Lycurgus Games 2008

100 meter: 11.87 (+2.5)
150 meter: 16.98 (+4.5)
200 meter: 23.15 (+6.6)
300 meter: 36.74

Vandaag stond er voor mij wat kort werk op het programma. Vooraf ingeschreven voor de 100, 150 en 300 meter. Met eventueel in het achterhoofd een 400 of 800 er achteraan als het lekker zou gaan en het weer een beetje mee zat.

Op de 100 meter met Dave in de baan naast me. Ondanks de training van afgelopen vrijdag waarbij het starten steeds beter ging, gaf Dave me de eerste 40 meter het nakijken. Daarna kwam ik eindelijk op gang en liep een aardig tweede deel.

Op de 150 meter werd me kort voor de start duidelijk dat de kans dat ik mijn serie zou winnen wel heel klein was. Kim Collins (WC 100m Paris 2003) liep al enige tijd langs de baan rond en had blijkbaar zin gekregen om ook even een afstandje te lopen. Haastig werd er nog een baan voor hem gezocht, de serie indeling was al gedaan en alleen in de derde serie was nog een plaatsje in baan 6. Toevallig zat ik in diezelfde serie in baan 3. Na het startschot heb ik Collins niet meer gezien, maar ik liep een degelijke race. In de laatste 50 meter liep ik aardig in op de lopers voor me (op de loper in baan 6 na natuurlijk), jongens die eerder nog 11.2 liepen op de 100. Een flinke wind in de rug hielp me om voor het eerst onder de 17 seconden te blijven.

Na de finish in de rij om Collins een hand te geven, terug gelopen naar m’n tight en jasje, door gelopen naar m’n schoenen die op het 200 meter punt stonden. Spikes uit, tight aan, schoenen aan. Dan wordt er omgeroepen dat er zodadelijk een 200 meter serie wordt gelopen. Toegevoegd aan het programma om Dennis Spillekom gelegenheid te geven zich te plaatsen voor het WJK. Ik loop snel naar de commissaris van vertrek om te vragen of er nog een plek over is in die serie en dat is er. Schoenen weer uit spikes aan, blok klaar zetten. ‘Heren, kleding gereed maken... Klaar... enz.’ Ik verwacht er achteraan te moeten sukkelen, maar het valt me mee. Spillekom en Johnny Silie maken het verschil vooral in de eerste meters, op het rechte stuk weet ik Frank van Gasteren nog in te halen. Spillekom loopt met 21.96 niet de limiet van 21.38 en als hij dat wel gedaan had, was de wind te veel: +6.6!! Het valt me tegen dat ik zelfs met die wind niet onder de 23 weet te blijven…

Op de 300 maak ik pas achteraf mijn plan. Er hard in knallen! Ook al zou ik na 200 meter volledig verzuurd zijn, met deze wind kom je altijd nog wel over de finish. Maar ja, dat was achteraf. In de race zelf ga ik er veel te behoudend in en dat kan ik op de laatste meters ook niet meer goed maken. Tijd valt dan ook tegen (en ja, ik weet dat ik al drie loopjes gedaan had en dat het hard waaide). Het zal de lezer duidelijk zijn dat vervolgens de 400 en 800 meter uit het achterhoofd verdwenen waren voor vandaag. Het was een mooi dagje. Wat ik ook van de tijden mag denken, met zo een wind in de rug voelt het lopen heel lekker makkelijk.

Genieten eigenlijk!

Gouden Spike 2008

400 meter: 50.25

Dit seizoen had ik er al drie individuele 400 meters opzitten.
14-5 Leiden 52.24
18-5 Zwolle 51.34
8-6 Lisse 49.91

Zowel in Zwolle als Lisse liep ik eerst een 800 meter en vervolgens in de 4x400 meter een vergelijkbare splittijd (51.0 en 49.9). Ik had dus wel het idee dat ik de stijgende lijn te pakken had en dat het nu richting de 49.laag zou kunnen.
Er stond echter een behoorlijke wind vandaag, bovendien startte ik in baan 1. Genoeg reden volgens iedereen die ik na afloop sprak om niet te veel waarde te hechten aan m’n tijd. Maar ja, als je ziet dat iedereen in jouw serie toch wel dicht bij zijn beste tijd in de buurt komt, dan ga je toch denken dat de wind op dat moment wel mee viel (de invloed van de wind was pas significant tegen een Level of Confidence van 75%, terwijl het voor de serie na mij significant was voor een Level of Confidence van 95%).
En als je weet dat je in 2001 in Leiden al 50,04 liep in baan 1, dan ben je ook minder geneigd een nadelig effect aan baan 1 toe te wijzen.

Maar goed, het zonnetje scheen en ik heb toch maar weer meegedaan. Dat had ik in 12 november toch echt niet verwacht toen ik op krukken uit het ziekenhuis stapte, in de wetenschap dat de operatie voor niks was geweest. En zeker niet in december toen duidelijk werd dat de klachten ook niet toevallig door de operatie waren verdwenen.
Voor dit seizoen is het gewoon lekker wedstrijdjes doen en ervan maken wat er van te maken valt. Volgende week lekker kort: 100, 150 en 300. En over drie weken gewoon het NK lopen! Dit jaar nog maar even op de 400 meter, de 800 meter komt volgend jaar wel weer. (Natuurlijk nog wel even m’n serie winnen op 21 september)

Samengevat

Het is woensdag 4 juni, half negen in de ochtend. Ik zit op de fiets en kom een oude bekende tegen, of eigenlijk kom ik hem mee. We treffen elkaar bij een verkeerslicht en fietsen samen verder op. Praatje zus en zo… en wat blijkt mijn blog wordt nog wel eens gelezen. En dan zelfs door mensen die je niet dagelijks spreekt op de atletiekbaan. Misschien moet ik er toch maar iets vaker iets op publiceren. Maar ja, af en toe heb ik het wat druk. Of gewoon niets (positiefs) te melden.

Het wedstrijdseizoen 2008 is al een aardig eindje op gang en ik doe ook regelmatig een wedstrijdje. Dus er kan ook best af en toe een wedstrijdverslag gepubliceerd worden…

Maar nog even terug naar de afgelopen tijd, voor wie het gemist heeft zal ik het nog even samenvatten…

Begin oktober heb ik na een tempotraining ineens een pijnlijke knie, ik kan er een week lang niet normaal mee wandelen, trap af lopen en hardlopen zijn helemaal geen goed idee. Fysio, huisarts en orthopedisch chirurg hebben allemaal het vermoeden dat een meniscus beschadigd is, maar zeker weten ze het niet. Dan maar een kijkoperatie…
12 november ga ik onder het mes, maar gelukkig (of niet?) ziet alles in de knie er helemaal in orde uit. Voor niets geopereerd. Nu drie weken herstellen van de operatie en dan hoop ik dat de klachten per ongeluk toch verholpen zijn.
In december wordt duidelijk dat dat niet zo is. Dan maar naar de fysio. Dat helpt! Even revalideren en dan kan ik eind januari weer pijn vrij hardlopen. Dat gaat een paar weken goed en ik zie het wel weer zitten (zie stukje van 15 februari, hieronder).
Maar dan komen de klachten onverwacht terug en begint het kwakkelen weer. Dat kost een paar weken, maar door fanatiek rekken krijg ik m’n knieblessure onder de knie.
Sinds begin april ben ik weer lekker bezig, eind april nog wel een flinke griep met antibiotica eroverheen, maar dat kon er ook nog wel bij.
Nu is het juni en ik kan lekker trainen! Af en toe een wedstrijdje, maar in pr-vorm ben ik natuurlijk niet. Dat komt vast wel weer. Belangrijkste is dat ik m’n knie al een paar weken niet gevoeld heb!