Bijna een nieuw verhaal

Ik was van plan dit weekend weer eens wat te bloggen, maar helaas het is zondagavond en het is er niet van gekomen. Wel alvast wat foto's van het bezoek van Maarten en m'n moeder te bekijken... (Foto's)

Kou gevat

Ja, met die wisselde weersomstandigheden zat het er een keer in natuurlijk… Afgelopen week was het zeer aangenaam met donderdag en vrijdag zelfs 24 graden, maar ik kon er niet van genieten en zat ziek thuis. Ondertussen wel weer opgeknapt, alleen nog last van mijn keel en neus. Dit weekend was er ook een leuk tochtje met de hiking club naar een warme bron hoog in de bergen, maar aangezien het inclusief 2x kamperen was en ik donderdag al moest beslissen, heb ik dit aan me voorbij laten gaan. Daar tegenover stond dan wel weer een Football Game zaterdag tussen CU en Texas. Vooraf werd me verteld dat CU ingemaakt zou worden, maar het was een spannende wedstrijd die uiteindelijk met 1 punt verschil winnend werd afgesloten! Met een speeltijd van 4x15 minuten duurt zo een wedstrijd meestal ongeveer 3 uur, en in die 3 uur heb ik me goed vermaakt in het zonnetje op de tribune.

Met m’n onderzoek ben ik afgelopen week niet heel erg opgeschoten (ziek thuis), maar het vordert gestaag. Ondertussen moet ik sowieso wachten met meetsessies inplannen totdat de ethische commissie van de universiteit de verlopen vergunning van Rodger zijn lab verlengt. Maar tot die tijd nog genoeg te doen, ik verveel me zeker niet.
Naast m’n onderzoek lees ik per week nog 4-6 wetenschappelijke artikelen voor 2 journal clubs en het vak ‘Locomotion Energetics and Biomechanics’, voor wie zich afvraagt waar dat nou allemaal over gaat: dit filmpje gaat er kort op in: (dit filmpje). (Jan, je bent niet de enige!).

Verder doe ik stiekem af en toe stiekem een hardloopwedstrijdje, maar heb nu al weer een tijdje weinig gedaan (ziek thuis). Aangezien het ondertussen november is zal ik binnenkort ook wat krachttraining gaan doen.

Nou dat was het wel weer even voor nu. Hier nog wat foto’s van het tochtje dat ik vanmiddag heb gemaakt (Foto's). En voor de reageerders: leuk die reacties! En voor de niet-reageerders: he joh, plaats ook eens een reactie!

O nou ben ik helemaal vergeten over Halloween te vertellen… nou daar had je bij moeten zijn (ik had m’n camera vergeten (lijk m’n moeder wel)).

Korte update

Zo. De hoogste tijd om weer eens wat van me te laten horen! Genoeg meegemaakt de afgelopen weken, maar niet veel tijd over om echt eens uitgebreid een verhaal te typen. Dat ga ik nu ook niet doen, ik heb bedacht dat ik voortaan maar vaker wat korte dingetjes te vertellen, dan een week op te sparen tot het weekend en dan in het weekend geen gelegenheid hebben om dat allemaal uit te typen, en op de daaropvolgende doordeweekse avonden ook niet.
Voor wie niet kan wachten op mijn blog: ik schrijf iedere dag wel 1 of 2 zinnetjes op twitter (twitter)
en stiekem zet ik ook wel eens wat foto’s op m’n fotosite (Foto's).

Op deze avond heb ik ook niet heel veel tijd over (na het kijken van de Keuringsdienst van Waarde over IJzer). Maar nog wel een kwartiertje voordat ik me richting mijn bed ga begeven.
Nadat eerdere pilotmetingen niet helemaal opleverde wat we gehoopt hadden (we hadden op basis van de literatuur een groter verschil tussen hardlopen en wandelen verwacht op een bepaald gebied) zou het ook minder interessant zijn om dit (kleinere) verschil te verklaren. Daarom over verschillende richtingen gedacht zonder veel resultaat. Maar deze week had Rodger genoeg tijd om 4 keer een sessie van 1-2 uur te doen als proefpersoon, zodat we ondertussen over een heel grote dataset beschikken, waarmee we binnen korte tijd de juiste richting kunnen kiezen (als het een beetje mee zit).
Afgelopen week viel er ruim een voet sneeuw, maar komende week wordt het wel weer ruim 15 graden. De ene week train ik regelmatig in het sportcentrum (roeien, crosstrainer, ergometerfiets, zwemmen, lopende band, indoorbaantje (of thuis een circuitje)), dan weer veel baantrainingen, met in het weekend intervallen op een trail of een wedstrijdje (5km of 5 mijl). Ik heb al veel aan uithoudingsvermogen gewonnen en m’n snelheid en anaerobe capaciteit enigszins verwaarloosd, maar het wedstrijdseizoen is nog ver.

Nou hier hou ik het maar even bij voor nu. Zaterdag is Halloween, en over 3 weken komen Maarten en m’n moeder op bezoek!

Sneeuw!

Het is niet de eerste keer dat het weer aan bod komt in mijn verhalen en het zal ook wel niet de laatste keer zijn…
Op woensdagmiddag in m’n korte broek getraind (op de baan ook een man zonder shirtje), donderdagmiddag zag ik de eerste sneeuw van het jaar vallen! Ik had al wel wat restjes zien liggen hogerop in de bergen, tijdens het hiken, maar nu zag ik het ook echt sneeuwen. Het bleef overigens niet liggen. Met zulke extreme omslagen is het noodzaak de voorspellingen goed in de gaten te houden om te voorkomen dat je in je korte broek in dit soort weer terecht komt.

Het goede nieuws is dat ik m’n eerste dataset verzameld heb. Proefpersoon nr. 1 (aangeduid met de initialen WH) vertoonde inderdaad de trends die we hopen te vinden, maar het is nog wat lastig grafieken te tekenen met slechts deze metingen. Ik had gehoopt dit nieuws afgelopen maandag al te kunnen melden, maar iets in het eten gooide roet in het eten!
Zaterdagmiddag/avond was er bij Rodger thuis een hike/eet/kampvuur-feestje voor alle betrokken medewerkers en (PhD)-studenten. Er waren ruim 20 mensen en ik heb er velen beter leren kennen en het was wat dat betreft ook zeker geslaagd. Wat er minder geslaagd was, werd mij maandagochtend duidelijk. De student zou me assisteren met de metingen mailde dat hij ziek thuis was. Misselijk wakker geworden en in de badkamer geëindigd. Vervolgens bleken degenen die me eventueel ook zouden kunnen helpen ook ziek. Ook Rodger had zich ziek gemeld, Jason en Helen waren er wel maar gingen na een halve dag ook ziek naar huis. Op een gegeven moment wist ik van 12 mensen die geweest waren of ze wel of niet ziek waren… 10 ziek, 2 niet. Ondertussen begon ik ook wat buikpijn te krijgen, maar dat zou achteraf best wel eens psychosomatisch geweest kunnen zijn, want ondertussen zijn de zieken na 2 dagen overgeven en koorts weer allemaal opgeknapt en ik heb verder nergens last van gehad. Ik behoorde tot de “Lucky few” (25%). Een doeltreffende manier om een hele vakgroep enkele dagen plat te leggen, met zieke docenten, studentassistenten, practicumbegeleiders…

Verder heb ik dit weekend veel artikelen gelezen voor het vak van Rodger, dat uiteindelijk een week is doorgeschoven. Iedere week lezen alle studenten (12) een ander artikel rondom een bepaald thema, 1 student leest alle artikelen en leidt de discussie. Deze week was ik dat dus, de artikelen heb ik allemaal gelezen, het discussie leiden volgt nog…

Nou dat was het wel weer denk ik… o ja, ik probeer al een paar dagen m’n twitterpagina bij te houden en dat lukt aardig tot nu toe, dus als je live wilt volgen: (twitter).

Little Matterhorn

Afgelopen week begon koud (6 graden Celcius en regen, plus een flinke windchill factor, of eigenlijk min een flinke windchill factor), maar enkele dagen later was het al weer helemaal top, met bijvoorbeeld zaterdagavond om half negen nog 25 graden Celcius. Warm en koud kunnen elkaar in rap tempo opvolgen, hier, en het zal niet meer lang duren voordat het ’s nachts vriest en overdag nog ruim over de 20 graden gaat. Zolang dat laatste het geval is hoor je mij niet klagen!

Naast dat ik door de weeks hard aan mijn project werk en daarnaast ook nog veel wil opsteken op andere manieren (lessen, presentaties en artikelen), heb ik af en toe wel eens wat vrije tijd in het weekend (wat niet wil zeggen dat het project makkelijk is, of sterker nog dat ik slim zou zijn). Afgelopen zaterdag ben ik met de CU Hiking Club (link) op een hike geweest richting “Little Matterhorn” in Rocky Mountain National Park (Google Maps).

Dat was toch weer net even anders dan wat ik gewend was van mijn avonturen met Joost, Jan, Arne, Rory, Richard en Teun in Oostenrijk en Italië. Het ging behoorlijk stijl omhoog en eindigde in een klauterpartij. De weg naar beneden was behoorlijk vervelend voor m’n bovenbenen, maar na 2 dagen spierpijn zijn ze weer hersteld. In totaal maar 600 meter gestegen, maar dan wel van 2800 naar 3400, zo hoog ben ik nog niet eerder in de bergen geweest.
Halverwege de terug weg nog gepauzeerd voor Beer & Brats (het was namelijk een oktoberfest-hike), in combinatie met de chocola op de top: wat een lekkernijen! Maar goed de toch was zeker de moeite waard (Foto's) en ook weer nieuwe mensen leren kennen!

Het is ondertussen al bedtijd geweest, dus ik hou het verder kort…
Het project gaat de goede kant op, donderdag ben ik zelf mijn eerste proefpersoon. Trainen gaat ook lekker. Vandaag mijn eerste “maandagavondtraining” gedaan met 600, 500, 3x150, 400 meter lekker hard, rest van de week weer extensieve tempotjes!

Goed nieuws van het thuisfront: er zijn 3 tickets geboekt. Linda komt met Kerst en Oud&Nieuw, Maarten en m’n moeder met Thanksgiving!

Koud!

Zondagochtend was het nog 28 graden Celcius (ja, dat laatste moet ik wel bij zeggen), maandagochtend 6, en het regende! Raar!

Beetje pielen met html en het is toch gelukt om de links in de tekst op te nemen...

Nou dat was het wel weer, ik ga maar eens een stamppot maken!

Voor je het weet ben je een maand verder

Ondertussen begin ik behoorlijk op te gaan in mijn leventje hier, vandaar dat ik al een tijdje geen update heb gegeven op dit blog. Als je het te lang vind duren, moet je me gewoon een mailtje sturen, die beantwoord ik doorgaans wat sneller...
Ik ben hier nu net langer dan een maand en heb het goed naar m’n zin.

Er zit aardig wat schot in het project en ik ben benieuwd naar de uitkomsten ervan. Het is best wel een fundamenteel onderzoek en voor atleten die ik gezegd heb dat ik naar de USA ging om een afstudeer onderzoek te doen naar hardlopen, zal de praktische betekenis en toepassing ervan misschien tegenvallen, voor mij als bewegingswetenschapper is het zeker wel interessant en uitdagend. Ik zie het zeker wel zitten om “lomotionist” te worden en zoveel mogelijk te weten komen over hoe mensen zich voortbewegen, met een accent op hardlopen, en natuurlijk niet alleen omdat daar nog zo veel onbekend is.
Het vak van Rodger dat ik volg en de Journal Clubs die ik bijwoon, zijn hierbij zeker ook een goede aanvulling op mijn ontwikkeling als bewegingswetenschapper. Wat dat betreft dus zeker een goede beslissing om naar Boulder te gaan.

Naast de studie is er ook genoeg te doen. Vorig weekend was een picknick met CU International, daarna een tochtje door de stad gemaakt. De volgende dag ben ik naar Nederland geweest, dit plaatsje ligt een stuk hoger in de bergen op ongeveer een half uur met de bus (Foto's). M’n fiets meegenomen en aan het eind van de dag weer naar beneden gefietst. Het eerste stuk ging lekker, maar toen werd het me te stijl. Met het avontuur van 10 jaar terug in Limburg in m’n achterhoofd (en op m’n rechteronderbeen) ben ik af en toe maar afgestapt, en dat was maar goed ook, want hier was er naast de weg geen muur, maar alleen een vangrail en daarachter een mooi uitzicht over de omgeving, zeg maar.
Dit weekend ben ik op zaterdag naar Denver geweest om een triatlon bij te wonen (Foto's). En voor en na die tijd de stad te verkennen. Zeer geslaagd en weer lekker bijgebruind. Zondagochtend was de Boulder Marathon. In Noord-Boulder, daar was ik nog niet eerder geweest dus ook daar even (rond)gekeken (Foto's).

Verder natuurlijk lekker aan het trainen. Gaat allemaal soepel. Afgelopen week langs geweest bij de Sprintcoach van CU Track&Field en hij zou kijken wat er mogelijk was (anderhalve week eerder had ik hem ook gesproken, maar nu kon hij dingen noteren en kon ik mijn bedoelingen beter duidelijk maken...). Zou mooi zijn als ik bijvoorbeeld 1 keer in de maand met een 400 meter training mee kan doen en 1 keer per maand snelle tempo’s met de mila’s ofzo…
Maar ondertussen is het half september, moet de rustmaand in NL nog beginnen, doen de T&F teams hier het rustig aan, maar heb ik al 3 weken hoogtestage te pakken!

Ik zou zeggen: geniet van de kermis (zonde dat ik dat moet missen, trouwens)!

Lang weekend

Aan het eind van dit lange weekend (maandag 7 september = Labor Day) kan ik weer even terug kijken op de week die achter me ligt.
Weer veel gedaan, nieuwe mensen ontmoet, anderen beter leren kennen, lekker bezig geweest op het lab, Linda haar verjaardag gevierd, naar Denver geweest…
Voor wat betreft m’n onderzoek: na het literatuur onderzoek van vorige week had ik maandag een heel goed idee voor een onderzoek, maar wist al dat het met de apparatuur hier niet uitvoerbaar zou zijn. Wel uitvoerbare varianten zouden waarschijnlijk weinig opleveren. Na een volgende brainstormsessie kwamen we op een onderwerp dat goed uitvoerbaar is, aansluit op het gebied van expertise van Rodger en in verschillende scenario’s waarschijnlijk sowieso iets interessants oplevert. Dus dat gaat hem waarschijnlijk worden.
Daarnaast volg ik het vak Locomotion Energetics and Biomechanics van Rodger (voor de bewegingswetenschappers onder jullie: vergelijkbaar met Applications of neuromusculoskeletal models van Maarten en Knoek, maar dan zonder het matlab gedeelte) en assisteer ik regelmatig bij proefmetingen van Chris. Dus ik vermaak me goed en word onderhand een behoorlijke ‘locomotion specialist’.
Woensdagavond was er een receptie met pizza van de studierichting voor alle medewerkers en PhD studenten (promovendi) ergens in Noord Boulder in de Foothills en ik kon gelukkig met Chris meerijden want het was wel een flink stuk fietsen geweest. Weer wat nieuwe gezichten gezien en nog een beetje gefrisbeed, dat kunnen ze daar gemiddeld toch beter dan hier! Vrijdag na de borrel van CU Internationals nog ergens een burger gaan eten met een aantal, zaterdag met Jie (m’n Chinese huisgenoot) en 2 Chinese vrienden van hem naar een festival in Denver geweest (A taste of Colorado) dus ik begin een aardige kennissenkring op te bouwen hier.

Trainen gaat ook lekker. Nergens last van en kan steeds beter met de lagere zuurstofspanning omgaan. Heb dinsdag met een 5km loopster getraind en omdat ik extensieve tempo’s doe konden we elkaar goed bijhouden. Donderdag op een andere baan geweest, dichterbij huis. Daar was de fanfare van de high school aan het oefenen en dat was zeker leuk om een keer te zien, dat is wat anders dan wat we altijd horen van Da Capo op de baan in Lisse! Met enige flexibiliteit van mijn kant kon ik ook mijn programma afwerken zonder in de weg te lopen. Zaterdag een trial uitgeprobeerd, die wel heel erg omhoog ging. In combinatie met regen en een A4-tje met de opmerking dat er vorige week nog beren gezien waren, korte ik mijn training wat in en vond later nog een geschikt stuk voor wat korte intervallen, al met al toch lekker getraind. Zondag een ander stuk van mijn favoriete trial gedaan en dat beviel wederom heel goed. Alleen ben ik een aantal keer gestoken; in dit geval door het soort insect, waarvan ik altijd behoorlijke reactie krijg. Ik begon al bijna op de klokkenluider van de Notre Dame te lijken, maar met een zak ijs wist ik te voorkomen dat ik m’n shirt niet meer aan kreeg (foto’s op aanvraag). Vanochtend gekeken bij de CU Kickoff Classic 5k. In contact gekomen met de sprinttrainer, die de spreekwoordelijke deur nog even op een kiertje liet en me vroeg eens langs te komen op het CU Athletics kantoor. De regels van de NCAA (Amerikaanse Studenten Atletiek Associatie) schijnen nog al streng te zijn, eens kijken of 1 keer per week onder “occasionally” valt…
Rodger liep een tijd van net boven de 21 minuten en na afloop hebben we samen nog een praatje gemaakt met Jenny Barringer (5e op WK op 3000m steeple, student vd CU), die daar hielp bij de kinderinschrijvingen.
Het evenement van de week was natuurlijk de verjaardag van Linda, waar ik mede dankzij goed camerawerk van Erika een aantal van jullie nog getroffen heb. Het was zo wel gezellig, maar ondanks dat en dat ik het hier uitstekend naar m’n zin heb, baal je dan toch dat je niet thuis bent.
Tja, wat is er verder nog te vermelden (heel veel, maar dan blijf ik bezig)… zaterdagavond nog 2 uur zitten praten met Jie over verschillen tussen China, de USA en Europa, best interessant! Verder heb ik onder het kopje ‘Waar is wat?’ bij de links nog een kaartje gemaakt waarop wat dingen in de buurt staan aangegeven. Ook is daar een link naar wat foto’s te vinden (al hoewel ik niet weet of dat nou zo een goed idee is, aangezien Erik mijn blog ook blijkt te lezen…)… Als ik er aan denk zal ik mijn twitter een restart poging geven (het nog bepaald niet in mijn systeem…).

Nou dat was het wel weer!

De eerste echte week…

De eerste volle week zit er op. Vanaf maandagochtend ben ik iedere dag op het lab geweest en heb dus de eerste echte werkweek achter de rug…

Voor ik verder ga… nog bedankt voor de reacties om mijn eerste bericht. En wat ik in dat verhaal had verzuimd: nog bedankt voor alle leuke verhaaltjes (in het boekje, op kaartjes of per mail)!
En voor ik het weer vergeet: Eekhoorns! Dat was dus zo een beetje het eerste wat me hier opviel. In iedere boom zit er wel een volgens mij! De eerste ochtend keek er behoorlijk van op, maar nu heb ik er al zoveel gezien…
En waar ik vorige keer niet specifiek genoeg was met “anderszins sportende mensen”, wil ik er nu toch meer op in gaan. Naast de genoemde hardlopers en racefietsers, tref je hier heel veel skateboarders en… frisbees! Op ieder grasveldje op en rond de campus zie ik ze vliegen! Frisbees dus. Boulder blijkt dan ook de thuisbasis te zijn van de UPA (Ultimate Players Association). In de winkels al diverse soorten gezien (zowel voor Ultimate als voor Discgolf (very long distance!!), dus als er iemand even een lijstje kan maken welke kleuren iedereen bij De Spartaan heeft, koop ik de ontbrekende (vanaf 6 dollar!).

Maar terug naar de meest gestelde vraag van de week… Hoe zijn de huisgenoten? Nou, dat valt geheel niet tegen. Bij aankomst bood Jie (de Chinees) meteen de helft van zijn portie rijst aan en hij was verder ook heel hulpvaardig. Het duurde even voor dat ik Nacho (de Mexicaan) sprak, we troffen elkaar telkens net niet, maar de laatste dagen heb ik juist Jie niet meer gezien en kom ik Nacho steeds tegen. Af en toe leven we dus flink langs elkaar heen, maar dat is ook wel weer handig (geen rijen bij de badkamer enz.). Iedereen kookt en eet ook op andere tijden, dus ik heb nog geen Mexicaans gegeten en maar 1 keer Chinees. Het zijn in ieder geval aardige jongens, daarmee ga ik het zeker wel uithouden dit half jaar.

En dan de vraag die daar dan meestal op volgt: hoe gaat het met het onderzoek? Nou ook goed! Afgelopen weken heb ik voornamelijk artikelen gelezen en samengevat. Ik denk dat ik nu wel aardig op de hoogte ben van wat er allemaal gedaan is op het gebied van de kinematica en kinetica van hardlopen (voor de niet bewegingswetenschappers: de bewegingspatronen en het krachtenspel van hardlopen). Nu is het zaak helder te krijgen wat ik kan gaan doen en hoe.

En ben je al weer aan het trainen? Jazeker! Woensdag heb ik voor het eerst weer hardgelopen. Ik begon op een trail aan de andere kant van de grote weg, dat ging best lekker eerst, maar algauw ging het toch aardig omhoog. En nu moest ik dus al wennen aan lopen op hoogte, dit keer ook nog aan lopen omhoog (en even later weer naar beneden natuurlijk). Maar buiten dat viel het geheel niet tegen (m.a.w. m’n achillespezen zijn weer helemaal hersteld). Vrijdag heb ik mijn eerste baantraining hier gedaan (degenen die ook uit eigen initiatief wel eens op dit blog kijken hadden dat al kunnen lezen (degenen die het willen teruglezen: Tussendoortje ). Die baantraining was helemaal genieten! Nadat ik gisteren bij de Boulder Running Company een plattegrondje met ‘running trails’ gescoord had, kon ik vanmorgen ook mooi op een onverhard pad trainen, zonder dat dat binnen 400 meter begon te stijgen. Ik koos voor de South Boulder Creek Trial, voor locale begrippen vrij vlak, en nu ik erover nadenk… ook voor waterleidingduinen begrippen. Via mapmyrun.com had ik al gezien dat ik daar goed m’n 1000-tjes kon doen (Mapmyrun-route). Het was behoorlijk pittig, nee dan gingen die 200-tjes van vrijdag me beter af…

En mis je ons al een beetje? Ook dat, maar gelukkig heb ik zowel thuis als op het lab een snelle internetverbinding dus kan ik mailen, skypen en reacties op m’n blog nalezen…

Morgen bedenk ik me vast weer wat ik nog meer had willen schrijven, maar voor nu houd ik er even mee op. Ik heb gisteren een camera gekocht dus als ik deze week wat tijd over heb zal ik proberen wat plaatjes te publiceren ergens…

Tot de volgende keer!

Tussendoortje

Later dit weekend vast wel een uitgebreider verslag van mijn belevenissen, maar dit moest ik al vast even kwijt. Na m'n eerste training woensdag (interval van huis uit, op een trial), vandaag m'n eerste baan training. En het was genieten! Mooi baantje en overdag vrij toegankelijk. Dus omgekleed in het sportcentrum (recht tegenover het onderzoekslab) 5 minuutjes inlopen naar de baan, daar trainen! Teruggewandeld (omhoog) en douchen in het sportcentrum. Waar ze ook nog een een indoorbaantje blijken te hebben! Behoorlijk vierkant en een rondje van 160 meter, maar toch... ik zit een stuk minder in over de winter!

Indrukken

Binnen 1 dag was het beeld dat ik van de USA had helemaal om, en ondertussen nog drie keer doorgedraaid. Op het moment zit ik in een parkje in Boulder, in de schaduw van een boom mijn bevindingen van afgelopen dagen neer te typen. Ik kan me moeilijk voorstellen dat ik hier pas minder dan 3 dagen ben. Ik heb al zoveel dingen meegemaakt en mensen ontmoet… ik weet echt niet wat wel en wat niet hier neer te typen. Laat ik het maar gewoon van dag tot dag bekijken.
Na het uitzwaaien, wat wel even pittig was, net als het gedag zeggen van anderen eerder, soepeltjes naar Londen gevlogen. De vlucht van Londen naar Boulder was lang, maar ik wist me aardig te vermaken, met artikelen, films, muziek, een luister-cd over de moderne geschiedenis van de USA, boeken en tijdschriften. Maar toen we om 18.30 lokale tijd landden, had ik het wel een beetje gehad, het was immers al half 3 in NL. Alle controles verliepen ook soepeltjes (gaat dat het woord van dit verslag worden?) en toen ik door de schuifdeuren liep stond Rodger me al op te wachten en we herkenden elkaar zelfs zonder bordje. We reden naar Boulder en het was genieten van de zon die tussen wat wolken achter de Rocky Mountains wegzakte.
Donderdag was ik vroeg op en ben een rondje gaan lopen. Aan het eind van de ochtend naar het Lab gegaan waar ik Chris en Jason trof, 2 PhD studenten van Rodger. Aardige jongens van 28 jaar oud. Met Rodger gingen we vervolgens met z’n vieren lunchen en hebben daarna in de schaduw op het gras van gedachten gewisseld over het onderzoek. Daarna ingecheckt op de universiteit, na de TU en de VU, dit keer de CU en geprobeerd een fiets te regelen. Het was overal behoorlijk druk met studenten, aangezien hun programma maandag begint. Daarom kon ik ook pas vrijdag over een fiets beschikken. Aan het eind van de middag nog even terug naar het Lab waar Chris en Jason wat metingen deden. Chris als proefpersoon wilde tijdens het hardlopen wel wat muziek. Of ik rap of hiphop luisterde… niet echt maar jij moet rennen dus ga vooral je gang… vervolgens kiest hij toch voor het mapje ‘rock’ in z’n collectie, waarna nummers van Rage Against The Machine, Nirvana, Foo Fighters en Tool voorbij komen. Goeie match dus!

’s Avonds was er een avondinstuifje van de Boulder Road Runners, waar Rodger een mijl liep. De 800 werd gewonnen in een tijd onder de 2 minuten. Het bleek een Brit te zijn die in Denver traint. Hij gaf me de tip bij de Boulder Running Company (de plaatselijke InterSport van Gerven-de Jong Noordwijkerhout, zeg maar) langs te gaan voor informatie over trainingsgroepen (wat ik nog niet gedaan heb). Na de wedstrijd boodschappen gedaan in een megasupermarkt, met echt bijna alles wat ik NL zoal eet en nog veel meer.

Vrijdagochtend begon met een circuittraining, aangezien ik nog altijd rond 22 uur heel moe word en om 6 uur op sta. Daarna m’n fiets geregeld. Vervolgens op en neer over de campus op zoek naar WiFi en een telefoon, nodig om een kamer te kunnen regelen. Uiteindelijk wel een openbare computer met internet gevonden. Mailtjes gestuurd naar mensen die op de lokale marktplaatssite een kamer aanboden, een enkele gebeld. ’s Middags Boulder door gefietst langs een aantal grote studentenappartementencomplexen (wauw, wat een lang woord), maar het viel tegen, of oud, of vol, of duur, of de vraag of ik alles vooraf kon betalen aangezien ik geen social security number en referenties over mijn huur verleden heb. Daar werd ik niet blij van.
Wel blij werd ik van de BBQ van CU Internationals, een organisatie voor en door internationale studenten die van alles organiseert. Onder het genot van broodjes vegetarische hamburger, druiven en veel water, diverse mensen leren kennen. Geen Nederlander getroffen wel veel Duitsers en Scandinaviërs. Binnenkort ga ik met een aantal mountainbiken en een keer naar een top van bijna 5000 meter, maar eerst nog even acclimatiseren mbt de stap van 0 naar 1500 meter. Morgen organiseert CU Internationals een hike, die zal niet zo hoog gaan, maar ik denk dat ik wel mee ga. Het zal wel pittig zijn, met die 32 graden van dit weekend!

Zaterdagochtend heb ik eerst maar eens een cell phone aangeschaft, zo als ze een mobieltje hier noemen. Daarmee kon ik afspraken maken voor bezichtingen van kamers. En ik had dan ook een nummer om in m’n mailtjes te zetten, wanneer ik alleen per mail kon reageren. M’n zoekcriteria had ik ondertussen gewijzigd, in wat gesprekken tijdens de BBQ kwam ik er namelijk achter dat het misschien toch leuker zou zijn om geen single apartment te nemen, maar een grote kamer in een 3 slaapkamerappartement, omdat je anders zo in je eentje zit… De eerste optie was in South Boulder, en ik had er nog wat bijgezocht in de buurt die ik kon bellen. De tweede kon pas 2 uur later, tussendoor nog geprobeerd een ander te bereiken maar dat lukte niet. Dus kon ik mooi in een parkje dit verhaal schrijven.

[Nu ik dit schrijf is het weer een aantal uur later]. Beide kamers vielen me toch wat tegen en terug op m’n hostelkamer weer veel mailtjes gestuurd en mensen gebeld. Zo kon het dat ik uiteindelijk toch een geschikte kamer vond. Morgen verhuis ik naar een drie slaapkamer appartement met een Chinese en een Mexicaanse student, alle twee van rond mijn leeftijd. Ik heb de jongens zelf niet gesproken, maar wel de familie die het beheert (en er boven woont). Na alles wat ik gezien had was dit ineens wel mooi en ruim en schoon en niet oud. Dus dat zag ik wel zitten.

Nou tot zover mijn verhaal… nu ben ik nog vergeten te vertellen dat ik vanochtend ook nog even langs de atletiekbaan ben gereden, daar was een high school team aan het trainen. Meetrainen zagen ze niet helemaal zitten geloof ik, maar ik was welkom op de baan en ben gewaarschuwd voor de trainingstijden van het footballteam op het middenveld. Wie weet kan ik op den duur toch infiltreren. Rodger zou trouwens ook nog een kennis met connecties bellen, dus dat gaat goed komen. Het was de laatste anderhalve dag een beetje stressen om een kamer te vinden, maar nu dat gelukt is, staat er niets mee in de weg!
Nu weten jullie nog steeds niet waarom mijn beeld van de USA is omgeslagen… het is denk ik vooral de sfeer die hier hangt. Iedereen groet elkaar en is behulpzaam. Er is me veel opgevallen, deels verwacht deel onverwacht… Bijna iedereen heeft een hond, er wordt veel gefietst, ik kom voordurend hardlopende, racefietsende of anderszins sportende mensen tegen, maar dan ook echt voordurend, ik heb nog geen McDonalds of BurgerKing gezien, wel om de drie blokken een Starbucks…, vervelend veel studenten lopen in een CU shirt (ik zal er zelf vast nog wel eentje kopen, of een sweater als het koud wordt), het is niet alleen warm, maar de lucht is ook droog, zodat ik vele liters water wegwerk, je wordt hier al vroeg moe en vroeg wakker (of zou dat aan mij liggen?), en dan nog al die dingen waarvan ik dacht dat moet ik opschrijven, maar wat ik ondertussen vergeten ben.

Sorry dat het zo een lang verhaal is geworden… maar als het goed is lezen jullie het sneller dan dat ik het schreef en anders: jullie hebben nog een half jaar voordat ik jullie kom overhoren!

Groeten,

Woulter (en dat is geen typefout, maar een Nienki variant zeg maar)

Moe

Tien uur in een vliegtuig is best lang! Maar ik heb me wel vermaakt. Ook de gevreesde immigrations controles vielen mee en dus ben ik er nu dan echt. En ik blijf hier nog een tijdje ook!
Rodger bracht me van het vliegtuig naar het Hostel, waar ik net ingecheckt heb. Het is nu 9 pm locale tijd. Dus 5 uur ’s ochtends bij jullie. Wat dan weer betekent dat ik al 22,5 uur wakker ben. Vandaar dat ik m’n ogen nauwelijks open kan houden.

Het was een mooie lange dag, maar de aanblik van de zon die achter de Rocky’s wegzakt was het zeker waard, maar nu ga ik slapen!

Onderweg!

Vanochtend om half 8 vertrokken naar Schiphol. Uitgezwaaid door Linda, m'n ouders, Joost, Henny en Erika met Lindy!
De vlucht naar Londen ging soepel, we gingen over Lisse dus heb nog even naar het huis gezwaaid. Zo dadelijk ga ik naar de gate voor de lange vlucht richting Denver. Daar haalt Rodger me op en rijdt me naar het hostel in Boulder. Ik ben benieuwd!

Nog 3 nachtjes slapen

Gisteravond kwamen er gezellig wat vrienden langs. Leuke spelletjes voor veel spelers gedaan. Benieuwd of ik in Boulder nog spelletjesfanaten zal treffen...
En dan was het verder vooral even afscheid nemen, gisteren en afgelopen week, sommigen kom ik misschien een dezer dagen nog tegen, maar anderen zie ik een half jaar niet meer, omdat ze nu op vakantie zijn. Maar goed die 23 weken gaan voor mij vast snel voorbij.

Nu nog even de laatste dingen regelen... wat dingen voor in NL bij mijn afwezigheid... wat dingen voor in de USA... gaat allemaal lukken.
Het wordt spannend!

Nog 1 week!

Woensdag 19 augustus land ik om 18.35 uur lokale tijd op het vliegveld van Denver, Colorado. En ik heb er zin in!

Het is ondertussen ruim 5 weken geleden dat ik m’n laatste wedstrijd liep en ben sindsdien bezig geweest met revalideren. Ik heb het idee dat mijn achillespezen ondertussen helemaal hersteld zijn. Maandag een klein stukje op de lopende band gelopen en dat ging goed, het echte hardlopen bewaar ik wel tot in Colorado. Dan ga ik rustig opbouwen en aan m’n uithoudingsvermogen werken. Ik weet niet of en hoeveel tijd ik daar zal hebben om te trainen, dus dat wordt afwachten. Mijn prioriteit ligt daar in ieder geval bij mijn afstudeeronderzoek.

Ik weet ook nog niet wat de mogelijkheden zullen zijn om met bijvoorbeeld het universiteitsteam mee te trainen, maar ook als dat niet kan, zal ik me wel vermaken. Ik heb me wat verdiept in de ideeën achter de trainingen van Som en de souplessemethode/methode Verheul, dat gaat, gecombineerd met dingen die ik voor m’n opleiding heb gelezen en gezond verstand, de sleutel worden tot een verbetering van al mijn PR’s vanaf de 400 meter. Maar dan moet ik wel tijd hebben om te trainen daar…

Voor wat m’n afstudeeronderzoek weet ik nog steeds niet wat ik precies ga doen, maar m’n begeleider daar (Rodger Kram) en ik zijn alle twee enthousiast over hardlopen en het feit dat ze in Boulder een lopende band hebben die reactiekrachten kan meten, maakt de kans groot dat het interessant zal worden!

Ik heb er zin in!

NK 2009

Nou ik hoef dus niet meer te proberen om voor 1 augustus fit te zijn...

NK deelnemers 800 meter heren:

Bram Som Atletico '73 1:44.80
Arnoud Okken Atletico '73 1:47.67
Youssef el Rhalfioui Phanos 1:49.06
Hugo de Haan Lycurgus 1:49.16
Bouke Onstenk Hollandia 1:49.19
Maarten van Baardwijk Nijmegen Atletiek 1:49.88
Jeffrey van der Park Hera 1:50.03
Lucien van Zandvoort Almere '81 1:50.61
Addis Riet SAV 1:50.98
Victor Bouwman Groningen Atletiek 1:51.13
Marijn van der Putten Haarlemmermeer 1:51.23
Arjan Bloem AAC '61 1:51.24
Paul Boon Hollandia 1:51.40
Jelle Harpenau Hera 1:51.89
Martijn Arnoldussen Achilles-Top 1:51.90
Ralph Uenk Climax 1:52.00
Tjerk Conijn Lycurgus 1:52.36
Boyd Declercq Almere '81 1:52.56
Tijs Groen De Liemers 1:52.60
Erwin de Jong Spark 1:52.61
Marnix Hebly Phoenix 1:52.70
Pascal Noort Leiden Atletiek 1:52.73
Stefan Wessel De Sperwers 1:53.06
Sjors Kampen Groningen Atletiek 1:53.32
Kevin Hicks AAA 1:46.90 buiten mededinging
Geert Geytenbeek Hellas 1:53.07 1e reserve
Jiri Kemper Zaanland 1:53.12 2e reserve
Dennis van Esch GAC Gemert 1:53.15 3e reserve
Gijs Groen Haag Atletiek 1:53.15 4e reserve

Wouter Hoogkamer De Spartaan 1:53.60 afgewezen

Andrew-Harris Larasen Impala 1:53.63 afgewezen
Casper Dirks Phanos 1:53.71 afgewezen
Wilfred van Holst De Gemzen 1:53.88 afgewezen
Marcel de Jong AKU 1:54.25 afgewezen
Wouter Visser PAC 1:54.28 afgewezen
Wilko Zuidema Olympus '70 1:54.97 afgewezen
Jasper Sinnema De Sprinter 1:55.12 afgewezen

Tja..., en nog wat andere zaken

De paar dagen na de wedstrijd kon ik dus niet eens pijnvrij wandelen. Een bezoekje aan de fysio bracht een behoorlijke beperking aan het licht. Even kraken en het was weer soepel. De spanning was van de spieren, bleef over een stukje beschadigde achillespees. Dat was het dus. Als ik 3 weken eerder mijn enkel had laten manipuleren had ik dit seizoen heel mooi af kunnen maken. Nu bleef ik er te lang mee doorlopen en ging het dus even mis.
Op zich geneest het weefsel nog vrij snel, met behulp van de shockwave, maar het duurt sowieso wel even natuurlijk… te lang voor het mooie. Twee, drie weken geen specifieke looptraining is, denk ik, funest voor mijn vorm. Maar na anderhalve week helemaal niks doen heb ik er toch wel weer zin in. Ik ga dus nog wel wat doen komende weken. Wat conditionele circuitjes, fietsen, crosstrainer enzovoorts. Het is even aankijken hoe snel m’n pees weer helemaal wil, maar ik zorg in ieder geval dat ik op dat moment verder helemaal fit ben.

Mijn vertrek naar de USA staat gepland voor 15 augustus. Als alles mee zit (snel herstel, vorm behouden) loop ik voor die tijd misschien nog wel een of twee wedstrijdjes. En anders reis ik in ieder geval fit af naar Colorado (waar ik nog maar moet zien hoeveel tijd ik zal hebben om te trainen). Als het een beetje wil lukken wil ik daar toch ook wel wat doen. Plan is nu dat ik eind januari, wanneer ik terugkom, een super uithoudingsvermogen heb. Ik ga een beetje aan de slag met de methode verheul, de methode som, de methode boon, een achtergrond in de bewegingswetenschappen en gezond verstand.

Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het thuisfront op de hoogte ga houden, maar als voorproefje heb ik me aangemeld bij twitter (zie links, links), eens kijken of dat wat is…

Boontje...

400 meter: 50.41
Hazen: 500 meter in 66

Het was weer een mooi atletiekdagje in België! Ik kon met Nils meerijden en was er zodoende ruim op tijd voor de 400 meter. De organisatie had me in eerste instantie in het hoofdprogramma gezet, zodat er wat minder tijd tussen mijn 400 meter en het hazen zou zitten (2,5 om 4 uur), maar als ik naar de tijden van de rest in het hoofdprogramma keek, koos ik toch liever voor het voorprogramma. Ik startte in baan 8 en al snel kwamen er diverse lopers onderdoor. Heel even kreeg ik een gevoel vergelijkbaar met m’n race in Krommenie en kon ik mee versnellen. Maar wat zijn die bochten in Oordegem lang! En dan ook nog in baan 8! Eenmaal op het laatste rechte stuk was het verschil toch behoorlijk op gelopen en was het alsnog achter de rest aan worstelen (dat had ik ook in het hoofdprogramma kunnen doen…). Ik had na de competitie het idee dat ik het weer terug begon te krijgen en dat ik vandaag toch rond de 49.20 zou kunnen lopen. Maar niet dus. Ik ben blijkbaar toch meer een 800 meter geworden…

Als haas van de B-race was mijn opdracht 500 meter in 66 te lopen. Dit was ook voor Nils een mooi tempo om richting de limiet van 1.48.75 te gaan. Ik deed mijn ding en het liep weer lekker. Ik was echter niet heel zeker van mijn zaak omdat ik een vermoeden had dat voor een aantal lopers in deze serie 66 op 500 aan de langzame kant zou zijn. Na 500 meter maakte ik dan ook al gauw ruimte voor de rest (van de wind zouden ze op dat stuk toch weinig last hebben). Helaas voor Nils zakte het tempo toen behoorlijk in, hij schoof wat plaatsen na voren en kwam na 700 meter op kop, maar kon het de laatste 100 meter niet volhouden. Achteraf had ik gewoon alles eruit moeten gooien en volle bak door moeten lopen naar 600. Dan was ik toch minstens 4 seconden sneller uitgekomen dan gisteren…

Nils haalde het niet en ondertussen had ik door dat mijn linkerachillespees het nu echt niet meer zag zitten. Ik had het al voelen aankomen. Afgelopen winter begonnen de pijntjes, maar met mijn steunkousen en verstandige schoen en ondergrond keuze verdwenen die weer. Maar zo eind mei begon het terug te komen. Af en toe werd het wat minder, af en toe werd het wat erger, maar over het algemeen verdween het ongemakkelijke gevoel na de warming-up en had ik er de rest van de training of wedstrijd dag geen last meer van. In zo een geval is het niet slim om meerdere races op een dag te lopen, wedstrijden op 2 dagen achter elkaar te doen. Maar ik wilde gewoon niks van dit alles missen. En eigenlijk waren ook m’n wedstrijden niet de druppel. Het ging pas echt fout op de training vorige week vrijdag. Ik wilde nog wat ontspannen 200 metertjes lopen de avond voor Uden. Ik dacht dat mooi te combineren met het kijken bij de ING-estafette op de baan. Toen ik om even voor half zeven (iets later dan gepland) op de baan aan kwam wat het akelig druk. Ik was warm gefietst en het was mooi weer, dus om snel klaar te zijn, voordat het nog veel drukker zou worden, besloot ik om gelijk te beginnen met die 200 metertjes zonder verder in te lopen. FOUT! M’n bovenbeenspieren waren misschien warm van het fietsen, m’n kuitspieren waren er nog niet klaar voor. Die avond voelden m’n achillespezen niet goed, zacht gezegd. Om dan in de twee dagen erna 2 keer een 800 te lopen en een week later in twee dagen een 600, een 400 en een 550 meter, waarvan de laatste 2 op de hardste baan van de Benelux, is dan niet slim. En voordat ik nog meer domme dingen zou gaan doen (zoals hordelopen), besloot mijn linker achillespees dat het nu echt even genoeg was. Dus voorlopig even geen wedstrijden meer. Kijken hoe het loopt, over 2 weken is Heusden, over 4 het NK. Als het kan loop ik, als het niet kan, niet, ook goed! Voor mij is dit seizoen al mooi geweest. En ook gisteren was ondanks een tegenvallende 400 meter, het missen van de limiet van Nils en mijn blessure toch best een leuke dag.

Zo moet het dus niet

600 meter: 1.23.27

Oei! Dat was dus niet de bedoeling. Ergens begin april zocht ik in het digitale wedstrijdboek van de atletiekunie naar een 600 voor heren, totaal onverwacht vond ik er maar liefst 3. Een was al geweest, een ander was op een dinsdag in Nijmegen, bleef over de 600 meter op 3 juli in Alkmaar. Deze schreef ik met hoofdletters in mijn agenda. De 600 meter, in 2007 liep ik 1.19.7 en sindsdien zie ik de 600 meter toch wel een beetje als mijn ding. Ik ben niet snel genoeg voor de 400 en heb wat weinig uithoudingsvermogen voor de 800, de 600 is gewoon mijn afstand.

Dacht ik.

Het liep totaal niet lekker vandaag. Ik liep geforceerd, verkrampt, te gespannen, moest iedere meter eruit persen. Ik durf best te zeggen dat ik 1.18 in m’n hoofd had. 25, 26, 27 en dan allemaal eventueel net wat tienden langzamer maximaal. Daardoor ging ik er dus veel te geforceerd in, ik moest werken om 25 laag door te komen, de 400 ging in 52 en toen was het op. De laatste 100 meter stond ik helemaal geparkeerd. De laatste 200 meter ging in 31 seconden, een eindtijd van 1.23.27 minuten. Bij de Gouden Spike kwam ik dit ongeveer door en wist toen nog een laatste 200 meter onder de 31 te lopen!
Maar goed tijdens een 800 meter voelt het heel anders, dan loop je de eerste 200 meter ontspannen en gaat dat in 26 en een beetje (eventueel eronder zoals in Nijmegen dit jaar), nu was het vanaf de start werken.
Zelf vergelijk ik het graag met Oordegem 2008. Daar liep ik eerst 50.19 op de 400 meter, en ook dat was werken, sprinten zonder echte macht. Vervolgens kwam ik bij het hazen ontspannen door in 50.89, en als ik weet zeker dat als ik het laatste rechte stuk vol had door gelopen het sneller was geweest dan 50.19 (maar ik was gevraagd om net onder de 51 te hazen dus dat deed ik).
Ook de 400 meter in Krommenie 2 weken geleden liep ik zo ontspannen. Dat is ook mijn ding, een beetje ontspannen draven in een hoog tempo. Maar vandaag lukte dat dus niet. Morgen zal het beter moet en ik weet eigenlijk bijna zeker dat dat ook gaat lukken (en zelfs vandaag liep ik de 500 nog in 66 denk ik, dus dat gaat zeker lukken, maar het zou mooi zijn voor Nils als ik hem wat langer dan dat kan doortrekken).

Ik kende de verhalen over de baan van Alkmaar en de wind, vandaag kon ik het met eigen haren voelen. Ik zag net dat het ongeveer windkracht 5 was rond 8 uur vanavond, nou dat heb ik gemerkt.

Rob Druppers Bokaal staat op de kast

800 meter: 1.57.42

Bij het opstellen van m’n wedstrijdplanning had ik wat moeite met het kiezen tussen Uden en de Rob Druppers Games in Nieuwegein. In 2006 hadden Leen Born en Jurre Laven van BAT daar een mooi 800 meter veld samengesteld, met een haas en een lopersveld zodanig dat er een mooi lint zou ontstaan en eenieder een mooie tijd kon lopen. In die race verbeterde ik mijn PR van 1.56.53 naar 1.54.93 minuten. Dit jaar vond ik wel informatie over prijzengeld, maar ik kwam er niet achter of er een haas zou zijn. Ik bleef de keuze uitstellen en toen bleek dat er zeer waarschijnlijk geen haas zou zijn, bedacht ik me dat ik misschien niet hoefde te kiezen tussen Uden en Nieuwegein. In Uden kon ik voor een snelle tijd gaan en vervolgens in Nieuwegein eens mijn eindsprint trainen. Bovendien wilde ik ook eens de prikkel ondergaan van 2 dagen achter elkaar een wedstrijd lopen. Je weet maar nooit waar dat goed voor kan zijn.

Bij aankomst in Nieuwegein waren er diverse CD-junioren van De Spartaan met hun onderdelen bezig en ik hoopte dat ze tot het einde zouden blijven en mijn race konden zien. Helaas was niet iedereen er nog toen we om kwart over vijf van start gingen. Wat mij betreft ging de race niet heel hard en kon ik me energie sparen voor de laatste 200 meter. Ik heb dan ook heel laf continu op de 2e / 3e positie gelopen. De eerste ronde ging net onder de minuut en de 600 in 1.30. Vervolgens kon ik versnellen en de laatste 100 snel doorlopen. Ik won de bokaal en ook de eindsprint ging volgens plan. Vervolgens had Willem Boon nog wel een behoorlijke lijst verbeterpunten, die ik dan maar weer mee neem voor de volgende races.

Niet iedereen was er blij mee dat ik ‘even’ het prijzengeld kwam wegkapen, en op mijn beurt mocht ik blij zijn dat er niet meer betere lopers waren die het prijzengeld voor mijn neus kwamen wegkapen. Wij hebben er in ieder geval lekker van gegeten zondagavond. Vrijdag de 600 meter in Alkmaar: dat lijkt me nou echt iets voor mij!

Goede verbeteringen, maar niet sneller...

800 meter: 1.53.64

Jammer dat het zo een eind rijden is, maar wat is het toch een mooi baantje daar in Uden. En dat was het wat mij betreft al lang voordat er Mondo lag. Vroegah… toen ik nog zelden onder de 50 seconden liep op de 400 meter (niet dat ik dat nu vaak doe, maar ik heb die tijd gekend…), liep ik mijn vierde, vijfde en zesde tijd ooit op de 400 allemaal in Uden. Als ik mijn uitslagen database doorkijk, komt de locatie Uden vaak voor met goede tijden. Dat kan natuurlijk ook gewoon zijn omdat er altijd een grote wedstrijd wordt gehouden en ik er dus ook jaarlijks kom, meestal midden in het hoogseizoen. Het kan echter ook zo zijn, omdat de baan daar toch wel heel lekker beschut ligt in de Kuip. Waarschijnlijk is het een combinatie van beiden, dat met het psychologische effect ervan, ervoor zorgt dat ik er goed loop.

Vandaag zou het wat mij betreft dus ook een mooie snelle race worden. Ik wilde dit keer Dennis en Gijs wel eens verslaan. Afgelopen weken kwam ik in onderlinge duels steeds dichterbij en in Leiden was ik zelfs sneller, al liepen zij in een andere serie. Ik wilde me achter Gijs nestelen, maar ja, tussen wat ik wil en wat er gebeurt, zit nog wel eens een verschil. Bij het naar binnen gaan kon ik zonder veel geduw, getrek en moeten inhouden, invoegen (goede verbetering), maar wel iets verder naar achter dan gepland. Zo liep ik de eerste ronde lekker mee aan de binnenkant dit keer (goede verbetering). Ik kwam nu wat langzamer door dan in Leiden (goede verbetering) maar dit keer weer net iets te langzaam (56 laag ongeveer). Van 400 naar 600 kon ik een enkele plaats naar voren schuiven (goede verbetering). De laatste 200 meter had ik ook weer macht voor een goede eindsprint (goede verbetering). Het was een mooie laatste 100 meter met Dennis, Gijs, Jiri en Boyd. Uiteindelijk was Dennis (vandaag) de snelste. De eerste 5:

Dennis van Esch 1.53.15
Gijs Groen 1.53.52
Jiri Kemper 1.53.64
Wouter Hoogkamer 1.53.64
Boyd Declerq 1.54.25

Dus ondanks alle verbeteringen ten opzichte van eerdere races dit seizoen, toch net langzamer dan de 1.53.60 van Leiden. Toch ben ik zeker wel tevreden met de race van vandaag. Een leuk onderdeel die 800 meter! Het zou mooi zijn als ik in de volgende race in 55 rond doorkom, eens kijken waar ik dan op uit kan komen.

Helaas, helaas

800 meter: 1.55.52

400 meter: 50.06

4x400 meter: 3.28.67 (<<50)

Zo dat was weer eens zo een dag. Competitie zoals competitie bedoeld is. Al eindigde het net even anders dan we gehoopt hadden natuurlijk. Na enkele jaren spartelen is het dan toch gebeurd. De Spartaanheren zijn gedegradeerd naar de 2^e divisie. In 2007 wisten we met een nipte 7^e plaats de degradatiewedstrijd te ontlopen, in 2008 wisten we in juni op het randje directe degradatie te ontlopen door elfde te worden, om vervolgens in september net op de vijfde en dus veilige positie te eindigen. In 2009 gebeurde het dan toch, we werden vandaag 12^e en degradatie is een feit.

Maar (voorlopig) even genoeg over het teamresultaat, voordat ik echt melancholisch word…, eerst maar eens mijn eigen prestaties tegen het licht houden. Op de 800 meter ontbraken een aantal verwachtte tegenstanders als Ralph, Jorian en Jelle. Ook Alwin was er niet om in de eerste serie alvast een snelle tijd neer te zetten. Eigenlijk moest ik gewoon tweede worden achter Hugo dus. We begonnen langzaam en bij het naar binnen gaan hield iedereen nog even extra in om niet op kop te komen. Uiteindelijk nam Hugo de kop, maar hij liep niet heel hard. Ik kwam rond de 59 seconden door en het ging nog aardig. Na 500 meter voelden m’n bovenbenen toch wat zwaar en dat terwijl we helemaal niet hard gingen. Na 580 meter voelde ik dat ik de eerste drie lopers moest laten gaan. Zo een 100 meter verder had ik mezelf hervonden en had toen het gevoel dat ik toch nog tweede kon worden. Weer 40 meter verder had ik door dat er niet meer in zat dan de derde plaats. Mijn tijd van 1.55.52 minuten zegt me niet zo veel. Wel viel het me tegen hoe m’n benen voelden in verhouding met het tempo dat we aanvankelijk liepen.

Anderhalf uur later stond er al weer een 400 meter op het programma. Caroline paste een creatieve massage toe om zowel afvalstoffen te verwijderen als de goede spanning te behouden. Toen ik van de tafel afstapte had ik het gevoel dat dat wel gelukt was. En toen was het dus tijd voor de 400 meter. Wat ging dat lekker. Ik had het gevoel terug dat ik twee jaar niet gehad heb! Na een ontspannen start waarbij Jurian ter Laare al snel onderdoor kwam, kon ik versnellen. Ik liep op het eerste rechte stuk naar hem toe, de (buiten)bocht met hem mee en het laatste rechte stuk van hem weg. Ook het verschil waarmee Johan Polman van me won, werd gemaakt in de eerste meters en nam daarna heel langzaam af (voor mijn gevoel).

Vervolgens volgde een spannende middag. Aanvankelijk bouwden we een grote voorsprong op ten opzichte van Ciko’66. Aan het eind van de middag kwamen ze terug. Voor de 4x400 meter stonden we gelijk, dus het idee was simpel. De 4x400 winnen van Ciko. Vorige keer waren we sneller en wij waren minstens net zo goed, zonder Arne en Joost, maar met Vincent S en Jonathan. En wat een mooi onderdeel is dat toch die 4x400 meter.

Dit schoot er zo ongeveer allemaal door m’n hoofd die krappe drie en een halve minuut…

Ok, Jonathan, je kunt het… …nu kan ik m’n tight wel alvast uitdoen… …Oei, dat gat is nog best groot, kom op Jonathan… …Oei, dat gat is nog wel heel groot…. … shit, zij wisselen nu al… … en wij nu pas… de klok gaat al naar 54… kom aan Vinnie…. … schut er eens een 50er uit…. Ok, kom op, maak dat gat kleiner, kom aan… trek hem door, Vinnie…. … Ok, Blit nu jij… … lopen nu… ja je kan er heen… dit is hun minste loper… kom op Blit… ja Blit je gaat er naar toe…. … maak dat gat klein…. … Ok, Kevin Woldberg voor PEC…. … dat zal geen probleem worden…. … ok, kom op met dat stokje zij zijn al voorbij…. …ja en nu gaaaaaaaaaaan… … dat is een… …en door nu… “Kom op Wouter” … dat was Elly… … ja het gat wordt kleiner… …ga door zo… … hier is onze tent… …wat een kabaal… …ok je gaat er naartoe…. …ok, hier staan dus ook nog Spartaners… …loop door… …voor Dave… … …probeer uit de wind te komen… … damn dat gat ga ik niet meer dicht lopen…. … loop door… …voor die tijd dan… …nee… …dit was het dan…

Het enige wat ik nog kon doen was terug wandelen en op de massagetafel gaan liggen. Caroline bedankt voor de massage en Dave voor het ijsje…

Volgend jaar dus weer een nieuwe ervaring. Eens kijken hoe het in de tweede divisie is. Als ik lees hoe de CD-jongens nipt en door pech de landelijke finale gemist hebben, dan heb ik wel het idee dat we ooit weer eens terug keren. Als het niet gelijk na volgend jaar is dan wel later als die jongens erbij komen. Ze hebben alvast ervaring opgedaan met de teleurstelling, dus ze zullen net als de herenploeg van vandaag, sterker terug komen!

Het komt wel goed met De Spartaan…

Gouden Spike, met excuses voor de rommel

800 meter: 1.53.60

Wat is het toch druk op de 800 meter dit jaar! Met 8 series op de Gouden Spike allemaal gewonnen onder de 1.55 minuten kan je dat toch wel stellen. Maar goed gelukkig zijn er dan ook 8 series en niet maar 4 met een inschrijflimiet van 1.53.00.
Mijn plan voor vandaag was simpel. Aansluiten bij de haas, liefst net onder de 55 op de eerste 400 en dan m’n serie winnen.

Tot 400 meter liep alles nog volgens plan (al was de eerste 200 wel heel snel), maar helaas hield de haas het na 400 meter meteen voor gezien. Dus toen zat ik al op kop met nog een ronde te gaan. De wind stond nog behoorlijk tegen tussen 500 en 600 meter, iets wat ik niet verwacht had toen ik eerder op de middag aankwam op de baan, maar wel weer toen ik tijdens het inlopen merkte dat het steeds harder ging waaien. Maar goed, de wind stond daar dus tegen en ik zat op kop. Dat kon ik zo houden tot aan het laatste rechte stuk. Toen kreeg ik het wat moeilijker en kwamen er nog drie lopers een voor een voorbij. Maar met een winnende tijd van 1.53.06 voor Stefan dacht ik zelf toch ook nog wel onder de 1.54 te zijn gebleven.

Eerst maar even gaan liggen… Dat had ik misschien beter even verderop kunnen doen, want niet veel later werd ik misselijk en even daarna lagen m’n boterhammen in een plasje op de baan. Gelukkig wist m’n vader een emmertje water te regelen om het weg te spoelen, voor zo goed als dat ging. Waarvoor dank! En voor een ieder die het heeft moeten aanschouwen, mijn welgemeende excuses!

Mijn tijd bleek 1.53.60 te zijn en daarmee ben ik zeker wel tevreden. Slechts 2 keer liep ik sneller: precies 2 jaar eerder (op de dag af) in Papendal 1.52.85 en een maand daarna 1.53.59 in Heusden. Ook in vergelijking met de tijden in de andere 7 series van vandaag kan ik tevreden zijn. Hoewel iedere serie onder andere omstandigheden gelopen werd, is het toch leuk om te zien dat je een snellere tijd loopt dan mensen waar je voorgaande weken achter zat. In totaal de 20^e Nederlandse tijd, voor zover dat een criterium is…

Volgende week competitie! Ik heb nu al weer zin in de afsluitende 4x400 meter! Ik hoop dat het dan nog ergens omgaat…

Gewoon gaaf

800 meter: 1.59 (op de weg)

Voor de lol eens wat anders.
Toen ik mijn wedstrijdplanning aan het opzetten was enkele weken geleden, zag ik dat er voor dit weekend niet veel was. Alleen een 800 in België en de 800 meter op de weg in Zundert. Daar was een goed gevulde prijzenpot en met een plek in de toptien zou ik de benzine er wel weer uit hebben. Verder: Brabantse gezelligheid, eens wat anders, geen bochten, spieken voor een zelfde gebeuren in Lisse, en een knetterharde ondergrond. Bijna alleen maar voordelen dus.
Met Linda maakte ik er een gezellig middag/avondje van. Bij aankomst bleek ik nog wel eens kans te hebben op een hoge klassering en werd ik toch een beetje zenuwachting. Het maximale deelnemers aantal van 100 was bij lange na niet gehaald, maar de helft toch bijna. Er was iets mis gegaan waardoor ik niet als een van de laatste mocht starten, maar juist als eerste van de groep sub 2 minuten (op de baan). Dus 17 minuten nadat de eerste wheeler was vertrokken, klonk voor mij het startcommando. Op de Asics DS racers en netjes in clubtenue rende ik door de straten. De schoentjes heb ik mogen lenen van Maarten, waarvoor dank!

De wedstrijd verliep dus volgens een tijdrit systeem en de lopers startten om de halve minuut. De snelste lopers op papier kwamen als laatste aan de beurt. De organisatie had netjes op iedere 100 meter een bordje geplaatst en met mijn horloge ingesteld op 14.5 seconde per 100 meter had ik een mooi schema voor 1.56 minuten. Tot 400 meter zat ik ruim voor op dat schema, maar met het omhoog lopen van de weg hierna moest ik wat toegeven op dat schema. Normaal heb ik liefst zo weinig mogelijk wind voor een 800 meter, dit keer mocht het van mij hard waaien. Dat deed het ook, maar helaas precies in de verkeerde richting. Na 600 meter zat ik al achter op mijn schema maar wist er nog een mooie laatste 200 uit te gooien. Het liep wel heel erg lekker! Ik was niet heel kapot na de finish en kon zelfs blijven staan dit keer.
Zo zag ik dat de lopers na mijn een voor een mijn tijd niet haalden, inclusief Gert-Jan Liefers. Tot de laatste drie. Johan de Koning was sneller en ook Luciën van Zandvoort en Hugo doken onder mijn tijd. Toen de uitslag bekend werd bleek het niet eens veel te schelen:

1. Luciën van Zandvoort 1.56
2. Johan de Koning 1.57
3. Hugo de Haan 1.58
4. Wouter Hoogkamer 1.59
5. Sven van der Vliet 2.00
6. Gert-Jan Liefers 2.01

Al met al een mooi dagje. Het gaf me echt een goed gevoel om zo lekker hard te kunnen lopen. Bijna net zo gaaf als hazen… Mooie hobby dat atletiek!

Loopgala Wageningen

800 meter: 1.55.23

Wat mag je verwachten op een frisse winderige zomeravond?

Ik ben niet ontevreden, maar er kunnen dingen beter. Eerst maar eens uitrusten om volgende keer wel uitgerust aan de start te kunnen verschijnen.

Na de race dacht ik nog eens over de laatste wedstrijden en ik heb eigenlijk enigszins het idee dat ik mezelf niet altijd 100 procent kan motiveren tijdens de race. Al dan niet in combinatie met de wetenschap van wat nog komen gaat, dus hoeveel meter het is tot de finish. In een competitie race is het duidelijk, ik wil zo ver mogelijk voorin eindigen. In Hoorn van kop af aan was het ook duidelijk. Hard starten en zo lang mogelijk zo snel mogelijk doorlopen en zorgen dat je niet ingehaald word. Nijmegen was anders omdat ik na een snelle eerste 400 een stapje terug moest doen, toen het hele veld vervolgens voorbij kwam, daalde m'n motivatie voor het laatste stuk. Dit keer was ik er ingegaan met het idee niet te snel te starten en had een aantal lopers in gedachten waar ik achter hoorde te blijven. Met die gedachte win je natuurlijk nooit van die lopers. Al hoewel ik er deze keer wel dichterbij bleef. Dus voor de Gouden Spike waar ik gok op wat minder tegenstand in mijn serie (in Nijmegen en Wageningen had ik ingeschreven met mijn pr van 1.52.85, voor Leiden met mn sb van 1.54.23) moet ik me maar heel hard voornemen om die serie gewoon te winnen. En voor de competitie de week erna zit het natuurlijk sowieso wel goed met mijn motivatie. Die 2 races zullen dan ook sneller gaan.

Dit was het dus net ff niet

800 meter: 1.55.01

Met het mooie weer en het pinksterweekend voor de duur leek het mij handig om met het openbaar vervoer naar Nijmegen af te reizen. Dat was dan ook wel zo een beetje de enige juiste beslissing rondom deze wedstrijd.
Na m’n race in Hoorn vorige week had ik zeker het idee dat er mee mogelijk moest zijn. Na een analyse van m’n snelste vier 800 meters van afgelopen jaren, had ik bedacht dat ik snel wilde openen. Liefst onder de 54. Er was geen klok op het 200 meter punt en die bij de finish liep niet, dus hoe hard ik uiteindelijk opende weet ik niet, maar hard was het in ieder geval. Ik hoorde iets over 25 laag op de eerste 200 meter, maar verder geen idee. Na 500 meter voelde ik dat het in ieder geval iets te hard was voor mij op dit moment. Diverse lopers kwamen op het rechte stuk buitenom, zelf had ik de kracht niet om ook te versnellen. En daar was ook weinig ruimte voor en weldra zat ik opgesloten. Ik voelde toen al dat hem niet ging worden. Geen snelle eindsprint ook dit keer dus.
Na de finish was ik ook abnormaal snel hersteld. Ik had snel geopend, maar had verder weinig vermogen om door te trekken en diep te gaan. Na de race in Hoorn had ik meer verwacht en gehoopt, maar eigenlijk dus iets te veel. Ik ging voor een PR, maar had beter kunnen inzetten op een 1.53 half en m’n krachten beter kunnen verdelen. Met de trein weer terug vanuit Nijmegen, geen snelle tijd, maar wel weer een hoop ervaring op gedaan. Naar de volgende wedstrijden neem ik het gevoel van Hoorn en de wijze lessen van vandaag mee. Het wedstrijdseizoen duurt nog 2 maanden, genoeg kansen nog op een snelle tijd. Waar ik langzaam naar toe ga groeien.

Solo in Hoorn

800 meter: 1.54.23

Tussen het klussen door had Caroline vanochtend nog tijd voor een massage (super). En die kon m’n hamstring na donderdag wel gebruiken. Gelukkig kon Nienke m'n training van de jeugdloopgroep overnemen, dus had ik zelf ook tijd. M’n benen voelden goed vandaag, en na die massage was dat dus inclusief m’n linkerhamstring.
Op naar Hoorn, waar ik niet goed wist wat te verwachten. Heel veel deelnemers op de 800 meter en maar 3 hazen. Dus of volle series, of series zonder haas. En in het laatste geval zou ik op het randje van een serie met of zonder haas zitten. Pas bij het melden voor de start werd me duidelijk dat ik in de tweede serie van zes liep en dus geen haas hoefde te verwachten. Dan maar van kop af aan. De eerste 200 meter ging onder de 27 seconden, daarna ging het wel wat langzamer. Van 400 naar 600 weer wat aangezet en de laatste 200 alles eruit. Nou, het mooie was dat er niemand me voorbij kwam. Dus solo naar 1.54.23 gelopen. Dat geeft een goed gevoel.

In de series na me werd er door velen hard(er) gelopen, wat wel weer jammer was, want als ik in die serie had gezeten enz… Maar goed ik loop voor mezelf en ik kan tevreden zijn over m’n race. Ik heb het idee dat die snelle tijd er nog wel komt dit jaar.

Mooi om te zien dat Nils 4e werd in de A-serie. Zijn tijd van 1.48.82 echt super! Jammer genoeg, nog niet onder de limiet van 1.48.75, maar gezien zijn optreden van vandaag gaat hem dat nog wel lukken komende weken.

Drukke boel in Gouda

200 meter: 23.87 (-0.9)
400 meter: 50.45

Dit keer wilde ik eens een 400 meter lopen zonder eerst een 800 gelopen te hebben. En, omdat ik er toch was, besloot ik nog wel eerst even een 200 meter te lopen. Met 14 series 100 meter was het best druk te noemen, niet verwonderlijk dat het chrono uit begon te lopen, helemaal toen de ET het voor een tijdje begaf. De series werden van langzaam naar snel gehouden, zodat ik op de 200 meter ook nog eens in een van de laatste series startte. Kortom, uiteindelijk startte ik 2 uur later dan gepland.
Tijdens de warming-up voelde ik mijn linker hamstrings af en toe een beetje trekken, maar had het idee dat het wel mee viel. Tijdens het instarten leek het goed te gaan en ook bij het aanzetten bij een valse start ging het goed. In de race zelf voelde ik het toch weer een beetje trekken in de bocht en ik liep voorzichtig. Op het rechte stuk echter niks te voelen en kon ik goed doorlopen. Het gevolg, mijn bocht was nog langzamer dan normaal, maar na 70 meter was ik opgang en voelde ik dat ik mijn achterstand zou inlopen en de serie zou winnen, dat gebeurde dan ook. M’n hamstring had het gehouden, maar geen idee wat ik van de tijd moest vinden. Op zich was ik wel tevreden over de laatste 100 meter van de race.

Vervolgens werd de achterstand op het chrono snel kleiner, maar ik had nog wel genoeg tijd om uit te vinden of mijn hamstring vast was geslagen na de 200 meter of juist lekker los gekomen was. Het laatste was gelukkig het geval zodat ik besloot ook de 400 te lopen, waar ik voor gekomen was. Met mijn aandacht nog half op de achterkant van mijn linker bovenbeen, begon ik aan de 400 meter. Ik wilde dit keer eens wat sneller openen dan tijdens de competitie. Dit ging wel ten koste van de ontspanning en dat voelde ik na 180 meter zelf ook, toen overgeschakeld op ontspanning en onder aanmoedigingen van Dave en Arne het laatste rechte stuk afgelegd. Mijn tijd van 50.45 was weer sneller dan zondag en ook het verschil met Jurian was een stuk kleiner (zondag 49.46 om 51.06, nu 49.71 om 50.45). Maar om onder de 50 te lopen moet ik iets makkelijker in de zelfde tijd de eerste 200 meter afleggen en vervolgens de bocht in versnellen.

Misschien doe ik dat woensdagavond wel in Leiden. Als het lekker weer is, maar misschien ga ik ook wel naar Heerde voor een 400 meter horden, maar dan moet m’n hamstring wel helemaal over zijn natuurlijk.
Het zou mooi zijn als mijn 200, 400 en 800 meter tijden (23.87, 50.45 en 1.55.48) over 6 weken respectievelijk 1, 2 en 4 seconden sneller staan. Maar misschien is dat iets te optimistisch…Eerst maar eens de 800 meter in Hoorn, zaterdag, ik heb er zin in!

Strijdlust

800 meter: 1.55.48
400 meter: 51.06
4x400 meter: 3.29.38 (50.2)

Het is tegenwoordig maar normaal dat ik op de competitie 800, 400 en 4x400 doe. Dit keer met slechts 75 minuten tussen de 800 en de 400!

In de eerste “langzame” serie van de 800 meter werd er goed doorgelopen. Alwin Roobeek won die serie in 1.55.34 minuten. Of dat de oorzaak was weet ik niet, maar Ralph Uenk nam vervolgens vastberaden de kop in mijn serie en voerde het tempo hoog op. Waar ik me te voren had voorgenomen alert te lopen en rekening te houden met een vroege inzet van de eindsprint door Hugo, liet ik ook dit keer een steekje vallen. Na 380 meter nestelde de loper van PH zich van achter af naast Jorian die voor me liep. Ik bleef de bocht achter hen om niet te veel extra meters te moeten maken, maar aan het eind van de bocht waren Hugo en Ralph al verdwenen…
In de laatste 200 meter haalde ik de loper van PH en Jorian in en wist het gat met Ralph te verkleinen, maar dat was al te groot. Ik finishte als derde van m’n serie in een tijd onder die van de winnaar van de eerste serie, althans dat was wat me toen verteld werd. Bij het omroepen van de uitslagen bleek dat echter niet zo te zijn helaas en was ik dus vierde in totaal.

Na afloop voelde ik me naar omstandigheden vrij fit en in de 75 minuten tot de start van de 400 meter kon ik wat los lopen en liet ik m’n benen masseren. Daarna voelde ze goed ontspannen, misschien wel iets te ontspannen. Ik had wel zin in de 400 meter en wilde m’n tijd van de eerste wedstrijd fors verbeteren. Ik liep wel lekker, maar voelde ook dat het niet heel snel ging. Het gat met de andere lopers was een stuk kleiner dan vorige keer en waar zij vergelijkbare tijden liepen was ik zeven tienden sneller, maar helaas nog altijd boven de 51.

Vervolgens had ik nog 3,5 uur tot de 4x400 meter. En wat een mooi onderdeel is dat! Ik prijs me gelukkig dat ik iedere keer als slotloper van het Spartaanse 4x4 team mag aantreden. Het was lang geleden dat ik met Vincent Blit in een estafette had gelopen en ook in een 4x400 met Joost was een primeur. Het was mooi om te zien hoe Arne, Joost en Vincent hun volle ronde aflegden en vooral de versnelling van Blit vlak voor het 200 meter punt gaf me een kick. Ze brachten me in een mooie uitgangspositie om het stokje thuis te brengen. Ik wist de loper van PEC in te halen en die van Climax (Ralph) achter me te houden.

Het was genieten van deze dag vol Spartaanse strijdlust, als we dit 21 juni weer weten te tonen en het geluk is dan meer aan onze zijde kunnen we van de laatste plaats afkomen. Ik heb nu al weer zin in die 4x400!!

Voor uitslagen zie: http://www.avpec1910.nl/uitslagen/uitslagen.php?id=794
Voor foto’s: http://home.hetnet.nl/~j.dofferhoff/2e%20competitie%20heren%20zwolle/index.html

10

2x30m vliegend
3x40m valstart
3x80m
180,160,140,120m

Een doorsnee woensdagavond. Geen prachtige zomeravond, maar zeker niet koud ook. Vooraf meldde Dave zich af, hij wist toen niet wat hij zou missen. Het inlopen begon met enkele kleine groepjes en tijdens het rekken kwamen er nog wat bij. Uiteindelijk konden we om half 8 een record noteren.
Romara, Lonneke, Vincent, Vincent, Jan, Jan, Ed, Arne, Menno en mezelf maakt tien! Het grootste deel van de training liepen we als groep, later werd er gestart, gewisseld, gesprint dan wel gelopen op souplesse. Rory sloot nog even aan om de wissels te trainen, Elly had elf atleten onder haar hoede!

Ik ben benieuwd met hoeveel we volgende week zijn; dan zijn we weer een competitie wedstrijd verder!

Leidsch Dagblad

.

Klik op de afbeelding voor een grotere (leesbare) weergave...

De seizoensopening, nu dan echt

1000 meter: 2.31.14

Er was geen mes voor nodig zaterdagmiddag op het inloopveld. Het was overduidelijk, de spanning was te snijden. Te beginnen met de spanning voor een wedstrijd, daarbovenop de spanning voor de eerste wedstrijd van het seizoen, beetje druk van het thuispubliek en dan nog de lichte angst voor de afstand… 1000 meter… dat is 600 meter verder dan wat niet heel lang geleden nog mijn favoriete afstand was…

Het eerste obstakel: start op lijn. Dat ging dus al mis. Ik liet me wegduwen en vervolgde mijn weg via baan drie weer naar de voorhoede van het veld. Ondertussen had Menno Zuidema al goed aansluiting bij de haas en liep een behoorlijk eindje voor me. Verder kan ik niet heel veel meer voor me halen van de race. Waar de klok te zien was zat ik op een vlak schema richting 2.30. Verder ontbrak het me aan lef toen Menno een tempo versnelling inzette en Raymond Koen meeging. Ik had niet het gevoel dat ik dat aan kon en liet ze even gaan. Op 250 meter voor de finish werd me duidelijk dat het nog maar 250 meter was en bedacht ik me dat ik toch nog wel wat over had. Ik liep naar de lopers voor me, maar wist Raymond net niet in te halen helaas.

Met mijn tijd van 2.31.14 en derde plaats ben ik niet ontevreden, maar ik had m’n serie willen winnen en onder de 2.30 willen lopen. Maar ontevreden ben ik toch niet. Wel weet ik dat er dingen beter kunnen en die dingen ga ik ook zeker onthouden voor de komende races.

Het was een geweldig gevoel op m’n thuisbaan. Een 1000 meter mag dan lang zijn, je kunt tijdens die afstand ook heel vaak aangemoedigd worden. Ik heb m’n naam dan ook nog nooit zo vaak horen roepen tijdens een wedstrijd. CD-junioren die je naam scanderen, de mensen voor de kantine die me nog een extra stimulans gaven voor de laatste 150 meter, het was gaaf! Ik kijk nu al uit naar de 1000 meter van volgend jaar!

Ik ben d’r klaar voor!

De dag na de wedstrijd van 19 april melde ik me om 6.00 uur in de ochtend op Schiphol. Ik vertrok voor twee weken naar Portugal voor een trainingsstage met vier jongens van Av Haarlemmermeer: Nils Pennekamp, Pascal Visser, Twan van Vanstenhoven en Jeremy Bertels.
Julien Hagen en Joke van der Stelt zeiden me ooit mijn loopschoenen, spikes en een loopsetje in m'n handbagage mee te nemen voor het geval m'n koffer niet of later aan zou komen. Na vier stages en nog wat meer vluchten, waarbij alles goed ging met m’n koffer, was het een routinehandeling geworden.
Gevolg, omdat mijn koffer per ongeluk naar Ibiza vloog, stond ik in Portugal met een hardloopsetje en mijn loopschoenen, maar zonder tandenborstel, schone sokken en onderbroeken. Maar goed, die kan je kopen! Dinsdagavond werd mijn koffer via Madrid en Lissabon in ons hotel bezorgd en kon ik over alles wat ik had ingepakt beschikken.

We verbleven in Alfamar Beach & Sport Resort en hadden 2 atletiekbanen op wandelafstand. Na een eerste verkenning bleek de meest dichtbij zijnde baan ook de drukste en het meest winderig. We kozen ervoor om onze baan en krachttrainingen op het andere complex te doen, dat zich op een kwartiertje wandelen van ons huisje bevond. De baan van Acoteias heeft rechte stukken van ruim 110 meter en dus zeer krappe bochten, 50 meter voor de finish ligt een verlengsnoer over de baan en in baan 2 tm 4 bevinden zich rondom de 300 meter start een verhoging en verlaging van enkele centimeters. Maar verder is het een best baantje! Er liepen in ieder geval zeer weinig andere atleten in de weg (baan).

Dat de andere baan wel druk bezocht was bleek wel aan de vele atleten die we op het hotelcomplex tegenkwamen: Duitse werpers (oa. Obergföll), heel wat atleten uit Litouwen, Letland en Rusland, de voltallige Zweedse selectie (oa. Wissman, Olson, Kallur 2x, Kluft), Britten, Nederlandse mila’s, Algerijnse mila’s en enkele concurentes van Yvonne, zoals de Noorse Marcussen en Litouwse Zemaityte. De Duitsers zagen we regelmatig op de werpvelden rondom het hotel, waar wij dan CORE oefeningen deden, de rest troffen we bij het koelen na de training in het buitenbad of bij het relaxen in het bubbelbad.

Elly en ik hadden mijn schema aardig afgestemd op het schema dat Oscar Soethout voor de andere jongens had gemaakt. De lange baantrainingen liep ik met Pascal op en Nils gaf ons dan meestal een kleine voorsprong om ons vervolgens voorbij te gaan. Zo deden Nils en ik dat ook op de kortere baantrainingen en regelmatig nam ik dan 2x zo lang pauze als Nils, ten eerste omdat ik dat gewend ben en ten tweede waren we zo ook meer aan elkaar gewaagd. Ook met Twan en Jeremy heb ik wat 300tjes gelopen en we deden vaak met z’n allen kracht. De CORE oefeningen om de dag vormden de rode draad, net als de pasta en rijst die elkaar per dag afwisselden. Ook de onderlinge sfeer was goed, die jongens zouden eens een groen broekje en wit-groen singlet aan moeten doen op wedstrijden! Het enige jammere is dat Nils uiteindelijk toch een keer gewonnen heeft met kaarten.

Ik heb daar twee weken goed getraind, ik heb het gevoel dat ik er voor wat betreft de 800 meter goed voor sta en ook de korte loopjes gericht op de 400 meter gaan steeds sneller.

Laat de wedstrijden maar komen!

Mooi begin

800 meter: 1.57.02
400 meter: 51.82
4x100 meter: 46.47

De dag was al lange tijd omcirkeld in mijn agenda: 19 april 2009. De eerste wedstrijd van de competitie. De competitie die dit jaar naar alle waarschijnlijkheid een lastige zaak zou worden…
Bovendien de eerste 800 meter van het seizoen, en de eerste 400 meter van het seizoen. Ik was niet van plan daar heel zenuwachtig voor te worden en wist dat dan ook uit te stellen tot zondagochtend. Het lukte me om voor die tijd niet te veel aan de wedstrijd te denken en zodoende mijn hartslag ook laag te houden. De zenuwachtigheid op die laatste ochtend was dan ook extra hevig…
Om 12.50 uur was het zover. De start van de 800 meter. Na de eerste bocht hield iedereen enigszins in om niet de kop te hoeven nemen. Ries van Zon nam uiteindelijk de kop en ik nestelde me op de derde positie. De eerste ronde ging boven de 60 seconden, maar ik liep alert. Na 500 meter kwam er een eerste echte versnelling, na 600 weer een. Met het opgaan van het laatste rechte stuk lag ik (weer) in derde positie en er volgde nog een versnelling. De eerste paar passen gaven me het gevoel dat ik macht had. Dertig meter verder zakte dat gevoel weg. Ik was in een eindsprint verwikkeld met Van Zon (Hugo lag al los). Jelle Heisen kwam langszij gedrieën sprinten we richting de finish. Ik wist Van Zon te kloppen, maar helaas Heisen niet. Tien punten voor de derde plaats, een nette tijd voor m’n eerste 800 van het seizoen, zeker gezien de langzame eerste ronde en bovendien tactisch goed gelopen. Ik was tevreden.

Anderhalf uur later was de 400 meter. Ik zat in de snelste serie, maar kon me niet aan de tegenstand optrekken. Na een slechte start en een matige bocht ging het eerste rechte stuk nog goed, maar daarna was het over. De wind bracht me de genade klap toe. Mijn tijd van 51.82 was een zware tegenvaller. Ik wist dat ik nog niet snel was, maar had toch wel iets beter gehoopt. De 400 meter heeft dit seizoen niet mijn prioriteit, maar om de 800 meter zo snel te kunnen lopen als ik van plan ben, zal ik toch echt een snellere 400 moeten kunnen lopen. Daar gaan we komende weken dan ook zeker aan werken.
De dag werd afgesloten met de 4x100 meter, en hoewel ik momenteel niet snel ben, was het door wat blessures in de sprintgroep snel genoeg voor een plek in de estafette. Ondanks dat mijn bijdrage maar klein was, was het een behoorlijk langzame race.
En het teamresultaat? We staan elfde! Als we deze positie kunnen behouden zullen we niet direct degraderen. Het zal een lastige opgave worden, maar ik ga er mijn uiterste best voor doen! Te beginnen op 17 mei in Zwolle!

De kop is eraf...

150 meter: 18.1
Hazen: 600 meter in 1.36
300 meter: 37.3
1000 meter: 2.37.7

Dat zeggen tienkamptrainers altijd na de 100 meter tegen hun atleten. Maar in dit geval is het bedoeld voor het outdoor atletiekseizoen van 2009. Met de 150, 300 en 1000 meter op het programma zag ik het als een veredelde training.
Zelfs 150 meter is blijkbaar wat kort om mijn start te compenseren en mijn topsnelheid was ook niet hoog, maar ik was tevreden met het resultaat. Voor de geïnteresseerden hieronder een lijstje van al mijn 150 meters ooit.











Ondertussen was het mooi weer geworden en ik bood aan om Lonneke naar een mooie tijd te hazen. En dat lukte ook aardig, ondanks dat ik m’n horloge niet aan drukte bij de start. We kwamen met 63 seconden sneller door dan de beoogde 67 van Elly, maar Lonneke kon het tempo goed bijhouden en liep met 1.37.7 een goede tijd. Mijn complimenten.

Mijn doel voor de 300 meter was toch echt wel een lage 36er, maar na 300 meter bleek dat dat er niet inzat. Ik heb (nu) het idee dat we komende tijd nog even aan de maximale snelheid moeten gaan werken. Komt vast wel goed. Hieronder weer zo een lijstje.


















Vervolgens werd ik toch wel een potje zenuwachtig voor de 1000 meter. Tevoren was het idee om te beginnen met 31 per 200 meter en dan dus doorkomen in 2.04 op de 800 meter en dan nog kijken wat er over zou zijn. Maar goed, zelfs als er haast geen wind staat loop je natuurlijk niet zo makkelijk zo vlak naar 2.04. Van wat ik me kan herinneren (roepen en klok) liep ik de race als volgt 29, 61, 1.33, 2.05, 2.37, kortom, 1x 29, daarna alles in 32. Het gevoel was goed en met nog 300 meter te gaan kon ik er nog een versnelling plaatsen en op het laatste rechte stuk nogmaals. Voor het gevoel dan, want in de tussentijden zie je dat niet terug.
Mijn tijd was overigens wel een verbetering van mijn PR met 23 seconden, maar goed die stond dan ook al 12 jaar!

Terugkijkend inderdaad een mooie veredelde training, maar alles moet toch eigenlijk wel wat sneller komende maanden. Maar goed, daar heb ik dus ook nog wat maanden voor!

Laatste duintraining

Het atletiekseizoen komt er langzaam maar zeker echt aan. Vandaag was het voor mij de laatste duintraining. Omdat ik volgende week in Rome ben, mis ik de officieel laatste duintraining. En de week erna staan de onderlinge testwedstrijden al weer op het programma. Met het weekje Italië voor de boeg komt er een einde aan de wintertrainingsperiode.

Daarop terugkijkend kan ik alleen maar zeggen dat ik een goede winter heb gedraaid. Ik heb bijna geen training hoeven missen door blessures, ziekte of drukte (en dat is wel eens anders geweest). En ook heb ik niet het idee dat ik te hard of te veel heb getraind (en ook dat is wel eens anders geweest).

Twee weken na de testwedstrijden is de eerste competitiewedstrijd al weer en daarna ga ik nog twee weken op trainingsstage naar Portugal met Nils Pennekamp, Twan van Vastenhoven en Pascal Visser van AV Haarlemmermeer. Dan zijn we net terug voor de TSB, dus daarna zal het atletiekseizoen echt gaan losbranden.

Lente

Afgelopen maandag kondigde de lente zich al aan, wie kent immers niet het Oudhollandse gezegde:
“Wanneer Menno en Jonathan gaan hoogspringen, laat de lente zich niet lang meer bedwingen.”

Gistermiddag werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Toen ik op de atletiekbaan arriveerde voor mijn (wegens het zonnige weer van ’s avonds naar ‘s middags verplaatste) training, zag ik in de verte twee van onze junior-mila’s lopen, of eigenlijk een junior-mila en een junior-la. Zij liepen daar een rondje of vijftig over het gras langs de binnenkant van de baan. En terwijl Jonathan en Eva in het krachthonk hard aan het werk waren om van sterk en gespierd naar nog sterker en gespierder te transformeren, werkten ook die twee jonge lopers buiten aan hun vorm, met het oog op het komende strandseizoen. Want zeg nou eerlijk, om met een bruin gebronsde torso op het strand te verschijnen kan je ofwel aan de torso werken (in het krachthonk) ofwel aan het bruin worden!

Maar volgende keer graag wel even waarschuwen, dan neem ik mijn zonnebril mee, tegen de felle weerkaatsing.

NK Indoor

800 meter: 1.58.12

Na de enigszins tegenvallende race van twee weken eerder en een dagje twijfelen toch besloten om het NK te lopen. Zonder verwachtingen lopen en dit keer sneller starten.

Nou, dat zonder verwachtingen lopen was nog lastig. Door de nodige afmeldingen had ik wel al gezien dat ik qua PR (1.52.86) bij de beste 8 zou staan. Met een goede serie en dito vorm zou het zomaar kunnen gebeuren dat zondag toch wel naar Apeldoorn zou moeten. Ja, dat zijn dan dingen die door je hoofd spelen en zo creeer je toch verwachtingen voor je zelf. Na het zien van de serie indeling namen die verwachtingen dan wel weer af, aangezien ik inschatte dat Hugo en Youssef niet zouden gaan 'lopen', dus dat het nog wel eens een boemel zou kunnen worden.

De start was dit keer veel beter. Met 6 lopers in banen gestart, ik in 5 en Youssef in 6. Ik kon mooi als 2e achter Youssef aansluiten en dat ging goed. Maar na de eerste ronde gooide hij de rem erop en kwam iedereen buiten ons om, voor hem lopen. En ik liet me (helaas) toch ook weer wegduwen en er kwam iemand tussen ons te lopen. Die haalde ik een ronde later dan wel weer in, maar hij mij vlak voor de streep ook nog.

Al met al toch wel lekker gelopen, een stuk beter dan de vorige keer. Sneller ook dan bij het NK indoor van 2007 (1.58.99), maar nog wel 2.5 seconden langzamer dan m'n indoor PR van 1.55.68 (Dortmund 2007).

Nu nog zeven weken tot de onderlinge testwedstrijden en nog negen tot de eerste competitie. In die periode wil ik eigenlijk nog wel een stap maken...

Indoor Apeldoorn

800 meter: 2.01.06

De trainingen lopen allemaal heel lekker deze winter; ik heb slechts twee keer enkele dagen rustig aan moeten doen in verband met pijntjes, verder gaat het top. Dan is het leuk om eens een wedstrijdje te lopen om te kunnen zien hoe je ervoor staat.

Nou, zo leuk vond ik het niet en ondertussen weet ik eigenlijk nog steeds niet hoe ik ervoor sta. Deze race was niet bepaald mijn race... Met 8 man naast elkaar gestart en me weg laten zetten. Ik kwam achterin te zitten en had pas na 200 meter door dat het te langzaam ging, aangezien de voorste lopers in 30 doorkwamen... Inhalen schiet ook niet echt op met die krappe bochten en nog wat andere lopers erbij. Uiteindelijk finishte ik als derde van mijn serie in 2.01.06 minuten.

Met de korte bochten en het gedrang is indoor niet echt iets voor mij. Na een dagje twijfelen toch besloten om het NK te lopen. Want ik heb wel weer veel geleerd van deze race en dat neem je allemaal weer mee voor de volgende keer.

Ben eigenlijk wel benieuwd wat ik had gelopen als ik in de snelste serie had kunnen starten... (http://www.vimeo.com/3042862)

Het echte knallen komt in de zomer wel.

Investeringen

Na twee binnentrainingen bij de fysio kwam ik erachter dat m'n kuit/achillespees er weer tegen kan. Die binnentrainingen kwamen met de vrieskou niet slecht uit. Waar ik woensdag nog een alternatieve training deed, heb ik donderdag gewoon m'n loopprogramma voor die dag kunnen doen (5x1000 alactisch). Voordelen waren de omgevingstemperatuur en het ingestelde constante tempo, nadelen de lange versnellingstijd voordat de band op de gewenste snelheid was en een beetje de droge lucht...

Vrijdag maar eens geinvesteerd. Bij Intersport Van Gerven De Jong Noordwijkerhout, zoals Sporthuis Van Gerven tegenwoordig heet, heb ik een hartslagmeter gekocht en ik kreeg er een gratis paar X-socks Energizer sokken bij. Nu gaat het dus helemaal weer goed met m'n kuit/achillespees!

Ongemakken

Op iedere atletensite komt er op een bepaald moment toch een keer een berichtje over blessure perikelen. En helaas ontkom ik er ook niet aan. Deze keer is het probleemgebied de omgeving van mijn linkerachillespees. Ik heb dus wat looptrainingen moeten missen, maar vermaak me tussendoor met m'n reguliere krachttrainingen aangevuld met conditionele circuittrainingen. De behandeling is ondertussen op gang gekomen en als het deze week niet zo vervelend koud was geweest zou ik morgen of overmorgen weer een voorzichtige looptraining doen. Nu kies ik nog even veilig voor een trainingsessie op de crosstrainer bij de fysiotherapeut. Lekker warm binnen en geen schokbelasting...