800 meter: 1.55.01
Met het mooie weer en het pinksterweekend voor de duur leek het mij handig om met het openbaar vervoer naar Nijmegen af te reizen. Dat was dan ook wel zo een beetje de enige juiste beslissing rondom deze wedstrijd.
Na m’n race in Hoorn vorige week had ik zeker het idee dat er mee mogelijk moest zijn. Na een analyse van m’n snelste vier 800 meters van afgelopen jaren, had ik bedacht dat ik snel wilde openen. Liefst onder de 54. Er was geen klok op het 200 meter punt en die bij de finish liep niet, dus hoe hard ik uiteindelijk opende weet ik niet, maar hard was het in ieder geval. Ik hoorde iets over 25 laag op de eerste 200 meter, maar verder geen idee. Na 500 meter voelde ik dat het in ieder geval iets te hard was voor mij op dit moment. Diverse lopers kwamen op het rechte stuk buitenom, zelf had ik de kracht niet om ook te versnellen. En daar was ook weinig ruimte voor en weldra zat ik opgesloten. Ik voelde toen al dat hem niet ging worden. Geen snelle eindsprint ook dit keer dus.
Na de finish was ik ook abnormaal snel hersteld. Ik had snel geopend, maar had verder weinig vermogen om door te trekken en diep te gaan. Na de race in Hoorn had ik meer verwacht en gehoopt, maar eigenlijk dus iets te veel. Ik ging voor een PR, maar had beter kunnen inzetten op een 1.53 half en m’n krachten beter kunnen verdelen. Met de trein weer terug vanuit Nijmegen, geen snelle tijd, maar wel weer een hoop ervaring op gedaan. Naar de volgende wedstrijden neem ik het gevoel van Hoorn en de wijze lessen van vandaag mee. Het wedstrijdseizoen duurt nog 2 maanden, genoeg kansen nog op een snelle tijd. Waar ik langzaam naar toe ga groeien.
vrijdag 29 mei 2009
zaterdag 23 mei 2009
Solo in Hoorn
800 meter: 1.54.23
Tussen het klussen door had Caroline vanochtend nog tijd voor een massage (super). En die kon m’n hamstring na donderdag wel gebruiken. Gelukkig kon Nienke m'n training van de jeugdloopgroep overnemen, dus had ik zelf ook tijd. M’n benen voelden goed vandaag, en na die massage was dat dus inclusief m’n linkerhamstring.
Op naar Hoorn, waar ik niet goed wist wat te verwachten. Heel veel deelnemers op de 800 meter en maar 3 hazen. Dus of volle series, of series zonder haas. En in het laatste geval zou ik op het randje van een serie met of zonder haas zitten. Pas bij het melden voor de start werd me duidelijk dat ik in de tweede serie van zes liep en dus geen haas hoefde te verwachten. Dan maar van kop af aan. De eerste 200 meter ging onder de 27 seconden, daarna ging het wel wat langzamer. Van 400 naar 600 weer wat aangezet en de laatste 200 alles eruit. Nou, het mooie was dat er niemand me voorbij kwam. Dus solo naar 1.54.23 gelopen. Dat geeft een goed gevoel.
In de series na me werd er door velen hard(er) gelopen, wat wel weer jammer was, want als ik in die serie had gezeten enz… Maar goed ik loop voor mezelf en ik kan tevreden zijn over m’n race. Ik heb het idee dat die snelle tijd er nog wel komt dit jaar.
Mooi om te zien dat Nils 4e werd in de A-serie. Zijn tijd van 1.48.82 echt super! Jammer genoeg, nog niet onder de limiet van 1.48.75, maar gezien zijn optreden van vandaag gaat hem dat nog wel lukken komende weken.
Tussen het klussen door had Caroline vanochtend nog tijd voor een massage (super). En die kon m’n hamstring na donderdag wel gebruiken. Gelukkig kon Nienke m'n training van de jeugdloopgroep overnemen, dus had ik zelf ook tijd. M’n benen voelden goed vandaag, en na die massage was dat dus inclusief m’n linkerhamstring.
Op naar Hoorn, waar ik niet goed wist wat te verwachten. Heel veel deelnemers op de 800 meter en maar 3 hazen. Dus of volle series, of series zonder haas. En in het laatste geval zou ik op het randje van een serie met of zonder haas zitten. Pas bij het melden voor de start werd me duidelijk dat ik in de tweede serie van zes liep en dus geen haas hoefde te verwachten. Dan maar van kop af aan. De eerste 200 meter ging onder de 27 seconden, daarna ging het wel wat langzamer. Van 400 naar 600 weer wat aangezet en de laatste 200 alles eruit. Nou, het mooie was dat er niemand me voorbij kwam. Dus solo naar 1.54.23 gelopen. Dat geeft een goed gevoel.
In de series na me werd er door velen hard(er) gelopen, wat wel weer jammer was, want als ik in die serie had gezeten enz… Maar goed ik loop voor mezelf en ik kan tevreden zijn over m’n race. Ik heb het idee dat die snelle tijd er nog wel komt dit jaar.
Mooi om te zien dat Nils 4e werd in de A-serie. Zijn tijd van 1.48.82 echt super! Jammer genoeg, nog niet onder de limiet van 1.48.75, maar gezien zijn optreden van vandaag gaat hem dat nog wel lukken komende weken.
donderdag 21 mei 2009
Drukke boel in Gouda
200 meter: 23.87 (-0.9)
400 meter: 50.45
Dit keer wilde ik eens een 400 meter lopen zonder eerst een 800 gelopen te hebben. En, omdat ik er toch was, besloot ik nog wel eerst even een 200 meter te lopen. Met 14 series 100 meter was het best druk te noemen, niet verwonderlijk dat het chrono uit begon te lopen, helemaal toen de ET het voor een tijdje begaf. De series werden van langzaam naar snel gehouden, zodat ik op de 200 meter ook nog eens in een van de laatste series startte. Kortom, uiteindelijk startte ik 2 uur later dan gepland.
Tijdens de warming-up voelde ik mijn linker hamstrings af en toe een beetje trekken, maar had het idee dat het wel mee viel. Tijdens het instarten leek het goed te gaan en ook bij het aanzetten bij een valse start ging het goed. In de race zelf voelde ik het toch weer een beetje trekken in de bocht en ik liep voorzichtig. Op het rechte stuk echter niks te voelen en kon ik goed doorlopen. Het gevolg, mijn bocht was nog langzamer dan normaal, maar na 70 meter was ik opgang en voelde ik dat ik mijn achterstand zou inlopen en de serie zou winnen, dat gebeurde dan ook. M’n hamstring had het gehouden, maar geen idee wat ik van de tijd moest vinden. Op zich was ik wel tevreden over de laatste 100 meter van de race.
Vervolgens werd de achterstand op het chrono snel kleiner, maar ik had nog wel genoeg tijd om uit te vinden of mijn hamstring vast was geslagen na de 200 meter of juist lekker los gekomen was. Het laatste was gelukkig het geval zodat ik besloot ook de 400 te lopen, waar ik voor gekomen was. Met mijn aandacht nog half op de achterkant van mijn linker bovenbeen, begon ik aan de 400 meter. Ik wilde dit keer eens wat sneller openen dan tijdens de competitie. Dit ging wel ten koste van de ontspanning en dat voelde ik na 180 meter zelf ook, toen overgeschakeld op ontspanning en onder aanmoedigingen van Dave en Arne het laatste rechte stuk afgelegd. Mijn tijd van 50.45 was weer sneller dan zondag en ook het verschil met Jurian was een stuk kleiner (zondag 49.46 om 51.06, nu 49.71 om 50.45). Maar om onder de 50 te lopen moet ik iets makkelijker in de zelfde tijd de eerste 200 meter afleggen en vervolgens de bocht in versnellen.
Misschien doe ik dat woensdagavond wel in Leiden. Als het lekker weer is, maar misschien ga ik ook wel naar Heerde voor een 400 meter horden, maar dan moet m’n hamstring wel helemaal over zijn natuurlijk.
Het zou mooi zijn als mijn 200, 400 en 800 meter tijden (23.87, 50.45 en 1.55.48) over 6 weken respectievelijk 1, 2 en 4 seconden sneller staan. Maar misschien is dat iets te optimistisch…Eerst maar eens de 800 meter in Hoorn, zaterdag, ik heb er zin in!
400 meter: 50.45
Dit keer wilde ik eens een 400 meter lopen zonder eerst een 800 gelopen te hebben. En, omdat ik er toch was, besloot ik nog wel eerst even een 200 meter te lopen. Met 14 series 100 meter was het best druk te noemen, niet verwonderlijk dat het chrono uit begon te lopen, helemaal toen de ET het voor een tijdje begaf. De series werden van langzaam naar snel gehouden, zodat ik op de 200 meter ook nog eens in een van de laatste series startte. Kortom, uiteindelijk startte ik 2 uur later dan gepland.
Tijdens de warming-up voelde ik mijn linker hamstrings af en toe een beetje trekken, maar had het idee dat het wel mee viel. Tijdens het instarten leek het goed te gaan en ook bij het aanzetten bij een valse start ging het goed. In de race zelf voelde ik het toch weer een beetje trekken in de bocht en ik liep voorzichtig. Op het rechte stuk echter niks te voelen en kon ik goed doorlopen. Het gevolg, mijn bocht was nog langzamer dan normaal, maar na 70 meter was ik opgang en voelde ik dat ik mijn achterstand zou inlopen en de serie zou winnen, dat gebeurde dan ook. M’n hamstring had het gehouden, maar geen idee wat ik van de tijd moest vinden. Op zich was ik wel tevreden over de laatste 100 meter van de race.
Vervolgens werd de achterstand op het chrono snel kleiner, maar ik had nog wel genoeg tijd om uit te vinden of mijn hamstring vast was geslagen na de 200 meter of juist lekker los gekomen was. Het laatste was gelukkig het geval zodat ik besloot ook de 400 te lopen, waar ik voor gekomen was. Met mijn aandacht nog half op de achterkant van mijn linker bovenbeen, begon ik aan de 400 meter. Ik wilde dit keer eens wat sneller openen dan tijdens de competitie. Dit ging wel ten koste van de ontspanning en dat voelde ik na 180 meter zelf ook, toen overgeschakeld op ontspanning en onder aanmoedigingen van Dave en Arne het laatste rechte stuk afgelegd. Mijn tijd van 50.45 was weer sneller dan zondag en ook het verschil met Jurian was een stuk kleiner (zondag 49.46 om 51.06, nu 49.71 om 50.45). Maar om onder de 50 te lopen moet ik iets makkelijker in de zelfde tijd de eerste 200 meter afleggen en vervolgens de bocht in versnellen.
Misschien doe ik dat woensdagavond wel in Leiden. Als het lekker weer is, maar misschien ga ik ook wel naar Heerde voor een 400 meter horden, maar dan moet m’n hamstring wel helemaal over zijn natuurlijk.
Het zou mooi zijn als mijn 200, 400 en 800 meter tijden (23.87, 50.45 en 1.55.48) over 6 weken respectievelijk 1, 2 en 4 seconden sneller staan. Maar misschien is dat iets te optimistisch…Eerst maar eens de 800 meter in Hoorn, zaterdag, ik heb er zin in!
zondag 17 mei 2009
Strijdlust
800 meter: 1.55.48
400 meter: 51.06
4x400 meter: 3.29.38 (50.2)
Het is tegenwoordig maar normaal dat ik op de competitie 800, 400 en 4x400 doe. Dit keer met slechts 75 minuten tussen de 800 en de 400!
In de eerste “langzame” serie van de 800 meter werd er goed doorgelopen. Alwin Roobeek won die serie in 1.55.34 minuten. Of dat de oorzaak was weet ik niet, maar Ralph Uenk nam vervolgens vastberaden de kop in mijn serie en voerde het tempo hoog op. Waar ik me te voren had voorgenomen alert te lopen en rekening te houden met een vroege inzet van de eindsprint door Hugo, liet ik ook dit keer een steekje vallen. Na 380 meter nestelde de loper van PH zich van achter af naast Jorian die voor me liep. Ik bleef de bocht achter hen om niet te veel extra meters te moeten maken, maar aan het eind van de bocht waren Hugo en Ralph al verdwenen…
In de laatste 200 meter haalde ik de loper van PH en Jorian in en wist het gat met Ralph te verkleinen, maar dat was al te groot. Ik finishte als derde van m’n serie in een tijd onder die van de winnaar van de eerste serie, althans dat was wat me toen verteld werd. Bij het omroepen van de uitslagen bleek dat echter niet zo te zijn helaas en was ik dus vierde in totaal.
Na afloop voelde ik me naar omstandigheden vrij fit en in de 75 minuten tot de start van de 400 meter kon ik wat los lopen en liet ik m’n benen masseren. Daarna voelde ze goed ontspannen, misschien wel iets te ontspannen. Ik had wel zin in de 400 meter en wilde m’n tijd van de eerste wedstrijd fors verbeteren. Ik liep wel lekker, maar voelde ook dat het niet heel snel ging. Het gat met de andere lopers was een stuk kleiner dan vorige keer en waar zij vergelijkbare tijden liepen was ik zeven tienden sneller, maar helaas nog altijd boven de 51.
Vervolgens had ik nog 3,5 uur tot de 4x400 meter. En wat een mooi onderdeel is dat! Ik prijs me gelukkig dat ik iedere keer als slotloper van het Spartaanse 4x4 team mag aantreden. Het was lang geleden dat ik met Vincent Blit in een estafette had gelopen en ook in een 4x400 met Joost was een primeur. Het was mooi om te zien hoe Arne, Joost en Vincent hun volle ronde aflegden en vooral de versnelling van Blit vlak voor het 200 meter punt gaf me een kick. Ze brachten me in een mooie uitgangspositie om het stokje thuis te brengen. Ik wist de loper van PEC in te halen en die van Climax (Ralph) achter me te houden.
Het was genieten van deze dag vol Spartaanse strijdlust, als we dit 21 juni weer weten te tonen en het geluk is dan meer aan onze zijde kunnen we van de laatste plaats afkomen. Ik heb nu al weer zin in die 4x400!!
Voor uitslagen zie: http://www.avpec1910.nl/uitslagen/uitslagen.php?id=794
Voor foto’s: http://home.hetnet.nl/~j.dofferhoff/2e%20competitie%20heren%20zwolle/index.html
400 meter: 51.06
4x400 meter: 3.29.38 (50.2)
Het is tegenwoordig maar normaal dat ik op de competitie 800, 400 en 4x400 doe. Dit keer met slechts 75 minuten tussen de 800 en de 400!
In de eerste “langzame” serie van de 800 meter werd er goed doorgelopen. Alwin Roobeek won die serie in 1.55.34 minuten. Of dat de oorzaak was weet ik niet, maar Ralph Uenk nam vervolgens vastberaden de kop in mijn serie en voerde het tempo hoog op. Waar ik me te voren had voorgenomen alert te lopen en rekening te houden met een vroege inzet van de eindsprint door Hugo, liet ik ook dit keer een steekje vallen. Na 380 meter nestelde de loper van PH zich van achter af naast Jorian die voor me liep. Ik bleef de bocht achter hen om niet te veel extra meters te moeten maken, maar aan het eind van de bocht waren Hugo en Ralph al verdwenen…
In de laatste 200 meter haalde ik de loper van PH en Jorian in en wist het gat met Ralph te verkleinen, maar dat was al te groot. Ik finishte als derde van m’n serie in een tijd onder die van de winnaar van de eerste serie, althans dat was wat me toen verteld werd. Bij het omroepen van de uitslagen bleek dat echter niet zo te zijn helaas en was ik dus vierde in totaal.
Na afloop voelde ik me naar omstandigheden vrij fit en in de 75 minuten tot de start van de 400 meter kon ik wat los lopen en liet ik m’n benen masseren. Daarna voelde ze goed ontspannen, misschien wel iets te ontspannen. Ik had wel zin in de 400 meter en wilde m’n tijd van de eerste wedstrijd fors verbeteren. Ik liep wel lekker, maar voelde ook dat het niet heel snel ging. Het gat met de andere lopers was een stuk kleiner dan vorige keer en waar zij vergelijkbare tijden liepen was ik zeven tienden sneller, maar helaas nog altijd boven de 51.
Vervolgens had ik nog 3,5 uur tot de 4x400 meter. En wat een mooi onderdeel is dat! Ik prijs me gelukkig dat ik iedere keer als slotloper van het Spartaanse 4x4 team mag aantreden. Het was lang geleden dat ik met Vincent Blit in een estafette had gelopen en ook in een 4x400 met Joost was een primeur. Het was mooi om te zien hoe Arne, Joost en Vincent hun volle ronde aflegden en vooral de versnelling van Blit vlak voor het 200 meter punt gaf me een kick. Ze brachten me in een mooie uitgangspositie om het stokje thuis te brengen. Ik wist de loper van PEC in te halen en die van Climax (Ralph) achter me te houden.
Het was genieten van deze dag vol Spartaanse strijdlust, als we dit 21 juni weer weten te tonen en het geluk is dan meer aan onze zijde kunnen we van de laatste plaats afkomen. Ik heb nu al weer zin in die 4x400!!
Voor uitslagen zie: http://www.avpec1910.nl/uitslagen/uitslagen.php?id=794
Voor foto’s: http://home.hetnet.nl/~j.dofferhoff/2e%20competitie%20heren%20zwolle/index.html
woensdag 13 mei 2009
10
2x30m vliegend
3x40m valstart
3x80m
180,160,140,120m
Een doorsnee woensdagavond. Geen prachtige zomeravond, maar zeker niet koud ook. Vooraf meldde Dave zich af, hij wist toen niet wat hij zou missen. Het inlopen begon met enkele kleine groepjes en tijdens het rekken kwamen er nog wat bij. Uiteindelijk konden we om half 8 een record noteren.
Romara, Lonneke, Vincent, Vincent, Jan, Jan, Ed, Arne, Menno en mezelf maakt tien! Het grootste deel van de training liepen we als groep, later werd er gestart, gewisseld, gesprint dan wel gelopen op souplesse. Rory sloot nog even aan om de wissels te trainen, Elly had elf atleten onder haar hoede!
Ik ben benieuwd met hoeveel we volgende week zijn; dan zijn we weer een competitie wedstrijd verder!
3x40m valstart
3x80m
180,160,140,120m
Een doorsnee woensdagavond. Geen prachtige zomeravond, maar zeker niet koud ook. Vooraf meldde Dave zich af, hij wist toen niet wat hij zou missen. Het inlopen begon met enkele kleine groepjes en tijdens het rekken kwamen er nog wat bij. Uiteindelijk konden we om half 8 een record noteren.
Romara, Lonneke, Vincent, Vincent, Jan, Jan, Ed, Arne, Menno en mezelf maakt tien! Het grootste deel van de training liepen we als groep, later werd er gestart, gewisseld, gesprint dan wel gelopen op souplesse. Rory sloot nog even aan om de wissels te trainen, Elly had elf atleten onder haar hoede!
Ik ben benieuwd met hoeveel we volgende week zijn; dan zijn we weer een competitie wedstrijd verder!
maandag 11 mei 2009
zaterdag 9 mei 2009
De seizoensopening, nu dan echt
1000 meter: 2.31.14
Er was geen mes voor nodig zaterdagmiddag op het inloopveld. Het was overduidelijk, de spanning was te snijden. Te beginnen met de spanning voor een wedstrijd, daarbovenop de spanning voor de eerste wedstrijd van het seizoen, beetje druk van het thuispubliek en dan nog de lichte angst voor de afstand… 1000 meter… dat is 600 meter verder dan wat niet heel lang geleden nog mijn favoriete afstand was…
Het eerste obstakel: start op lijn. Dat ging dus al mis. Ik liet me wegduwen en vervolgde mijn weg via baan drie weer naar de voorhoede van het veld. Ondertussen had Menno Zuidema al goed aansluiting bij de haas en liep een behoorlijk eindje voor me. Verder kan ik niet heel veel meer voor me halen van de race. Waar de klok te zien was zat ik op een vlak schema richting 2.30. Verder ontbrak het me aan lef toen Menno een tempo versnelling inzette en Raymond Koen meeging. Ik had niet het gevoel dat ik dat aan kon en liet ze even gaan. Op 250 meter voor de finish werd me duidelijk dat het nog maar 250 meter was en bedacht ik me dat ik toch nog wel wat over had. Ik liep naar de lopers voor me, maar wist Raymond net niet in te halen helaas.
Met mijn tijd van 2.31.14 en derde plaats ben ik niet ontevreden, maar ik had m’n serie willen winnen en onder de 2.30 willen lopen. Maar ontevreden ben ik toch niet. Wel weet ik dat er dingen beter kunnen en die dingen ga ik ook zeker onthouden voor de komende races.
Het was een geweldig gevoel op m’n thuisbaan. Een 1000 meter mag dan lang zijn, je kunt tijdens die afstand ook heel vaak aangemoedigd worden. Ik heb m’n naam dan ook nog nooit zo vaak horen roepen tijdens een wedstrijd. CD-junioren die je naam scanderen, de mensen voor de kantine die me nog een extra stimulans gaven voor de laatste 150 meter, het was gaaf! Ik kijk nu al uit naar de 1000 meter van volgend jaar!
Er was geen mes voor nodig zaterdagmiddag op het inloopveld. Het was overduidelijk, de spanning was te snijden. Te beginnen met de spanning voor een wedstrijd, daarbovenop de spanning voor de eerste wedstrijd van het seizoen, beetje druk van het thuispubliek en dan nog de lichte angst voor de afstand… 1000 meter… dat is 600 meter verder dan wat niet heel lang geleden nog mijn favoriete afstand was…
Het eerste obstakel: start op lijn. Dat ging dus al mis. Ik liet me wegduwen en vervolgde mijn weg via baan drie weer naar de voorhoede van het veld. Ondertussen had Menno Zuidema al goed aansluiting bij de haas en liep een behoorlijk eindje voor me. Verder kan ik niet heel veel meer voor me halen van de race. Waar de klok te zien was zat ik op een vlak schema richting 2.30. Verder ontbrak het me aan lef toen Menno een tempo versnelling inzette en Raymond Koen meeging. Ik had niet het gevoel dat ik dat aan kon en liet ze even gaan. Op 250 meter voor de finish werd me duidelijk dat het nog maar 250 meter was en bedacht ik me dat ik toch nog wel wat over had. Ik liep naar de lopers voor me, maar wist Raymond net niet in te halen helaas.
Met mijn tijd van 2.31.14 en derde plaats ben ik niet ontevreden, maar ik had m’n serie willen winnen en onder de 2.30 willen lopen. Maar ontevreden ben ik toch niet. Wel weet ik dat er dingen beter kunnen en die dingen ga ik ook zeker onthouden voor de komende races.
Het was een geweldig gevoel op m’n thuisbaan. Een 1000 meter mag dan lang zijn, je kunt tijdens die afstand ook heel vaak aangemoedigd worden. Ik heb m’n naam dan ook nog nooit zo vaak horen roepen tijdens een wedstrijd. CD-junioren die je naam scanderen, de mensen voor de kantine die me nog een extra stimulans gaven voor de laatste 150 meter, het was gaaf! Ik kijk nu al uit naar de 1000 meter van volgend jaar!
dinsdag 5 mei 2009
Ik ben d’r klaar voor!
De dag na de wedstrijd van 19 april melde ik me om 6.00 uur in de ochtend op Schiphol. Ik vertrok voor twee weken naar Portugal voor een trainingsstage met vier jongens van Av Haarlemmermeer: Nils Pennekamp, Pascal Visser, Twan van Vanstenhoven en Jeremy Bertels.
Julien Hagen en Joke van der Stelt zeiden me ooit mijn loopschoenen, spikes en een loopsetje in m'n handbagage mee te nemen voor het geval m'n koffer niet of later aan zou komen. Na vier stages en nog wat meer vluchten, waarbij alles goed ging met m’n koffer, was het een routinehandeling geworden.
Gevolg, omdat mijn koffer per ongeluk naar Ibiza vloog, stond ik in Portugal met een hardloopsetje en mijn loopschoenen, maar zonder tandenborstel, schone sokken en onderbroeken. Maar goed, die kan je kopen! Dinsdagavond werd mijn koffer via Madrid en Lissabon in ons hotel bezorgd en kon ik over alles wat ik had ingepakt beschikken.
We verbleven in Alfamar Beach & Sport Resort en hadden 2 atletiekbanen op wandelafstand. Na een eerste verkenning bleek de meest dichtbij zijnde baan ook de drukste en het meest winderig. We kozen ervoor om onze baan en krachttrainingen op het andere complex te doen, dat zich op een kwartiertje wandelen van ons huisje bevond. De baan van Acoteias heeft rechte stukken van ruim 110 meter en dus zeer krappe bochten, 50 meter voor de finish ligt een verlengsnoer over de baan en in baan 2 tm 4 bevinden zich rondom de 300 meter start een verhoging en verlaging van enkele centimeters. Maar verder is het een best baantje! Er liepen in ieder geval zeer weinig andere atleten in de weg (baan).
Dat de andere baan wel druk bezocht was bleek wel aan de vele atleten die we op het hotelcomplex tegenkwamen: Duitse werpers (oa. Obergföll), heel wat atleten uit Litouwen, Letland en Rusland, de voltallige Zweedse selectie (oa. Wissman, Olson, Kallur 2x, Kluft), Britten, Nederlandse mila’s, Algerijnse mila’s en enkele concurentes van Yvonne, zoals de Noorse Marcussen en Litouwse Zemaityte. De Duitsers zagen we regelmatig op de werpvelden rondom het hotel, waar wij dan CORE oefeningen deden, de rest troffen we bij het koelen na de training in het buitenbad of bij het relaxen in het bubbelbad.
Elly en ik hadden mijn schema aardig afgestemd op het schema dat Oscar Soethout voor de andere jongens had gemaakt. De lange baantrainingen liep ik met Pascal op en Nils gaf ons dan meestal een kleine voorsprong om ons vervolgens voorbij te gaan. Zo deden Nils en ik dat ook op de kortere baantrainingen en regelmatig nam ik dan 2x zo lang pauze als Nils, ten eerste omdat ik dat gewend ben en ten tweede waren we zo ook meer aan elkaar gewaagd. Ook met Twan en Jeremy heb ik wat 300tjes gelopen en we deden vaak met z’n allen kracht. De CORE oefeningen om de dag vormden de rode draad, net als de pasta en rijst die elkaar per dag afwisselden. Ook de onderlinge sfeer was goed, die jongens zouden eens een groen broekje en wit-groen singlet aan moeten doen op wedstrijden! Het enige jammere is dat Nils uiteindelijk toch een keer gewonnen heeft met kaarten.
Ik heb daar twee weken goed getraind, ik heb het gevoel dat ik er voor wat betreft de 800 meter goed voor sta en ook de korte loopjes gericht op de 400 meter gaan steeds sneller.
Laat de wedstrijden maar komen!
Julien Hagen en Joke van der Stelt zeiden me ooit mijn loopschoenen, spikes en een loopsetje in m'n handbagage mee te nemen voor het geval m'n koffer niet of later aan zou komen. Na vier stages en nog wat meer vluchten, waarbij alles goed ging met m’n koffer, was het een routinehandeling geworden.
Gevolg, omdat mijn koffer per ongeluk naar Ibiza vloog, stond ik in Portugal met een hardloopsetje en mijn loopschoenen, maar zonder tandenborstel, schone sokken en onderbroeken. Maar goed, die kan je kopen! Dinsdagavond werd mijn koffer via Madrid en Lissabon in ons hotel bezorgd en kon ik over alles wat ik had ingepakt beschikken.
We verbleven in Alfamar Beach & Sport Resort en hadden 2 atletiekbanen op wandelafstand. Na een eerste verkenning bleek de meest dichtbij zijnde baan ook de drukste en het meest winderig. We kozen ervoor om onze baan en krachttrainingen op het andere complex te doen, dat zich op een kwartiertje wandelen van ons huisje bevond. De baan van Acoteias heeft rechte stukken van ruim 110 meter en dus zeer krappe bochten, 50 meter voor de finish ligt een verlengsnoer over de baan en in baan 2 tm 4 bevinden zich rondom de 300 meter start een verhoging en verlaging van enkele centimeters. Maar verder is het een best baantje! Er liepen in ieder geval zeer weinig andere atleten in de weg (baan).
Dat de andere baan wel druk bezocht was bleek wel aan de vele atleten die we op het hotelcomplex tegenkwamen: Duitse werpers (oa. Obergföll), heel wat atleten uit Litouwen, Letland en Rusland, de voltallige Zweedse selectie (oa. Wissman, Olson, Kallur 2x, Kluft), Britten, Nederlandse mila’s, Algerijnse mila’s en enkele concurentes van Yvonne, zoals de Noorse Marcussen en Litouwse Zemaityte. De Duitsers zagen we regelmatig op de werpvelden rondom het hotel, waar wij dan CORE oefeningen deden, de rest troffen we bij het koelen na de training in het buitenbad of bij het relaxen in het bubbelbad.
Elly en ik hadden mijn schema aardig afgestemd op het schema dat Oscar Soethout voor de andere jongens had gemaakt. De lange baantrainingen liep ik met Pascal op en Nils gaf ons dan meestal een kleine voorsprong om ons vervolgens voorbij te gaan. Zo deden Nils en ik dat ook op de kortere baantrainingen en regelmatig nam ik dan 2x zo lang pauze als Nils, ten eerste omdat ik dat gewend ben en ten tweede waren we zo ook meer aan elkaar gewaagd. Ook met Twan en Jeremy heb ik wat 300tjes gelopen en we deden vaak met z’n allen kracht. De CORE oefeningen om de dag vormden de rode draad, net als de pasta en rijst die elkaar per dag afwisselden. Ook de onderlinge sfeer was goed, die jongens zouden eens een groen broekje en wit-groen singlet aan moeten doen op wedstrijden! Het enige jammere is dat Nils uiteindelijk toch een keer gewonnen heeft met kaarten.
Ik heb daar twee weken goed getraind, ik heb het gevoel dat ik er voor wat betreft de 800 meter goed voor sta en ook de korte loopjes gericht op de 400 meter gaan steeds sneller.
Laat de wedstrijden maar komen!
Abonneren op:
Posts (Atom)