Na de kerstcross nog weinig tijd gehad om een verslagje te schrijven. Eerst 2e kerstdag gevierd en 3e kerstdag weer voor een paar weken eten gekocht, dat in België of moeilijk te vinden is, of 3 keer duurder dan in Nederland...
Maar goed, ik keek erg uit naar de kerstcross en was dan ook heel blij dat de organisatie het dit jaar zag zitten en de wedstrijd door liet gaan. Helaas waren er weinig lopers, maar met dit parcours kan de wedstrijd voortaan standaard door gaan en zo uitgroeien tot een traditie waarop geen enkel Spartaanlid kan ontbreken.
Het parcours was zeer goed beloopbaar en ik kon lekker tempo draaien. Anders dan in België eens niet in de achterste helft, maar zelfs op kop. Lekker gelopen, mooi parcours, weinig tegenstand.
Komende zondag loop ik de korte cross van de Lotto Crosscup in Hulshout. Daarna op 8 januari indoor, het provinciaals kampioenschap van Vlaams-Brabant. Ik wilde het indoorseizoen met een 1500 meter beginnen, maar die was er helaas niet, dit keer dus een 800m. De week erna weer indoor, dan een 1000 meter. Daarna zien we wel weer verder. Zal rond februari ook voor mijn werk in het weekend metingen moeten gaan doen en dan is het dus nog maar de vraag of ik zo veel wedstrijden kan blijven lopen.
Goed, fijne jaarwisseling en tot volgend jaar!
donderdag 30 december 2010
zondag 19 december 2010
Sneeuw!
Met de cross van vandaag in Brussel heb ik het idee dat ik de ‘korte cross’ steeds beter onder de knie begin te krijgen. Dit keer kon ik van start tot finish een constant tempo lopen, zonder volledig weg te zakken in het middenstuk.
De afgelopen week toch goed op de baan kunnen trainen, ondanks de sneeuw (woensdag was glad, maar dat was voor de sneeuw). Ook de rit Leuven-Brussel ging voorspoedig. In Brussel begon het al snel te sneeuwen. Crossen in de sneeuw, door de sneeuw, over de sneeuw, het heeft wel wat! Met 15mm punten geen enkele bijna uitglij-actie, wel een “half enkeltje” op een stuk bevroren bodem.
Ik liep vanaf de start samen op met 2 clubgenoten, wat ruim 2 ronden goed ging. Het parcours bestond uit 3 ronden van 1km, waarbij het 600 meter omhoog ging, met diverse gradiënten, vervolgens 200 meter naar beneden en nog 200 meter vlak. Zo ongeveer dus. Tijdens de wat steiler stijgende stukken van de 3e ronde moest de andere DCLA-lopers laten gaan. Mijn eindsprint was eigenlijk een versnelling van 400 meter, maar dat had nog best een 100 meter versnelling met 300 meter snel kunnen zijn, want ik had toch weer te veel over… maar ik weet het toch iedere keer wat beter te verdelen.
De weg terug was te doen met 50-70 over de snelwegen reed het door tot aan Leuven. We kwamen van de ringweg (hoog) en wilden naar huis (laag), maar op advies (gebod) van een agente niet de helling afgereden en gelijk maar geparkeerd. Wel veilig thuis gekomen en ik denk dat Maarten er goed aan heeft gedaan niet mee te lopen in Brussel want dan had hij nog wel even onderweg geweest naar huis….
Volgende week de kerstcross bij De Spartaan, onder voorwaarde dat de wegen en het weer het toelaten dat we naar Lisse komen, en dat het bos er goed genoeg bij ligt (al doen ze hier niet zo moeilijk over het laatste)…
(foto's Els Ryckebosch)
De afgelopen week toch goed op de baan kunnen trainen, ondanks de sneeuw (woensdag was glad, maar dat was voor de sneeuw). Ook de rit Leuven-Brussel ging voorspoedig. In Brussel begon het al snel te sneeuwen. Crossen in de sneeuw, door de sneeuw, over de sneeuw, het heeft wel wat! Met 15mm punten geen enkele bijna uitglij-actie, wel een “half enkeltje” op een stuk bevroren bodem.
Ik liep vanaf de start samen op met 2 clubgenoten, wat ruim 2 ronden goed ging. Het parcours bestond uit 3 ronden van 1km, waarbij het 600 meter omhoog ging, met diverse gradiënten, vervolgens 200 meter naar beneden en nog 200 meter vlak. Zo ongeveer dus. Tijdens de wat steiler stijgende stukken van de 3e ronde moest de andere DCLA-lopers laten gaan. Mijn eindsprint was eigenlijk een versnelling van 400 meter, maar dat had nog best een 100 meter versnelling met 300 meter snel kunnen zijn, want ik had toch weer te veel over… maar ik weet het toch iedere keer wat beter te verdelen.
De weg terug was te doen met 50-70 over de snelwegen reed het door tot aan Leuven. We kwamen van de ringweg (hoog) en wilden naar huis (laag), maar op advies (gebod) van een agente niet de helling afgereden en gelijk maar geparkeerd. Wel veilig thuis gekomen en ik denk dat Maarten er goed aan heeft gedaan niet mee te lopen in Brussel want dan had hij nog wel even onderweg geweest naar huis….
Volgende week de kerstcross bij De Spartaan, onder voorwaarde dat de wegen en het weer het toelaten dat we naar Lisse komen, en dat het bos er goed genoeg bij ligt (al doen ze hier niet zo moeilijk over het laatste)…
(foto's Els Ryckebosch)
donderdag 11 november 2010
Ideale omstandigheden
Aangezien 11 november een feestdag is in België, had ik vandaag een vrije dag en dat leek mij een mooie gelegenheid om nog maar eens een cross te gaan lopen. Met trainer Koen en trainingsmaatje Jan reisde ik af naar Halle voor de korte cross. Geen onderdeel van de Lotto CrossCup en dus ook heel wat minder lopers aan de start. De omstandigheden waren ideaal voor een cross, wind en regen! Vooraf nog snel wat langere punten onder m’n spikes gezet en vervolgens op tijd in het startvak. De start was wat vertraagd, maar geen idee hoe veel… daar stonden we dan aan onze korte broek met z’n allen onder een partytent die bijna uit elkaar waaide.
Na het startschot was ik goed weg en zat gelijk voorin. Twee bochten later moest ik de kopgroep toch laten gaan. Vervolgens was het zwaar. Maar uiteindelijk was daar op een gegeven moment dan toch de finish! Dit keer had ik voor het eerst echt het gevoel dat ik gewoon echt niet harder had kunnen lopen, dus dat was een goed teken.
De statistieken:
Eindtijd niet bekend, 5 euro prijzengeld voor mijn 15e plaats, 3 punten voor het DCLA puntenklassement (immers bij de beste 66% gefinisht). Een 7e plaats (en 10 euro en 5 punten) voor Jan (die finishte toen de klok het nog wel deed...).
Ik heb nog niet bedacht wanneer m’n volgende wedstrijd zal zijn…
Na het startschot was ik goed weg en zat gelijk voorin. Twee bochten later moest ik de kopgroep toch laten gaan. Vervolgens was het zwaar. Maar uiteindelijk was daar op een gegeven moment dan toch de finish! Dit keer had ik voor het eerst echt het gevoel dat ik gewoon echt niet harder had kunnen lopen, dus dat was een goed teken.
De statistieken:
Eindtijd niet bekend, 5 euro prijzengeld voor mijn 15e plaats, 3 punten voor het DCLA puntenklassement (immers bij de beste 66% gefinisht). Een 7e plaats (en 10 euro en 5 punten) voor Jan (die finishte toen de klok het nog wel deed...).
Ik heb nog niet bedacht wanneer m’n volgende wedstrijd zal zijn…
zondag 7 november 2010
Zand!
Na de relays in Gent, stond vandaag de korte cross van Mol op het programma. Een ruime 3 kilometer met een stuk zand, een stukje bos en nog eens een stuk zand. Dit keer was mijn start in orde. Ik was weer wat laat bij de start maar vond een mooi plekje achter Nils (Pennekamp). Zoals verwacht vertrok die snel en had ik dus ook voldoende ruimte. Bij het ingaan van het bos wat teruggeschakeld totdat Jan (Wera) me voorbij kwam en vervolgens zo lang mogelijk met hem mee gelopen. Ik moest hem laten gaan en had zoals verwacht veel moeite in het mulle zand. Bij het voor de tweede keer verlaten van het bos kwam ik voor nog voor een onaangename verrassing te staan: ik verwachtte de finish om de hoek, maar zag dat we nog een keer heen en terug over het zand moesten. Lekker dan.
Al met al weer lekker gelopen, een veel voldaner gevoel dan na Gent, maar om er echt uit te halen wat erin zit moet ik volgende keer wat minder dingen in twee plannen en uitgerust aan de start verschijnen. Het plan is om donderdag in Halle te lopen. Een kortere korte cross, daar wordt de stijgende lijn doorgetrokken!
Hmm, haal net nog wat zand uit m’n ooghoek vandaan…
(foto: Johan De Coninck)
Al met al weer lekker gelopen, een veel voldaner gevoel dan na Gent, maar om er echt uit te halen wat erin zit moet ik volgende keer wat minder dingen in twee plannen en uitgerust aan de start verschijnen. Het plan is om donderdag in Halle te lopen. Een kortere korte cross, daar wordt de stijgende lijn doorgetrokken!
Hmm, haal net nog wat zand uit m’n ooghoek vandaan…
(foto: Johan De Coninck)
zondag 24 oktober 2010
Bagger!
Vandaag mijn debuut in het rood-wit van DCLA. Vanaf nu loop ik op Nederlandse bodem voor De Spartaan en op Belgische bodem voor DCLA. Met mijn trainingsmaatjes hadden we een mooi team kunnen vormen en ik had de eer te mogen starten. Ik liep dus 1 ronde van 1500 meter, Steven liep als tweede loper 2 ronden van 1500 meter en Jan als derde loper 3 ronden.
Helaas waren we al voor de start kansloos voor een goede eindklassering (en dan niet alleen door gebrek aan kwaliteit). De startlopers verzamelden zich bij een nauw poortje met toegang tot het startvak. Toen we door het poortje mochten liet een jongen voor me zijn stokje vallen en blokkeerde vervolgens de linker helft van de doorgang. Terwijl ik er niet door kon stroomde de andere kant wel door en toen ik er eenmaal door kon, kon ik alleen nog op de derde startrij gaan staan.
De race zelf was een mooie introductie in de Belgische crosswereld. Scherpe modderige bochtjes, enkeldiepe (modder)plassen, stukje mul zand er bij, alleen een heuveltje ontbrak nog. Na de eerste bocht heb ik voornamelijk lopers ingehaald. Volgens mij ben ik zelf alleen op het stukje zand ingehaald, maar die loper was op het stuk gras erna kansloos. Steven en Jan liepen behoorlijk door en na afloop waren we over het teamresultaat zeer tevreden, maar over ons eigen optreden alle drie wat minder…
Maar de eerste stappen op Belgische crossbodem zijn gezet (en de eerste stappen in het DCLA shirtje ook). Gaat een leuke winter worden zo!
maandag 27 september 2010
Knalhard door het stadshart
1574 meter: 4.32.09
Even snel voor het slapen gaan nog even een kleine terugblik op de Geuzenmijl van gisteren. Kortgezegd: een mooi evenement! Wat mij betreft was dit het begin van een lange traditie en staan er volgend jaar minimaal 2 maal zoveel deelnemers aan de start. Misschien lieten mensen zich dit jaar wat afschrikken door de snelle jongens op de deelnemerslijst met PR's van in de 3.40 of zelfs daaronder. Ik deed dat niet. En dat zouden meer mensen niet moeten doen.
Ik hoopte dat de snelle jongens een beetje rustig zouden beginnen, maar daar dachten ze anders over. Dus zijn vanaf het begin knallen en ik vanaf het begin achteraan in het mannenveld. Het gebrek aan 1500 meter ervaring werkte op dit parcours niet helemaal in m'n voordeel, waardoor ik het middenstuk de focus wat kwijt was en wat terugschakelde. Na 3.30 minuten drong het tot me door dat het waarschijnlijk nog minder dan een "rondje" zou zijn en pakte ik het tempo weer op en kon nog lekker doorversnellen naar de finish.
Voor mijn gevoel dus zeker lekker gelopen, voor het resultaat niet helemaal optimaal gelopen. Toch ben ik niet alleen tevreden over het gevoel maar ook over mijn eindtijd. Als ik naar de tijden van rest van het veld kijk (hier), schat ik dat ik op de baan dan 4.10 zou moeten kunnen lopen, nu.
Even snel voor het slapen gaan nog even een kleine terugblik op de Geuzenmijl van gisteren. Kortgezegd: een mooi evenement! Wat mij betreft was dit het begin van een lange traditie en staan er volgend jaar minimaal 2 maal zoveel deelnemers aan de start. Misschien lieten mensen zich dit jaar wat afschrikken door de snelle jongens op de deelnemerslijst met PR's van in de 3.40 of zelfs daaronder. Ik deed dat niet. En dat zouden meer mensen niet moeten doen.
Ik hoopte dat de snelle jongens een beetje rustig zouden beginnen, maar daar dachten ze anders over. Dus zijn vanaf het begin knallen en ik vanaf het begin achteraan in het mannenveld. Het gebrek aan 1500 meter ervaring werkte op dit parcours niet helemaal in m'n voordeel, waardoor ik het middenstuk de focus wat kwijt was en wat terugschakelde. Na 3.30 minuten drong het tot me door dat het waarschijnlijk nog minder dan een "rondje" zou zijn en pakte ik het tempo weer op en kon nog lekker doorversnellen naar de finish.
Voor mijn gevoel dus zeker lekker gelopen, voor het resultaat niet helemaal optimaal gelopen. Toch ben ik niet alleen tevreden over het gevoel maar ook over mijn eindtijd. Als ik naar de tijden van rest van het veld kijk (hier), schat ik dat ik op de baan dan 4.10 zou moeten kunnen lopen, nu.
vrijdag 24 september 2010
Here we go again
Komende zondag staat er een mooi atletiekevenement op de kalender: de Geuzenmijl in Zoetermeer. Mijn waardering voor straatraces heb ik eerder geventileerd, maar na het blessureleed van afgelopen jaar dacht ik dit keer maar even te passen.
...
Dat had ik gedacht! Ik pas dus helemaal niet. Ik ben er gewoon bij zondag! Vandaag nog even een afweging gemaakt en het was duidelijk. Hardlopen is leuk, over straat rennen is leuk, heel hard over straat rennen is nog leuker. De Geuzenmijl wil dit uitstralen, zo weet organisator Pelle Rietveld het in ieder geval te brengen. Als ik de uitingen van Pelle zo volg, hebben wij meerdere raakvlakken als ultieme liefhebber van de atletieksport en als "uiters" van deze liefhebberij. Pelle liet vandaag weten dat er nog deelnemers welkom waren. Ik voelde me geroepen, m'n trainingsmaatje voor de zondagochtenden (ook bekend als mijn broer) had toevallig ook al een wedstrijd op de planning staat, dus de keus was snel gemaakt. Ik hoop op een boemelrace, want als de favorieten echt zo hard gaan lopen als ze kunnen ben ik snel gezien. Want het had natuurlijk nog veel leuker kunnen worden als ik een beetje in vorm zou zijn, nu wordt het zien of ik alle dames voor kan blijven! Maar een mooi evenement wordt het vast!
En nu ik toch bezig ben, sinds een paar weken probeer ik op deze site ook te laten zien wat voor trainingsarbeid ik verricht, zie hieronder en kom gerust vaker kijken als het je interesseert.
...
Dat had ik gedacht! Ik pas dus helemaal niet. Ik ben er gewoon bij zondag! Vandaag nog even een afweging gemaakt en het was duidelijk. Hardlopen is leuk, over straat rennen is leuk, heel hard over straat rennen is nog leuker. De Geuzenmijl wil dit uitstralen, zo weet organisator Pelle Rietveld het in ieder geval te brengen. Als ik de uitingen van Pelle zo volg, hebben wij meerdere raakvlakken als ultieme liefhebber van de atletieksport en als "uiters" van deze liefhebberij. Pelle liet vandaag weten dat er nog deelnemers welkom waren. Ik voelde me geroepen, m'n trainingsmaatje voor de zondagochtenden (ook bekend als mijn broer) had toevallig ook al een wedstrijd op de planning staat, dus de keus was snel gemaakt. Ik hoop op een boemelrace, want als de favorieten echt zo hard gaan lopen als ze kunnen ben ik snel gezien. Want het had natuurlijk nog veel leuker kunnen worden als ik een beetje in vorm zou zijn, nu wordt het zien of ik alle dames voor kan blijven! Maar een mooi evenement wordt het vast!
En nu ik toch bezig ben, sinds een paar weken probeer ik op deze site ook te laten zien wat voor trainingsarbeid ik verricht, zie hieronder en kom gerust vaker kijken als het je interesseert.
woensdag 8 september 2010
PR!
Hazen: 800 meter in 2.12
3000 meter: 9.43.41
Nu de uitslagen eindelijk online staan, heb ik geen tijd meer om er nog veel over te schrijven.
Lonneke was tevreden met mijn haaswerk, maar de wind waaide te hard voor de gehoopte 2.10 minuten.
Op de 3000 meter ging het de 1e kilometer wel lekker, maar daarna werd het zwaar. De laatste 200 meter ging overigens nog in 34 seconden. Aangezien ik al 10 jaar geen 3000 meter had gelopen was het niet verrassend dat ik een PR liep. Wie had dat gedacht na een jaar blessureleed!
3000 meter: 9.43.41
Nu de uitslagen eindelijk online staan, heb ik geen tijd meer om er nog veel over te schrijven.
Lonneke was tevreden met mijn haaswerk, maar de wind waaide te hard voor de gehoopte 2.10 minuten.
Op de 3000 meter ging het de 1e kilometer wel lekker, maar daarna werd het zwaar. De laatste 200 meter ging overigens nog in 34 seconden. Aangezien ik al 10 jaar geen 3000 meter had gelopen was het niet verrassend dat ik een PR liep. Wie had dat gedacht na een jaar blessureleed!
zaterdag 28 augustus 2010
Leermomentje
800 meter: 2.01.61
Ik dacht, laat ik het maar weer eens proberen. Want atletiek is leuk. Niet alleen de trainingsvorm, maar ook de wedstrijdvorm. Vooral als je in wedstrijdvorm bent. En dat was ik dus duidelijk niet. Maar laat ik het positief bekijken. Mijn achillespees-, peesplaat- en knieblessure zijn ondertussen achter de rug en ik heb voor mezelf nu aardig duidelijk hoe ik dergelijke blessures in de toekomst zou kunnen voorkomen.
Ik ben weer een maand of 2 aan het trainen, waarvan 1 in Leuven. De dingen die ik doe gaan best goed. Daarom dacht ik wel een aardige 800 te kunnen lopen. Vandaag heb ik geleerd dat de elementen die nog ontbreken in mijn trainingschema, toch zeker wel essentieel zijn. En dus niet alleen in de theorie (die ik al kende), maar ook in mijn eigen praktijk. Dus het was goed deze wedstrijd te lopen omdat bevestigd te zien. Het was natuurlijk sowieso goed om deze wedstrijd te lopen, alleen al omdat het leuk is. Dus hoewel de tijd me tegenviel, heb ik een goed gevoel aan de wedstrijd overgehouden, sfeer geproefd, oude bekenden gezien, nieuwe bekenden gezien, onbekenden ontmoet, die binnenkort bekenden zullen zijn.
Ik heb nog meer zin om te trainen en om in de toekomst wedstrijden te lopen. Ik heb ondertussen de noodzakelijke elementen en de verhouding ervan voor een optimaal resultaat aardig op een rij. Kijken of dat een beetje te combineren is met de trainingen en trainingsgroepen van DCLA, want atletiek is toch het leukste als je het samen kan doen.
Ik dacht, laat ik het maar weer eens proberen. Want atletiek is leuk. Niet alleen de trainingsvorm, maar ook de wedstrijdvorm. Vooral als je in wedstrijdvorm bent. En dat was ik dus duidelijk niet. Maar laat ik het positief bekijken. Mijn achillespees-, peesplaat- en knieblessure zijn ondertussen achter de rug en ik heb voor mezelf nu aardig duidelijk hoe ik dergelijke blessures in de toekomst zou kunnen voorkomen.
Ik ben weer een maand of 2 aan het trainen, waarvan 1 in Leuven. De dingen die ik doe gaan best goed. Daarom dacht ik wel een aardige 800 te kunnen lopen. Vandaag heb ik geleerd dat de elementen die nog ontbreken in mijn trainingschema, toch zeker wel essentieel zijn. En dus niet alleen in de theorie (die ik al kende), maar ook in mijn eigen praktijk. Dus het was goed deze wedstrijd te lopen omdat bevestigd te zien. Het was natuurlijk sowieso goed om deze wedstrijd te lopen, alleen al omdat het leuk is. Dus hoewel de tijd me tegenviel, heb ik een goed gevoel aan de wedstrijd overgehouden, sfeer geproefd, oude bekenden gezien, nieuwe bekenden gezien, onbekenden ontmoet, die binnenkort bekenden zullen zijn.
Ik heb nog meer zin om te trainen en om in de toekomst wedstrijden te lopen. Ik heb ondertussen de noodzakelijke elementen en de verhouding ervan voor een optimaal resultaat aardig op een rij. Kijken of dat een beetje te combineren is met de trainingen en trainingsgroepen van DCLA, want atletiek is toch het leukste als je het samen kan doen.
vrijdag 7 mei 2010
Voorjaar 2010
Na een behoorlijke stilte de afgelopen tijd op twitter en al helemaal op dit blog, heb ik nu dan even de tijd genomen om wat te bloggen.
Ondertussen ben ik 2 maanden terug van mijn avontuur in Boulder en in die tijd is er het nodige gebeurd. De afgelopen twee weken heb ik heel hard gewerkt om mijn afstudeerverslag af te krijgen en dat is nu dan ook bijna zover. Alles staat op papier, alleen wil ik nog wat meer tijd besteden aan de afwerking van de afbeeldingen. Even bijkomen dit weekend en dan weer hard door. Ik moet dit onderzoek namelijk ook nog presenteren op de VU en een ander verslag afmaken. De eerste versie daarvan heb ik al ingeleverd voor dat ik naar Boulder vertrok, maar door een miscommunicatie is die nog niet bekeken en is het verslag dus ook nog niet af en dus zeker nog niet beoordeeld. Dit alles wil ik gewoon snel afronden. Als het heel erg vlot loopt kan de examencommissie 26 mei beslissen dat ik geslaagd ben voor mijn diploma. Meer waarschijnlijk zal die beslissing pas 4 weken later genomen kunnen worden.
Hoe dan ook, Linda en ik zijn van plan om per 1 juli naar Belgie te verhuizen. Want vanaf juli of augustus (afhankelijk van het voorgaande) ga ik doctoreren aan de universiteit van Leuven (zoals ze het daar noemen). Ik zou ook kunnen zeggen: ik ga promoveren, ik wordt oio (onderzoeker in opleiding) of ik ga een PhD doen. Het duurt in ieder geval 4 jaar (minimaal) en ik krijg er voor betaald (de 1e 4 jaar dan). Mits een van beide partijen na een jaar het idee heeft dat het niks gaat worden, maar daar ga ik nu natuurlijk niet vanuit. Het onderzoek betreft 'de rol van het cerebellum bij balansverstoringen tijdens het wandelen' en ik ben ook zeer enthousiast over de vakgroep waarbinnen ik zal gaan werken. Dus Linda en ik zijn nu op zoek naar een appartement (of huisje) in de nabijheid van Leuven. Liefst in de richting van Brussel, waar Linda waarschijnlijk ergotherapie wil gaan doen (3 jaar op de HUB). Leuven is minder dan 2.5 uur vanaf Lisse (met de auto (op de fiets zouden sommigen het net in een dag kunnen halen; de internationale trein Schiphol-Brussel is ook goed te doen)), dus we zullen nog regelmatig een weekendje in Lisse te vinden zijn en iedereen is uitgenodigd om ook eens onze kant op te komen.
Ik had nog geen drie trainingen op Nederlandse bodem kunnen doen of ik raakte geblesseerd. Dit keer is het een pijntje bij mijn linkerknie, een beetje tussen de patella-pees en de pees van de tractus iliotibialis (voor de kenners) en het lijkt verdacht veel op wat ik in de winter 2007/2008 aan mijn rechterknie had. Mocht ik nou ooit weer pijnvrij kunnen hardlopen, dan kan het in Leuven helemaal goed komen, mijn toekomstige werkplek is in het sportcentrum van de universiteit, de atletiekbaan ligt werkelijk voor de deur, de Finse baan om de hoek. Onder andere Kim Ruell en Krijn van Koolwijk zijn lid van DCLA (de lokale atletiekclub) en op de universiteit geeft de voormalig trainer van Kim Gevaert training. Ook heb ik onder hand voor mezelf duidelijk wat voor training ik nodig heb en aan kan. Nu alleen nog van die knieblessure af…
Ondertussen ben ik 2 maanden terug van mijn avontuur in Boulder en in die tijd is er het nodige gebeurd. De afgelopen twee weken heb ik heel hard gewerkt om mijn afstudeerverslag af te krijgen en dat is nu dan ook bijna zover. Alles staat op papier, alleen wil ik nog wat meer tijd besteden aan de afwerking van de afbeeldingen. Even bijkomen dit weekend en dan weer hard door. Ik moet dit onderzoek namelijk ook nog presenteren op de VU en een ander verslag afmaken. De eerste versie daarvan heb ik al ingeleverd voor dat ik naar Boulder vertrok, maar door een miscommunicatie is die nog niet bekeken en is het verslag dus ook nog niet af en dus zeker nog niet beoordeeld. Dit alles wil ik gewoon snel afronden. Als het heel erg vlot loopt kan de examencommissie 26 mei beslissen dat ik geslaagd ben voor mijn diploma. Meer waarschijnlijk zal die beslissing pas 4 weken later genomen kunnen worden.
Hoe dan ook, Linda en ik zijn van plan om per 1 juli naar Belgie te verhuizen. Want vanaf juli of augustus (afhankelijk van het voorgaande) ga ik doctoreren aan de universiteit van Leuven (zoals ze het daar noemen). Ik zou ook kunnen zeggen: ik ga promoveren, ik wordt oio (onderzoeker in opleiding) of ik ga een PhD doen. Het duurt in ieder geval 4 jaar (minimaal) en ik krijg er voor betaald (de 1e 4 jaar dan). Mits een van beide partijen na een jaar het idee heeft dat het niks gaat worden, maar daar ga ik nu natuurlijk niet vanuit. Het onderzoek betreft 'de rol van het cerebellum bij balansverstoringen tijdens het wandelen' en ik ben ook zeer enthousiast over de vakgroep waarbinnen ik zal gaan werken. Dus Linda en ik zijn nu op zoek naar een appartement (of huisje) in de nabijheid van Leuven. Liefst in de richting van Brussel, waar Linda waarschijnlijk ergotherapie wil gaan doen (3 jaar op de HUB). Leuven is minder dan 2.5 uur vanaf Lisse (met de auto (op de fiets zouden sommigen het net in een dag kunnen halen; de internationale trein Schiphol-Brussel is ook goed te doen)), dus we zullen nog regelmatig een weekendje in Lisse te vinden zijn en iedereen is uitgenodigd om ook eens onze kant op te komen.
Ik had nog geen drie trainingen op Nederlandse bodem kunnen doen of ik raakte geblesseerd. Dit keer is het een pijntje bij mijn linkerknie, een beetje tussen de patella-pees en de pees van de tractus iliotibialis (voor de kenners) en het lijkt verdacht veel op wat ik in de winter 2007/2008 aan mijn rechterknie had. Mocht ik nou ooit weer pijnvrij kunnen hardlopen, dan kan het in Leuven helemaal goed komen, mijn toekomstige werkplek is in het sportcentrum van de universiteit, de atletiekbaan ligt werkelijk voor de deur, de Finse baan om de hoek. Onder andere Kim Ruell en Krijn van Koolwijk zijn lid van DCLA (de lokale atletiekclub) en op de universiteit geeft de voormalig trainer van Kim Gevaert training. Ook heb ik onder hand voor mezelf duidelijk wat voor training ik nodig heb en aan kan. Nu alleen nog van die knieblessure af…
zondag 14 februari 2010
Nog een paar weekjes...
Nog even een keer een verhaal vanuit Boulder, Colorado, ik schat nu in ongeveer de laatste. Tenzij ik richting het einde ineens zeeën van tijd ga hebben, maar dat verwacht ik eigenlijk niet.
Het onderzoek heeft de nodige tegenvallers gekend, maar de resultaten en onze wetenschappelijke inzichten maken een hoop goed. De laatste weken zal ik bezig zijn met mooie grafiekjes in elkaar klussen, het schrijven van de discussie, en o ja, het zou toch wel mooi zijn als ik ook nog even 2 proefpersonen kan testen, want dan worden als het goed is mijn bevindingen nog wat significanter.
Vier weken geleden kon ik weer beginnen met hardlopen, maar een flinke verkoudheid (keelontsteking?) zorgde ervoor dat ik pas sinds 2 weken weer echt in training ben. M’n conditie is nog lang niet op het niveau van eind oktober toen ik voor het eerst geblesseerd raakte, maar het gaat de goede kant op. Ik heb onlangs ook twee dagen achter elkaar een hardlooptraining kunnen doen en alles zonder klachten. De volgende stap is een baantraining, maar over sneeuw hoef ik jullie in Nederland geloof ik weinig te vertellen. De baan van de universiteit (die een stuk verder van het lab is dan de baan waar ik in de herfst vaak trainde) is overigens wel sneeuwvrij, maar die is sporadisch toegankelijk voor buitenstaanders. En de indoorbaan is met zijn krappe bochten pas een stap later aan de beurt. Maar momenteel (zaterdagmiddag) is het hier zonnig en meer dan 10 graden. Als het nou morgen niet te veel sneeuwt is de baan misschien volgende week weer beloopbaar na een aantal van die zonnige dagen.
Met de naderende terugreis en de dito afronding van mijn project begin ik me ook een beetje bezig te houden met het vervolg van mijn carrière. Ik volg de vacatures, maar ik weet het allemaal nog niet zo. Wat ik wel weet is dat Linda nu aardig wat uren gaat maken bij haar 2 werkgevers, dus dat is in ieder geval heel mooi. En ik weet dat ik graag meer (een Phd) wil doen in hetzelfde vakgebied als waar ik me nu mee bezig heb gehouden. De vraag is waar dat kan en of het sowieso wel kan als betaald PhD student en daarom hou ik, zoals gezegd, de vacatures wel een beetje bij.
Nou, heel veel meer heb ik even niet te melden. Tot 10 maart!
Het onderzoek heeft de nodige tegenvallers gekend, maar de resultaten en onze wetenschappelijke inzichten maken een hoop goed. De laatste weken zal ik bezig zijn met mooie grafiekjes in elkaar klussen, het schrijven van de discussie, en o ja, het zou toch wel mooi zijn als ik ook nog even 2 proefpersonen kan testen, want dan worden als het goed is mijn bevindingen nog wat significanter.
Vier weken geleden kon ik weer beginnen met hardlopen, maar een flinke verkoudheid (keelontsteking?) zorgde ervoor dat ik pas sinds 2 weken weer echt in training ben. M’n conditie is nog lang niet op het niveau van eind oktober toen ik voor het eerst geblesseerd raakte, maar het gaat de goede kant op. Ik heb onlangs ook twee dagen achter elkaar een hardlooptraining kunnen doen en alles zonder klachten. De volgende stap is een baantraining, maar over sneeuw hoef ik jullie in Nederland geloof ik weinig te vertellen. De baan van de universiteit (die een stuk verder van het lab is dan de baan waar ik in de herfst vaak trainde) is overigens wel sneeuwvrij, maar die is sporadisch toegankelijk voor buitenstaanders. En de indoorbaan is met zijn krappe bochten pas een stap later aan de beurt. Maar momenteel (zaterdagmiddag) is het hier zonnig en meer dan 10 graden. Als het nou morgen niet te veel sneeuwt is de baan misschien volgende week weer beloopbaar na een aantal van die zonnige dagen.
Met de naderende terugreis en de dito afronding van mijn project begin ik me ook een beetje bezig te houden met het vervolg van mijn carrière. Ik volg de vacatures, maar ik weet het allemaal nog niet zo. Wat ik wel weet is dat Linda nu aardig wat uren gaat maken bij haar 2 werkgevers, dus dat is in ieder geval heel mooi. En ik weet dat ik graag meer (een Phd) wil doen in hetzelfde vakgebied als waar ik me nu mee bezig heb gehouden. De vraag is waar dat kan en of het sowieso wel kan als betaald PhD student en daarom hou ik, zoals gezegd, de vacatures wel een beetje bij.
Nou, heel veel meer heb ik even niet te melden. Tot 10 maart!
maandag 11 januari 2010
Eindelijk een nieuwe update!
Nou, zoals eerder beloofd heb ik dit keer geen hele week opgespaard voor mijn volgende blog. Dit keer heb ik 2 maanden opgespaard. Dat is natuurlijk niet echt zoals ik bedoelde, ik wilde juist regelmatig wat kortere stukjes plaatsen. Maar ja, dat heb ik blijkbaar niet gedaan.
Er is ondertussen van alles gebeurd, maar het belangrijkste is dat ik het hier nog steeds naar m’n zin heb!
Eind november zijn Maarten en m’n moeder 10 dagen langs geweest. Dat was wel weer leuk! We hebben veel gewandeld in en rondom Boulder. Zoals jullie wel of niet weten ligt Boulder echt op het randje van de Rocky Mountains. Als je een stukje naar het westen loopt gaat het al gauw vrij stijl omhoog. Daar hebben we ons dan ook goed vermaakt, al was het (toen ook al) af en toe behoorlijk glad met bevroren sneeuwresten. Voor de foto’s van hun bezoek: (Foto's)
Vervolgens had ik maar 2 weken de tijd om aan m’n onderzoek te werken (en Sinterklaas te vieren natuurlijk) voordat Linda zou arriveren. Ze is hier ruim 3 weken geweest en we hebben samen een heel leuke kerstvakantie gehad. Veel gewandeld in en rondom Boulder, samen gekookt (en dus lekker gegeten), spelletjes gespeeld, films gekeken, sneeuwpoppen gemaakt, een concert in Boulder en improvisatie cabaret in Denver bezocht, dagje gelanglauft en een rondreis gemaakt door Colorado, New-Mexico, Arizona en Utah. Tijdens de trip hebben we ruim 3000km gereden in de gehuurde (splinternieuwe) Toyota Corolla (een automaat, zoals de meeste auto’s hier) en de Grand Canyon, Antilope Canyon, Monument Valley, Canyonlands National Park en Arches dito Park bezocht. Ondertussen hadden we zoveel foto’s gemaakt dat het geheugenkaartje van m’n camera vol was. We dachten een oplossing te hebben door de foto’s naar een USB-stick te kopiëren (een groter geheugenkaartje kopen kon niet (op 1 januari)). Maar bij het kopiëren ging wat mis. Het gevolg was dat we van de dag dat we de Grand Canyon bezochten alleen de foto’s van de heen- en terugweg hebben. Je verzint het niet… De foto’s die we nog wel hebben staan hier:
(Foto's)
Ondertussen heb ik mijn terugvlucht naar 9-10 maart verplaatst, omdat het met mijn onderzoek nou bepaald niet mee zat. Aanvankelijk heb ik iets te veel tijd besteed aan lezen, denken en proefmetingen doen over welke kant ik nou uiteindelijk op wilde gaan. Voor het bezoek van Maarten en m’n moeder hadden we dat helder. Begin december het protocol verfijnt en begonnen met meten. Natuurlijk gaat er tijdens ieder onderzoek wel eens een meting mis, maar ik had wel erg veel pech, telkens was er wel iets niet goed gegaan. Dus terwijl ik had gedacht in januari nog 4 deelnemers te moeten meten, moet ik er nu nog 8. Gelukkig heb ik de resterende metingen nu ongeveer bijna allemaal ingepland en kan ik (als het nu wel mee zit) de meetfase deze maand afronden. Dan heb ik nog 5 weken om de laatste berekeningen af te ronden en de conclusies en discussie te schrijven.
Voor wat betreft het hardlopen:
Begin oktober kreeg ik weer last van mijn achillespees en eind oktober was het zodanig dat ik besloot dat het beter was een fysio op te zoeken. Met behandelingen, een paar weken niet hardlopen en een switch naar flexibelere schoenen verdwenen de klachten en heb ik op de laatste dag van hun bezoek ook nog een flink stuk heb kunnen hardlopen met Maarten. Acht dagen en drie hardlooptrainingen later, kreeg ik last van de peesplaat onder voet. Die was niet voorbereid op het extra werk dat de flexibelere schoenen voor hem opleverden. In het begin deed het veel pijn bij bijna alles wat ik deed en ik heb dan ook weinig alternatieve training gedaan. Gelukkig kon ik wel gewoon (berg)wandelen met Linda (en dus ook skiën). Na de rondreis ben ik weer enthousiast begonnen met circuitjes, roeien, crosstraining, fietsen, steile bergen opwandelen en circuitjes (daar begon ik ook mee, dat weet ik, kan je na gaan hoe vaak ik een circuitje doe).
Nou dat was het wel weer. Ik ga natuurlijk proberen vaker te bloggen vanaf nu, maar voor de zekerheid wil ik iedereen nog even verwijzen naar m’n twitterpagina: (twitter)
De komende 8 weken ben ik hard bezig met m’n onderzoek, sporten, eten en slapen (en bloggen?)!
Er is ondertussen van alles gebeurd, maar het belangrijkste is dat ik het hier nog steeds naar m’n zin heb!
Eind november zijn Maarten en m’n moeder 10 dagen langs geweest. Dat was wel weer leuk! We hebben veel gewandeld in en rondom Boulder. Zoals jullie wel of niet weten ligt Boulder echt op het randje van de Rocky Mountains. Als je een stukje naar het westen loopt gaat het al gauw vrij stijl omhoog. Daar hebben we ons dan ook goed vermaakt, al was het (toen ook al) af en toe behoorlijk glad met bevroren sneeuwresten. Voor de foto’s van hun bezoek: (Foto's)
Vervolgens had ik maar 2 weken de tijd om aan m’n onderzoek te werken (en Sinterklaas te vieren natuurlijk) voordat Linda zou arriveren. Ze is hier ruim 3 weken geweest en we hebben samen een heel leuke kerstvakantie gehad. Veel gewandeld in en rondom Boulder, samen gekookt (en dus lekker gegeten), spelletjes gespeeld, films gekeken, sneeuwpoppen gemaakt, een concert in Boulder en improvisatie cabaret in Denver bezocht, dagje gelanglauft en een rondreis gemaakt door Colorado, New-Mexico, Arizona en Utah. Tijdens de trip hebben we ruim 3000km gereden in de gehuurde (splinternieuwe) Toyota Corolla (een automaat, zoals de meeste auto’s hier) en de Grand Canyon, Antilope Canyon, Monument Valley, Canyonlands National Park en Arches dito Park bezocht. Ondertussen hadden we zoveel foto’s gemaakt dat het geheugenkaartje van m’n camera vol was. We dachten een oplossing te hebben door de foto’s naar een USB-stick te kopiëren (een groter geheugenkaartje kopen kon niet (op 1 januari)). Maar bij het kopiëren ging wat mis. Het gevolg was dat we van de dag dat we de Grand Canyon bezochten alleen de foto’s van de heen- en terugweg hebben. Je verzint het niet… De foto’s die we nog wel hebben staan hier:
(Foto's)
Ondertussen heb ik mijn terugvlucht naar 9-10 maart verplaatst, omdat het met mijn onderzoek nou bepaald niet mee zat. Aanvankelijk heb ik iets te veel tijd besteed aan lezen, denken en proefmetingen doen over welke kant ik nou uiteindelijk op wilde gaan. Voor het bezoek van Maarten en m’n moeder hadden we dat helder. Begin december het protocol verfijnt en begonnen met meten. Natuurlijk gaat er tijdens ieder onderzoek wel eens een meting mis, maar ik had wel erg veel pech, telkens was er wel iets niet goed gegaan. Dus terwijl ik had gedacht in januari nog 4 deelnemers te moeten meten, moet ik er nu nog 8. Gelukkig heb ik de resterende metingen nu ongeveer bijna allemaal ingepland en kan ik (als het nu wel mee zit) de meetfase deze maand afronden. Dan heb ik nog 5 weken om de laatste berekeningen af te ronden en de conclusies en discussie te schrijven.
Voor wat betreft het hardlopen:
Begin oktober kreeg ik weer last van mijn achillespees en eind oktober was het zodanig dat ik besloot dat het beter was een fysio op te zoeken. Met behandelingen, een paar weken niet hardlopen en een switch naar flexibelere schoenen verdwenen de klachten en heb ik op de laatste dag van hun bezoek ook nog een flink stuk heb kunnen hardlopen met Maarten. Acht dagen en drie hardlooptrainingen later, kreeg ik last van de peesplaat onder voet. Die was niet voorbereid op het extra werk dat de flexibelere schoenen voor hem opleverden. In het begin deed het veel pijn bij bijna alles wat ik deed en ik heb dan ook weinig alternatieve training gedaan. Gelukkig kon ik wel gewoon (berg)wandelen met Linda (en dus ook skiën). Na de rondreis ben ik weer enthousiast begonnen met circuitjes, roeien, crosstraining, fietsen, steile bergen opwandelen en circuitjes (daar begon ik ook mee, dat weet ik, kan je na gaan hoe vaak ik een circuitje doe).
Nou dat was het wel weer. Ik ga natuurlijk proberen vaker te bloggen vanaf nu, maar voor de zekerheid wil ik iedereen nog even verwijzen naar m’n twitterpagina: (twitter)
De komende 8 weken ben ik hard bezig met m’n onderzoek, sporten, eten en slapen (en bloggen?)!
Abonneren op:
Posts (Atom)