stuiteren wel benutten en in combinatie met grotere passen om kan zetten in voorwaartse snelheid. Waardoor ik op 400 en 800 meter wel maximaal kan presteren.
-Ik kan met specifieke langere tempo trainingen het stuiteren weer uit m'n techniek slijten, maar zal dat niet ten koste gaan van m'n 800 meter prestatie?
Het zou natuurlijk ook zo maar kunnen dat deze theorie van geen kant klopt. Want waarom kan het overgrote deel van mijn collega 800 meters lopers dan wel goed uit de voeten op de cross?