Afgelopen maandag kondigde de lente zich al aan, wie kent immers niet het Oudhollandse gezegde:
“Wanneer Menno en Jonathan gaan hoogspringen, laat de lente zich niet lang meer bedwingen.”
Gistermiddag werd ik nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt. Toen ik op de atletiekbaan arriveerde voor mijn (wegens het zonnige weer van ’s avonds naar ‘s middags verplaatste) training, zag ik in de verte twee van onze junior-mila’s lopen, of eigenlijk een junior-mila en een junior-la. Zij liepen daar een rondje of vijftig over het gras langs de binnenkant van de baan. En terwijl Jonathan en Eva in het krachthonk hard aan het werk waren om van sterk en gespierd naar nog sterker en gespierder te transformeren, werkten ook die twee jonge lopers buiten aan hun vorm, met het oog op het komende strandseizoen. Want zeg nou eerlijk, om met een bruin gebronsde torso op het strand te verschijnen kan je ofwel aan de torso werken (in het krachthonk) ofwel aan het bruin worden!
Maar volgende keer graag wel even waarschuwen, dan neem ik mijn zonnebril mee, tegen de felle weerkaatsing.