Waar ik in mijn vorige post
vooral de positieve kant wilde benadrukken, dit keer een eerlijkere kijk op de
stand van zaken.
Na de
promotiewedstrijd eind september maakte ik me in eerste instantie vooral druk
over mijn algehele gezondheid en vreesde voor de ziekte van Pfeiffer
(klierkoorts). Toen de resultaten van de bloedtesten eenmaal binnen waren,
bleek dit ongegrond. Wel was m'n hemoglobine niveau nog altijd heel laag.
Enkele weken later begon ik me minder vermoeid te voelen en wilde de training
weer gaan oppakken. Helaas, begon toen langzaam door te dringen dat de toestand
van mijn Achillespezen serieus verslechterd was door dat ene laatste
wedstrijdje in september. En dan ga je nadenken...
Gelukkig loopt
alles op m'n werk momenteel soepel, heb ik het goed naar m'n zin hier in België
en ben ik vaak druk met plannen smeden voor na mijn doctoraat. Genoeg afleiding
om echt bij de pakken neer te gaan zitten. Het is zoals het is.
Dus ben ik met frisse moed begonnen met nieuwe achillespees oefeningen,
bouw ik het lopen voorzichtig op en haal ik de genoegdoening uit alternatieve
training in de fitness. Toch kan ik er niet omheen dat het de afgelopen jaren
te vaak fout is gelopen in het zomerseizoen. Daarom heb ik mezelf beloofd (en
schrijf ik die belofte hier ook neer voor jullie om me daar aan te herinneren)
om volgende zomer niet meer dan 2 baan/piste trainingen (/wedstrijden) per week
te doen. Met een dergelijke duurzame aanpak zal ik nog wat jaartjes mee kunnen
hollen voordat ik me (volledig) op het begeleiden van atleten ga richten…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten