De hel van Dour

Zodra mijn trainingsgenoten hoorden dat ik ook van plan was om deze winter te gaan crossen, kreeg ik direct het verhaal over "de hel van Dour" te horen. Iedere keer dat ik dit spookverhaal hoorde, leek het mij zeer onwaarschijnlijk dat ik zelf ook in Dour aan de start zou verschijnen. Maar het ene jaar is het andere niet en de kans was klein dat het weer dit jaar erger zou zijn dan toen.
Dus ik heb vandaag de cross van Dour gelopen. Dit keer geen wind, slechts een half minuutje hagel voor de start en geen enkeldiepe plassen, maar gewoon modder. Waar ik vorige week lekker tempo kon draaien, kwam ik deze keer weer wat minder snel vooruit. Maar aangezien ik de crossen toch voornamelijk als training doe richting het outdoorseizoen, neem ik de positieve puntjes mee en benut de trainingsprikkel. Met nog 8 weken te gaan tot het Provinciaals Kampioenschap trainen we nog even lekker door.

Ideaal

De ene cross is de andere niet. Hoe meer het parcours op een atletiekbaan lijkt, hoe beter ik uit de voeten kan. "Echt crossen" is natuurlijk met modder, zompige ondergrond, vele lusjes en een aantal pittige heuvels, maar zelf verkies ik een vlak, hard grasparcours zonder overdreven veel bochten, zoals vandaag in Borsbeek.
Ik startte iets terughoudender en kon vervolgens goed tempo blijven draaien. Het gevoel was goed en ik ben zeker tevreden met het resultaat. Doe mij nog wat van dit soort crossen!

Theorietje...

Na het zien van onderstaande foto heb ik de volgende theorie ontwikkeld:

Mijn tegenvallende race bij de cross van Hannuit gisteren is voor een belangrijk deel verklaarbaar door tekortkomingen in mijn looptechniek. Zoals te zien loop ik (in ieder geval op het moment dat de foto genomen is) met onnodig veel verticale verplaatsing. In plaats van dat ik voorwaarts afzet, stuiter ik onnodig veel omhoog.

De foto deed een belletje rinkelen, maar de theorie is op meer gebaseerd.
Ik weet dat ik zeker tot 2 jaar geleden zo liep, en kon al die tijd ook niet goed uit de voeten op afstanden langer dan 800 meter. Eind vorige winter heb ik in de VS veel lange tempo's getraind, wat resulteerde in dat ik op langere afstanden minder onnodig hoog stuiterde. Dit was merkbaar bij de coopertest vorig jaar.
Na een toename in 800 meter tempo trainingen en 2 indoorwedstrijden, heb ik het idee dat het stuiteren er ondertussen echter weer helemaal in zit. Achteraf bedacht ik me ook dat ik me tijdens de draaftraining van afgelopen vrijdag realiseerde dat ik weer lekker aan het stuiteren was.

De vraag hierbij is (niet geheel onbelangrijk): Is het een negatieve ontwikkeling?
-Aan de ene kant is het jammer dat ik op de lange afstanden niet maximaal presteer om dat ik veel energie verlies met het op en neer stuiteren en dit niet om kan zetten in voorwaartse snelheid.
-Aan de andere kant kan ik bij kortere afstanden dit op en neer stuiteren wel benutten en in combinatie met grotere passen om kan zetten in voorwaartse snelheid. Waardoor ik op 400 en 800 meter wel maximaal kan presteren.
-Ik kan met specifieke langere tempo trainingen het stuiteren weer uit m'n techniek slijten, maar zal dat niet ten koste gaan van m'n 800 meter prestatie?



Het zou natuurlijk ook zo maar kunnen dat deze theorie van geen kant klopt. Want waarom kan het overgrote deel van mijn collega 800 meters lopers dan wel goed uit de voeten op de cross?

Oef...

Na 2 indooroptredens vanaf vandaag weer enkele crossen. Aan de cross in Brussel en de kerstcross had ik een goed gevoel over gehouden, wat het crossen betreft. Mijn verwachtingen waren hoog voor vandaag. Te hoog merkte ik na 600 meter. Ik had gehoopt mijn trainingsmaat Jan te kunnen volgen, maar voelde weldra dat zijn tempo voor mij te hoog lag. Daarna was het nog ver.
Volgende week toch maar eens wat behoudener starten en dan naar het einde toe versnellen. Dat zal zeker fijner aanvoelen!