Nou ik hoef dus niet meer te proberen om voor 1 augustus fit te zijn...
NK deelnemers 800 meter heren:
Bram Som Atletico '73 1:44.80
Arnoud Okken Atletico '73 1:47.67
Youssef el Rhalfioui Phanos 1:49.06
Hugo de Haan Lycurgus 1:49.16
Bouke Onstenk Hollandia 1:49.19
Maarten van Baardwijk Nijmegen Atletiek 1:49.88
Jeffrey van der Park Hera 1:50.03
Lucien van Zandvoort Almere '81 1:50.61
Addis Riet SAV 1:50.98
Victor Bouwman Groningen Atletiek 1:51.13
Marijn van der Putten Haarlemmermeer 1:51.23
Arjan Bloem AAC '61 1:51.24
Paul Boon Hollandia 1:51.40
Jelle Harpenau Hera 1:51.89
Martijn Arnoldussen Achilles-Top 1:51.90
Ralph Uenk Climax 1:52.00
Tjerk Conijn Lycurgus 1:52.36
Boyd Declercq Almere '81 1:52.56
Tijs Groen De Liemers 1:52.60
Erwin de Jong Spark 1:52.61
Marnix Hebly Phoenix 1:52.70
Pascal Noort Leiden Atletiek 1:52.73
Stefan Wessel De Sperwers 1:53.06
Sjors Kampen Groningen Atletiek 1:53.32
Kevin Hicks AAA 1:46.90 buiten mededinging
Geert Geytenbeek Hellas 1:53.07 1e reserve
Jiri Kemper Zaanland 1:53.12 2e reserve
Dennis van Esch GAC Gemert 1:53.15 3e reserve
Gijs Groen Haag Atletiek 1:53.15 4e reserve
Wouter Hoogkamer De Spartaan 1:53.60 afgewezen
Andrew-Harris Larasen Impala 1:53.63 afgewezen
Casper Dirks Phanos 1:53.71 afgewezen
Wilfred van Holst De Gemzen 1:53.88 afgewezen
Marcel de Jong AKU 1:54.25 afgewezen
Wouter Visser PAC 1:54.28 afgewezen
Wilko Zuidema Olympus '70 1:54.97 afgewezen
Jasper Sinnema De Sprinter 1:55.12 afgewezen
PhD-kandidaat Bewegingswetenschappen KU Leuven; (middel)lange afstand & trail run coach; voormalig 400/800m loper; Smart Endurance Solutions
donderdag 16 juli 2009
woensdag 15 juli 2009
Tja..., en nog wat andere zaken
De paar dagen na de wedstrijd kon ik dus niet eens pijnvrij wandelen. Een bezoekje aan de fysio bracht een behoorlijke beperking aan het licht. Even kraken en het was weer soepel. De spanning was van de spieren, bleef over een stukje beschadigde achillespees. Dat was het dus. Als ik 3 weken eerder mijn enkel had laten manipuleren had ik dit seizoen heel mooi af kunnen maken. Nu bleef ik er te lang mee doorlopen en ging het dus even mis.
Op zich geneest het weefsel nog vrij snel, met behulp van de shockwave, maar het duurt sowieso wel even natuurlijk… te lang voor het mooie. Twee, drie weken geen specifieke looptraining is, denk ik, funest voor mijn vorm. Maar na anderhalve week helemaal niks doen heb ik er toch wel weer zin in. Ik ga dus nog wel wat doen komende weken. Wat conditionele circuitjes, fietsen, crosstrainer enzovoorts. Het is even aankijken hoe snel m’n pees weer helemaal wil, maar ik zorg in ieder geval dat ik op dat moment verder helemaal fit ben.
Mijn vertrek naar de USA staat gepland voor 15 augustus. Als alles mee zit (snel herstel, vorm behouden) loop ik voor die tijd misschien nog wel een of twee wedstrijdjes. En anders reis ik in ieder geval fit af naar Colorado (waar ik nog maar moet zien hoeveel tijd ik zal hebben om te trainen). Als het een beetje wil lukken wil ik daar toch ook wel wat doen. Plan is nu dat ik eind januari, wanneer ik terugkom, een super uithoudingsvermogen heb. Ik ga een beetje aan de slag met de methode verheul, de methode som, de methode boon, een achtergrond in de bewegingswetenschappen en gezond verstand.
Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het thuisfront op de hoogte ga houden, maar als voorproefje heb ik me aangemeld bij twitter (zie links, links), eens kijken of dat wat is…
Op zich geneest het weefsel nog vrij snel, met behulp van de shockwave, maar het duurt sowieso wel even natuurlijk… te lang voor het mooie. Twee, drie weken geen specifieke looptraining is, denk ik, funest voor mijn vorm. Maar na anderhalve week helemaal niks doen heb ik er toch wel weer zin in. Ik ga dus nog wel wat doen komende weken. Wat conditionele circuitjes, fietsen, crosstrainer enzovoorts. Het is even aankijken hoe snel m’n pees weer helemaal wil, maar ik zorg in ieder geval dat ik op dat moment verder helemaal fit ben.
Mijn vertrek naar de USA staat gepland voor 15 augustus. Als alles mee zit (snel herstel, vorm behouden) loop ik voor die tijd misschien nog wel een of twee wedstrijdjes. En anders reis ik in ieder geval fit af naar Colorado (waar ik nog maar moet zien hoeveel tijd ik zal hebben om te trainen). Als het een beetje wil lukken wil ik daar toch ook wel wat doen. Plan is nu dat ik eind januari, wanneer ik terugkom, een super uithoudingsvermogen heb. Ik ga een beetje aan de slag met de methode verheul, de methode som, de methode boon, een achtergrond in de bewegingswetenschappen en gezond verstand.
Ik ben er nog niet helemaal uit hoe ik het thuisfront op de hoogte ga houden, maar als voorproefje heb ik me aangemeld bij twitter (zie links, links), eens kijken of dat wat is…
zaterdag 4 juli 2009
Boontje...
400 meter: 50.41
Hazen: 500 meter in 66
Het was weer een mooi atletiekdagje in België! Ik kon met Nils meerijden en was er zodoende ruim op tijd voor de 400 meter. De organisatie had me in eerste instantie in het hoofdprogramma gezet, zodat er wat minder tijd tussen mijn 400 meter en het hazen zou zitten (2,5 om 4 uur), maar als ik naar de tijden van de rest in het hoofdprogramma keek, koos ik toch liever voor het voorprogramma. Ik startte in baan 8 en al snel kwamen er diverse lopers onderdoor. Heel even kreeg ik een gevoel vergelijkbaar met m’n race in Krommenie en kon ik mee versnellen. Maar wat zijn die bochten in Oordegem lang! En dan ook nog in baan 8! Eenmaal op het laatste rechte stuk was het verschil toch behoorlijk op gelopen en was het alsnog achter de rest aan worstelen (dat had ik ook in het hoofdprogramma kunnen doen…). Ik had na de competitie het idee dat ik het weer terug begon te krijgen en dat ik vandaag toch rond de 49.20 zou kunnen lopen. Maar niet dus. Ik ben blijkbaar toch meer een 800 meter geworden…
Als haas van de B-race was mijn opdracht 500 meter in 66 te lopen. Dit was ook voor Nils een mooi tempo om richting de limiet van 1.48.75 te gaan. Ik deed mijn ding en het liep weer lekker. Ik was echter niet heel zeker van mijn zaak omdat ik een vermoeden had dat voor een aantal lopers in deze serie 66 op 500 aan de langzame kant zou zijn. Na 500 meter maakte ik dan ook al gauw ruimte voor de rest (van de wind zouden ze op dat stuk toch weinig last hebben). Helaas voor Nils zakte het tempo toen behoorlijk in, hij schoof wat plaatsen na voren en kwam na 700 meter op kop, maar kon het de laatste 100 meter niet volhouden. Achteraf had ik gewoon alles eruit moeten gooien en volle bak door moeten lopen naar 600. Dan was ik toch minstens 4 seconden sneller uitgekomen dan gisteren…
Nils haalde het niet en ondertussen had ik door dat mijn linkerachillespees het nu echt niet meer zag zitten. Ik had het al voelen aankomen. Afgelopen winter begonnen de pijntjes, maar met mijn steunkousen en verstandige schoen en ondergrond keuze verdwenen die weer. Maar zo eind mei begon het terug te komen. Af en toe werd het wat minder, af en toe werd het wat erger, maar over het algemeen verdween het ongemakkelijke gevoel na de warming-up en had ik er de rest van de training of wedstrijd dag geen last meer van. In zo een geval is het niet slim om meerdere races op een dag te lopen, wedstrijden op 2 dagen achter elkaar te doen. Maar ik wilde gewoon niks van dit alles missen. En eigenlijk waren ook m’n wedstrijden niet de druppel. Het ging pas echt fout op de training vorige week vrijdag. Ik wilde nog wat ontspannen 200 metertjes lopen de avond voor Uden. Ik dacht dat mooi te combineren met het kijken bij de ING-estafette op de baan. Toen ik om even voor half zeven (iets later dan gepland) op de baan aan kwam wat het akelig druk. Ik was warm gefietst en het was mooi weer, dus om snel klaar te zijn, voordat het nog veel drukker zou worden, besloot ik om gelijk te beginnen met die 200 metertjes zonder verder in te lopen. FOUT! M’n bovenbeenspieren waren misschien warm van het fietsen, m’n kuitspieren waren er nog niet klaar voor. Die avond voelden m’n achillespezen niet goed, zacht gezegd. Om dan in de twee dagen erna 2 keer een 800 te lopen en een week later in twee dagen een 600, een 400 en een 550 meter, waarvan de laatste 2 op de hardste baan van de Benelux, is dan niet slim. En voordat ik nog meer domme dingen zou gaan doen (zoals hordelopen), besloot mijn linker achillespees dat het nu echt even genoeg was. Dus voorlopig even geen wedstrijden meer. Kijken hoe het loopt, over 2 weken is Heusden, over 4 het NK. Als het kan loop ik, als het niet kan, niet, ook goed! Voor mij is dit seizoen al mooi geweest. En ook gisteren was ondanks een tegenvallende 400 meter, het missen van de limiet van Nils en mijn blessure toch best een leuke dag.
Hazen: 500 meter in 66
Het was weer een mooi atletiekdagje in België! Ik kon met Nils meerijden en was er zodoende ruim op tijd voor de 400 meter. De organisatie had me in eerste instantie in het hoofdprogramma gezet, zodat er wat minder tijd tussen mijn 400 meter en het hazen zou zitten (2,5 om 4 uur), maar als ik naar de tijden van de rest in het hoofdprogramma keek, koos ik toch liever voor het voorprogramma. Ik startte in baan 8 en al snel kwamen er diverse lopers onderdoor. Heel even kreeg ik een gevoel vergelijkbaar met m’n race in Krommenie en kon ik mee versnellen. Maar wat zijn die bochten in Oordegem lang! En dan ook nog in baan 8! Eenmaal op het laatste rechte stuk was het verschil toch behoorlijk op gelopen en was het alsnog achter de rest aan worstelen (dat had ik ook in het hoofdprogramma kunnen doen…). Ik had na de competitie het idee dat ik het weer terug begon te krijgen en dat ik vandaag toch rond de 49.20 zou kunnen lopen. Maar niet dus. Ik ben blijkbaar toch meer een 800 meter geworden…
Als haas van de B-race was mijn opdracht 500 meter in 66 te lopen. Dit was ook voor Nils een mooi tempo om richting de limiet van 1.48.75 te gaan. Ik deed mijn ding en het liep weer lekker. Ik was echter niet heel zeker van mijn zaak omdat ik een vermoeden had dat voor een aantal lopers in deze serie 66 op 500 aan de langzame kant zou zijn. Na 500 meter maakte ik dan ook al gauw ruimte voor de rest (van de wind zouden ze op dat stuk toch weinig last hebben). Helaas voor Nils zakte het tempo toen behoorlijk in, hij schoof wat plaatsen na voren en kwam na 700 meter op kop, maar kon het de laatste 100 meter niet volhouden. Achteraf had ik gewoon alles eruit moeten gooien en volle bak door moeten lopen naar 600. Dan was ik toch minstens 4 seconden sneller uitgekomen dan gisteren…
Nils haalde het niet en ondertussen had ik door dat mijn linkerachillespees het nu echt niet meer zag zitten. Ik had het al voelen aankomen. Afgelopen winter begonnen de pijntjes, maar met mijn steunkousen en verstandige schoen en ondergrond keuze verdwenen die weer. Maar zo eind mei begon het terug te komen. Af en toe werd het wat minder, af en toe werd het wat erger, maar over het algemeen verdween het ongemakkelijke gevoel na de warming-up en had ik er de rest van de training of wedstrijd dag geen last meer van. In zo een geval is het niet slim om meerdere races op een dag te lopen, wedstrijden op 2 dagen achter elkaar te doen. Maar ik wilde gewoon niks van dit alles missen. En eigenlijk waren ook m’n wedstrijden niet de druppel. Het ging pas echt fout op de training vorige week vrijdag. Ik wilde nog wat ontspannen 200 metertjes lopen de avond voor Uden. Ik dacht dat mooi te combineren met het kijken bij de ING-estafette op de baan. Toen ik om even voor half zeven (iets later dan gepland) op de baan aan kwam wat het akelig druk. Ik was warm gefietst en het was mooi weer, dus om snel klaar te zijn, voordat het nog veel drukker zou worden, besloot ik om gelijk te beginnen met die 200 metertjes zonder verder in te lopen. FOUT! M’n bovenbeenspieren waren misschien warm van het fietsen, m’n kuitspieren waren er nog niet klaar voor. Die avond voelden m’n achillespezen niet goed, zacht gezegd. Om dan in de twee dagen erna 2 keer een 800 te lopen en een week later in twee dagen een 600, een 400 en een 550 meter, waarvan de laatste 2 op de hardste baan van de Benelux, is dan niet slim. En voordat ik nog meer domme dingen zou gaan doen (zoals hordelopen), besloot mijn linker achillespees dat het nu echt even genoeg was. Dus voorlopig even geen wedstrijden meer. Kijken hoe het loopt, over 2 weken is Heusden, over 4 het NK. Als het kan loop ik, als het niet kan, niet, ook goed! Voor mij is dit seizoen al mooi geweest. En ook gisteren was ondanks een tegenvallende 400 meter, het missen van de limiet van Nils en mijn blessure toch best een leuke dag.
vrijdag 3 juli 2009
Zo moet het dus niet
600 meter: 1.23.27
Oei! Dat was dus niet de bedoeling. Ergens begin april zocht ik in het digitale wedstrijdboek van de atletiekunie naar een 600 voor heren, totaal onverwacht vond ik er maar liefst 3. Een was al geweest, een ander was op een dinsdag in Nijmegen, bleef over de 600 meter op 3 juli in Alkmaar. Deze schreef ik met hoofdletters in mijn agenda. De 600 meter, in 2007 liep ik 1.19.7 en sindsdien zie ik de 600 meter toch wel een beetje als mijn ding. Ik ben niet snel genoeg voor de 400 en heb wat weinig uithoudingsvermogen voor de 800, de 600 is gewoon mijn afstand.
Dacht ik.
Het liep totaal niet lekker vandaag. Ik liep geforceerd, verkrampt, te gespannen, moest iedere meter eruit persen. Ik durf best te zeggen dat ik 1.18 in m’n hoofd had. 25, 26, 27 en dan allemaal eventueel net wat tienden langzamer maximaal. Daardoor ging ik er dus veel te geforceerd in, ik moest werken om 25 laag door te komen, de 400 ging in 52 en toen was het op. De laatste 100 meter stond ik helemaal geparkeerd. De laatste 200 meter ging in 31 seconden, een eindtijd van 1.23.27 minuten. Bij de Gouden Spike kwam ik dit ongeveer door en wist toen nog een laatste 200 meter onder de 31 te lopen!
Maar goed tijdens een 800 meter voelt het heel anders, dan loop je de eerste 200 meter ontspannen en gaat dat in 26 en een beetje (eventueel eronder zoals in Nijmegen dit jaar), nu was het vanaf de start werken.
Zelf vergelijk ik het graag met Oordegem 2008. Daar liep ik eerst 50.19 op de 400 meter, en ook dat was werken, sprinten zonder echte macht. Vervolgens kwam ik bij het hazen ontspannen door in 50.89, en als ik weet zeker dat als ik het laatste rechte stuk vol had door gelopen het sneller was geweest dan 50.19 (maar ik was gevraagd om net onder de 51 te hazen dus dat deed ik).
Ook de 400 meter in Krommenie 2 weken geleden liep ik zo ontspannen. Dat is ook mijn ding, een beetje ontspannen draven in een hoog tempo. Maar vandaag lukte dat dus niet. Morgen zal het beter moet en ik weet eigenlijk bijna zeker dat dat ook gaat lukken (en zelfs vandaag liep ik de 500 nog in 66 denk ik, dus dat gaat zeker lukken, maar het zou mooi zijn voor Nils als ik hem wat langer dan dat kan doortrekken).
Ik kende de verhalen over de baan van Alkmaar en de wind, vandaag kon ik het met eigen haren voelen. Ik zag net dat het ongeveer windkracht 5 was rond 8 uur vanavond, nou dat heb ik gemerkt.
Oei! Dat was dus niet de bedoeling. Ergens begin april zocht ik in het digitale wedstrijdboek van de atletiekunie naar een 600 voor heren, totaal onverwacht vond ik er maar liefst 3. Een was al geweest, een ander was op een dinsdag in Nijmegen, bleef over de 600 meter op 3 juli in Alkmaar. Deze schreef ik met hoofdletters in mijn agenda. De 600 meter, in 2007 liep ik 1.19.7 en sindsdien zie ik de 600 meter toch wel een beetje als mijn ding. Ik ben niet snel genoeg voor de 400 en heb wat weinig uithoudingsvermogen voor de 800, de 600 is gewoon mijn afstand.
Dacht ik.
Het liep totaal niet lekker vandaag. Ik liep geforceerd, verkrampt, te gespannen, moest iedere meter eruit persen. Ik durf best te zeggen dat ik 1.18 in m’n hoofd had. 25, 26, 27 en dan allemaal eventueel net wat tienden langzamer maximaal. Daardoor ging ik er dus veel te geforceerd in, ik moest werken om 25 laag door te komen, de 400 ging in 52 en toen was het op. De laatste 100 meter stond ik helemaal geparkeerd. De laatste 200 meter ging in 31 seconden, een eindtijd van 1.23.27 minuten. Bij de Gouden Spike kwam ik dit ongeveer door en wist toen nog een laatste 200 meter onder de 31 te lopen!
Maar goed tijdens een 800 meter voelt het heel anders, dan loop je de eerste 200 meter ontspannen en gaat dat in 26 en een beetje (eventueel eronder zoals in Nijmegen dit jaar), nu was het vanaf de start werken.
Zelf vergelijk ik het graag met Oordegem 2008. Daar liep ik eerst 50.19 op de 400 meter, en ook dat was werken, sprinten zonder echte macht. Vervolgens kwam ik bij het hazen ontspannen door in 50.89, en als ik weet zeker dat als ik het laatste rechte stuk vol had door gelopen het sneller was geweest dan 50.19 (maar ik was gevraagd om net onder de 51 te hazen dus dat deed ik).
Ook de 400 meter in Krommenie 2 weken geleden liep ik zo ontspannen. Dat is ook mijn ding, een beetje ontspannen draven in een hoog tempo. Maar vandaag lukte dat dus niet. Morgen zal het beter moet en ik weet eigenlijk bijna zeker dat dat ook gaat lukken (en zelfs vandaag liep ik de 500 nog in 66 denk ik, dus dat gaat zeker lukken, maar het zou mooi zijn voor Nils als ik hem wat langer dan dat kan doortrekken).
Ik kende de verhalen over de baan van Alkmaar en de wind, vandaag kon ik het met eigen haren voelen. Ik zag net dat het ongeveer windkracht 5 was rond 8 uur vanavond, nou dat heb ik gemerkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)