Het is dinsdagochtend kwart voor acht. Ik zit in de fitnessruimte van de KU op een fiets en doe een duurloopje. Voor zoverre je een duurloopje op een fiets kan doen.
Ik kijk uit over zowel de krachtinstallaties als de loopbanden daarachter. Op dit vroege uur zijn er voornamelijk cardio-fitnessers. Ik kan dus vrij goed volgen wat men op de loopbanden doet, zonder dat het wemelen van opgehitste ventjes op de krachtinstallaties mijn zicht verstoort (zoals op ieder ander uur, na de middag). Niet dat het heel interessant is wat er op de loopbanden gebeurt, maar vandaag trok iets mijn aandacht en liet het niet meer los.
Een van de mannen op de loopbanden, laten we hem voor het gemak even een naam geven (Fred), is bezig met een ogenschijnlijk stevig training. Fred is behoorlijk aan het stappen op zijn loopband. Ik schat dat zijn band slechts 1-2 km/u trager gaat dan die van zijn buurvrouw (Ine?), die aan het joggen is. Stevig doorstappen dus voor Fred. Maar dat is nog niet alles. Fred heeft zijn loopband opgedraaid tot de maximale helling die het apparaat aan kan. Op zich dus een mooie conditionele training: stevig doorstappen tegen een flinke helling op.
Maar er is een belangrijk detail dat ik tot nu toe onvermeld liet: Fred houdt zich goed vast aan de leuning van de band. Op deze manier kan hij lekker achteruit leunen bij zijn wandeltraining. Fred is een vrolijke man en een vrouw komt even naast zijn band staan voor een praatje. Ze knikt respectvol naar Fred en de grote helling van de loopband en ik lijk te zien dat Fred een centimetertje groeit. Ja, Fred is helemaal in zijn element met zijn grote helling.
Zou Fred weten dat hij het hele idee van de helling en hoge snelheid volledig om zeep helpt door zich vast te houden aan de leuning? En zodoende alleen maar zijn benen onder zich door laat trekken en enkel energie hoeft te stoppen in het naar voren brengen van zijn benen? Hij zou het toch op zijn minst moeten voelen… maar ja het is wel lekker makkelijk zo. En het ziet er heel indrukwekkend uit. Voor wie er niet over nadenkt…
Nu zijn er natuurlijk meerdere redenen te bedenken waarom Fred dit bewust zo zou moeten doen, voornamelijk wanneer hij een bepaalde blessure heeft die opspeelt bij horizontaal wandelen. Ik ken zijn medische voorgeschiedenis niet en het zou dus inderdaad zomaar zo kunnen zijn. Maar zelfs in dat geval zou Fred nog altijd beter met losse handen lopen (als dat hem niet lukt, zal hij de band langzamer moeten zetten). Want door met zijn handen aan de leuning, achterover te hangen is hij in feite nog altijd horizontaal aan het wandelen.
Ik had het plan gevat Fred op een foto te vangen, maar mijn vermoeden dat dat niet zou lukken kwam uit. Vanaf mijn positie op de fiets ging het sowieso niet lukken en m'n training ervoor te onderbreken vond ik erover. Aangezien Fred al bezig was toen ik begon en ik een uur wilde fietsen was de kans groot dat hij eerder klaar zou zijn dan ik. En inderdaad, toen ik nog 8 minuutjes te trappen had, ging de loopband langzaam naar beneden en hield Fred het voor gezien.
Maar, zullen jullie je afvragen, wie staat er dan op onderstaande foto? Nou, en dat is misschien nog wel de meest ontmoedigende constatering, Fred is de helemaal niet de enige die zo traint! Ik had mijn verhaal net zo goed over Bert, Henk, Kees, Ine, Els of Leen kunnen schrijven... helaas.
