Mijn tegenvallende race bij de cross van Hannuit gisteren is voor een belangrijk deel verklaarbaar door tekortkomingen in mijn looptechniek. Zoals te zien loop ik (in ieder geval op het moment dat de foto genomen is) met onnodig veel verticale verplaatsing. In plaats van dat ik voorwaarts afzet, stuiter ik onnodig veel omhoog.
De foto deed een belletje rinkelen, maar de theorie is op meer gebaseerd.
Ik weet dat ik zeker tot 2 jaar geleden zo liep, en kon al die tijd ook niet goed uit de voeten op afstanden langer dan 800 meter. Eind vorige winter heb ik in de VS veel lange tempo's getraind, wat resulteerde in dat ik op langere afstanden minder onnodig hoog stuiterde. Dit was merkbaar bij de coopertest vorig jaar.
Na een toename in 800 meter tempo trainingen en 2 indoorwedstrijden, heb ik het idee dat het stuiteren er ondertussen echter weer helemaal in zit. Achteraf bedacht ik me ook dat ik me tijdens de draaftraining van afgelopen vrijdag realiseerde dat ik weer lekker aan het stuiteren was.
De vraag hierbij is (niet geheel onbelangrijk): Is het een negatieve ontwikkeling?
-Aan de ene kant is het jammer dat ik op de lange afstanden niet maximaal presteer om dat ik veel energie verlies met het op en neer stuiteren en dit niet om kan zetten in voorwaartse snelheid.
-Aan de andere kant kan ik bij kortere afstanden dit op en neer stuiteren wel benutten en in combinatie met grotere passen om kan zetten in voorwaartse snelheid. Waardoor ik op 400 en 800 meter wel maximaal kan presteren.
-Ik kan met specifieke langere tempo trainingen het stuiteren weer uit m'n techniek slijten, maar zal dat niet ten koste gaan van m'n 800 meter prestatie?
Het zou natuurlijk ook zo maar kunnen dat deze theorie van geen kant klopt. Want waarom kan het overgrote deel van mijn collega 800 meters lopers dan wel goed uit de voeten op de cross?
Heb je niet teveel plantairflexie in je rechterenkel? Tenzij je in een versnellingsfase zit is dit veel onnodige energie. Probeer je voet in neutrale positie te houden.
BeantwoordenVerwijderenOver de verticale verplaatsing.. Van de week heb ik daar wat over opgezocht, BK zegt dit bij criteria voor een juiste techniek:
"Criterium 6: een optimale verticale verplaatsing
De loper of loopster moet zich waarneembaar in verticale richting verplaatsing. De contacttijden moeten ondanks de verticale verplaatsing kort blijven. Zoals eerder vermeld, is de hoofdzakelijk verticaal gerichte afzet een korte felle tik. Bij lage snelheid is de verticale verplaatsing groter dan bij lopen op hoge snelheid."
Opvallend dat de verticale verplaatsing op lage snelheid hoger is dan op hoge snelheid. Weet jij waarom die verticale verplaatsing zo essentieel is? Heeft dat te maken met paslengte? Dat zou dan weer niet kloppen met wat BK zegt over hoge/lage snelheid. Ik neem tenminste aan dat de paslengte groter is op hoge snelheid.
Wat Nils zegt over BK :P
BeantwoordenVerwijderenVerticale verplaatsing is essentieel door de reactiviteit van elastisch weefsel (vering = opslag energie = hergebruik energie) Door de verticale verplaatsing ontstaat er een landingsmoment waardoor spanning in al het (voornamelijk pees) weefsel wordt opgebouwd-vastgezet-hergebruikt. Dit aspect van elastisch weefsel wordt optimaal gebruikt wanneer er voorspanning is (enkel in dorsaalflexie, contact op voorvoet, kort grondcontact want hoe langer moet meer energieverlies)
Dus je verticale verplaatsing is geen energieverlies, zolang je maar niet het idee hebt dat je aan het springen bent. Als de plantairflexie in je enkel na het nemen van deze foto verder resulteerde in een grote achterpendel verlies je daar ook voorwaartse snelheid (na toe-off moment moet er al weer een inzet voorwaarts zijn van tegelijkertijd plaatsvindende flexie in heup + knie)
Tja, als ik geweten had dat we op dit niveau zouden gaan discussieren had ik natuurlijk in mijn omschrijving al een stuk specifieker kunnen zijn...
BeantwoordenVerwijderenBij iedere landing is er inderdaad energie op slag in de pezen, maar daarnaast gaat er ook bij iedere landing energie verloren. Als dat niet zo was zou alle afzetenergie benut worden om de luchtweerstand te overwinnen en zou je een stuk sneller gaan (vergelijk schaatsen). Nu heb ik het idee dat ik inderdaad iets te veel "spring" en een behoorlijk deel van de verticale energie verlies door excentrische spieractiviteit van de quadriceps tijdens de landing (lang grondcontact). Maar zoals anderen suggereerden misschien is het niet de gebrekkige techniek, maar simpelweg het niet vertrouwd zijn met een doorgedreven inspanning over een langere afstand.