Geduld

Zoals eerder beloofd, dit keer een wat meer inhoudelijk stuk. Specifiek gaat het over Pieter-Jan Hannes. Met het ECU23 voor de deur en na zijn 3.35.97 in Rabat is hij een dankbaar onderwerp voor de media (bijvoorbeeld hier, hier en hier). En daar maak ik dankbaar gebruik van.

Pieter-Jan Hannes is namelijk het schoolvoorbeeld van het punt dat ik wil maken. Of van meerdere punten eigenlijk. Ten eerste, vaak wordt er gedacht dat lopen niet zo moeilijk is en dat je er dus ook niet zo moeilijk over hoeft te doen. Nu hoeft dat niet helemaal onwaar te zijn, maar Hannes en zijn begeleidingsteam tonen mooi aan dat wanneer je er wel ‘moeilijk’ over doet (dat wil zeggen dat wanneer je je trainingstraject (wetenschappelijk) goed onderbouwd aanpakt) je grote successen kan behalen.

Natuurlijk er is weinig af te dingen op de vele atleten en trainers die fanatiek bezig zijn en waarbij er wanneer er voldoende kilometers gemaakt worden in combinatie met wat intervalwerk diverse succesjes geboekt worden en PR’s sneuvelen. Maar daar staat tegenover dat je met de juiste persoonlijke aanpak tot bijzondere prestaties kan komen, die dat niveau ver overstijgen. Van vrij dichtbij kan ik volgen hoe Pieter-Jan getraind wordt en hoe zijn schema’s gebaseerd worden op zijn instantane niveau (onder meer met lactaatmetingen) en, belangrijk, dus niet op zijn gewenste niveau. 

Een tweede, nauwverbonden, punt is het belang van geduld in de aanpak. Zoals als Christophe Impens (Belgische recordhouder 1500m)  eerder zei: "De enige fout die hij kan maken is om er nog een schepje bovenop te doen op training, waardoor hij zich kan forceren. " Daar voegde hij overigens direct aan toe: "Maar ik ben er vrij zeker van dat hij en zijn omkadering verstandig genoeg zijn om dat niet te doen." En ik ben heel zeker dat hij dat goed gezien heeft. Al bij mijn eerste gesprek met Rik Didden (de naam in het hele Pieter-Jan Hannes verhaal die niet vaak genoemd kan worden) kwam de rol van geduld in het trainingsproces duidelijk naar voren. 

Eerlijk gezegd schatte ik toen in dat het op twee manieren kon gaan lopen: ofwel Pieter-Jan Hannes zou op een bepaald moment niet verder groeien, ofwel na een paar eerste successen zou het geduld vergeten worden en zou hij alsnog over de kop gaan. Gelukkig zat ik er naast en was er nog een derde manier. Ik besef me dat Pieter-Jan nog aan het begin van zijn carrière staat en dat het alsnog fout zou kunnen lopen. Op een bepaald moment niet verder groeien kan altijd wanneer een atleet zijn maximale niveau bereikt heeft. Zou dat gebeuren met 3.35.97 dan is dat een niveau waar je je niet voor hoeft te schamen. Maar kijkend naar zijn progressie van de afgelopen jaren denk ik niet dat hij al aan zijn limiet zit. 

Dan blijft de valkuil van het schepje extra natuurlijk wel altijd aanwezig. Maar juist door de wetenschappelijke, persoonlijke, geduldige aanpak die zijn begeleidingsteam tot nu toe profileert, is die valkuil klein. Dat is ook de kracht van een dergelijke aanpak. Toch gaat het maar al te vaak anders, ik heb het vaak genoeg gezien, van dichtbij en van veraf. En dat anders is voor veel mensen goed genoeg. Maar voor wie ver wilt komen, is het goed te zien dat ook dat mogelijk is. Mits de juiste wetenschappelijk, persoonlijke, geduldige aanpak.